tag:blogger.com,1999:blog-33522718518138275352011-09-30T21:57:19.525-07:00eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.comBlogger431100tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-530086549713652452009-09-21T10:31:00.000-07:002009-09-21T10:55:17.404-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" ><div style="text-align: justify;">ငယ္ငယ္က အဖိုးကို နင္းေပးရင္း အဖိုးေပါင္မွာ ဝိုင္းဝိုင္း ေဆးမင္ေၾကာင္ တစ္ကြက္ကိုေတြ႔လို့ ဘာေဆးလည္း ကာယ သိဒၶိလား ဘာလား ညာလားလို့ ေမးေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ငယ္ငယ္က ေပါင္မွာ ေဆးမင္ေၾကာင္ တစ္ကြက္မွ မရွိရင္ ေယာက္က်ား မဟုတ္ဘူးဆိုလုိ႔ တစ္ကြက္ ထိုးထားတာ။ သူမ်ားကေတာ့ ေပါင္တစ္ခုလံုး ထိုးၾကတယ္ေလ။ ငါကေတာ့ နာလို့ မထိုးႏုိင္ဘူးဆိုၿပီး တစ္ကြက္ပဲ မျဖစ္မေန ထိုးထားတာလို့ ေျပာျပေတာ့ သူ႔မွာ ရယ္လိုက္ရတာ။ သူလည္း အခု သတၱိေကာင္းေနတာ အဖိုးဆီက မ်ိဳးရိုးပါလာတာ ထင္ပါရဲ႔။</div></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;">အျပင္ဘက္မွာ မိုးကဖြဲဖြဲေလး ရြာေနလို့ သူလည္း အျပင္မွာ ဆက္ေနရမလို အထဲကိုပဲ ဝင္ရမလို ခ်ီတံုခ်ီခ် ျဖစ္ေနတုန္း မိုးက တျဖည္းျဖည္း ရပ္သြားတဲ့အတြက္ သူလည္း အျပင္ဘက္မွာပဲ ဆက္ေန ေနလိုက္သည္။ လြတ္သြားတဲ့ စိတ္ကူးကို ျပန္ေကာက္မလို့ လုပ္ေနတုန္းမွာပဲ ေခြးႏွစ္ေကာင္၏ စူးစူးဝါးဝါး ေအာ္ဟစ္သံေၾကာင့္ လမ္းေပၚကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အစာလုပြဲ ဆင္ႏႊဲေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရသည္္။ သူလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပြဲက ၿပီးသြားၿပီ။ အႀကီးေကာင္က ေဒါသျဖင့္ မာန္ဖီေနၿပီး၊ အငယ္ေကာင္ကေတာ့ နာနာက်င္က်င္ ေအာ္ဟစ္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒီဘက္ကို ျပန္လွည့္လိုက္ေတာ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ စြန္၊ ရစ္လံုး ကိုယ္စီျဖင့္ စြန္လႊတ္ခဲ့သည့္ အေၾကာင္းကို ၿမိန္ေရယွက္ေရ ေျပာေနၾကသည္။ စြန္ကိုေတြ႔ေတာ့ သူ႕စိတ္က ငယ္ဘဝကို အလိုလို ျပန္ေရာက္သြားၿပီး၊ အဖိုးျဖစ္သူကိုပါ သတိရလာမိသည္။</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို့ငယ္ငယ္က သူတို့အေဖက စြန္ရာသီဆိုလ်င္ စြန္၊ ဂ်င္ရာသီဆိုလ်င္ ဂ်င္ အျမဲ ရာသီအလိုက္ ကစားစရာမ်ားကို ၿမိဳ႔မွ ဝယ္လာေပးတက္သည္။ သို႔ရာတြင္ စြန္ရာသီဆိုလ်င္ ၿမိဳ႕ကေန ရစ္လံုးႏွင့္ ခ်ည္သာ ဝယ္လာေလ့ရွိၿပီး၊ စြန္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ဝယ္လာေပးျခင္း မရွိ။ ညဘက္အေဖ ျပန္လာလို့ ရစ္ဘီးႏွင့္ ႀကိဳးပါလာသည္ႏွင့္ သူတို့ညီအစ္ကိုက ေနာက္တစ္ေန့မနက္တြင္ စြန္စကၠဴကို ဝယ္ကာ အဖိုးထံသို႔ ေျပးေတာ့သည္။ အဖိုးက စြန္ခ်ိဳးတတ္သည္။ အေဖက မခ်ိဳးတတ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းေတာ့ မရ။ ေန့ခင္းပိုင္းေလာက္ တစ္ေခါက္သြားမွ လုပ္ေပးတတ္သည္။ စြန္အေၾကာင္း ေျပာလို့ စြန္လႊတ္ေတာ္သည္ လို့ေတာ့ မထင္လိုက္ပါႏွင့္။ သူက စြန္ကို လံုးဝမလႊတ္တတ္။ သူမ်ားကို လႊတ္ခိုင္းၿပီး သူက ေျမာက္ေပးသူ။ ေကာင္းကင္ေပၚ စြန္ေရာက္သြားမွ သူက ရစ္ဘီးကိုင္သူ။ ယင္းကဲ့သို႔ပင္ မိုးဦးက် ေမာ္ေတာ္ငယ္ေလးမ်ား သူမ်ားကစားေတာ့လည္း အဖိုးထံသို႔သာ ေျပးရသည္။ အဖိုးက ေမာ္ေတာ္ႏွင့္ ေနာက္က ပန္ကာႏွင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္ေပးလိုက္ၿမဲ။ ဂ်င္ခ်ိန္ဆိုလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း။ ၿမိဳ႔မွ ဝယ္လာေသာ ေကာ္ဂ်င္မ်ားကို သူက မႀကိဳက္။ ကြဲလည္း မကြဲ။ သူက ဂ်င္ေပါက္လ်င္ ကြဲမွ ႀကိဳက္သည္။ သူကြဲလ်င္ကြဲ သူမကြဲလ်င္ ကိုယ္ကြဲေပါ့။ ကိုယ္ကေတာ့ အမ်ားဆံုးကြဲတာေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ကေလးဘဝမွာ အဖိုးကို ဘယ္လိုမွ ေမ့ထား ခ်န္ထားလို့မရ။</span></span></span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ အဖိုးက ရြာမွာ ၾသဇာလည္း ရွိသည္။ သမာသမတ္က်သည္ ဟု နာမည္ႀကီးသည္။ ရြာက ဥကၠဌအျဖစ္ ပထမအႀကိမ္ ေဆာင္ရြက္ေပးၿပီးေနာက္၊ ဒုတိယအႀကိမ္ အေရြးခံရေသာအခါ မင္းတို့အလုပ္ ငါမလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ပင္ပန္းတယ္လို့ ေျပာၿပီး အျခား တစ္ေယာက္ကို လႊဲေပးခဲ့သည္။ သတၱိကေတာ့ အလြန္ေကာင္း။ ငယ္ငယ္က အဖိုးကို နင္းေပးရင္း အဖိုးေပါင္မွာ ဝိုင္းဝိုင္း ေဆးမင္ေၾကာင္ တစ္ကြက္ကိုေတြ႔လို့ ဘာေဆးလည္း ကာယ သိဒၶိလား ဘာလား ညာလားလို့ ေမးေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ငယ္ငယ္က ေပါင္မွာ ေဆးမင္ေၾကာင္ တစ္ကြက္မွ မရွိရင္ ေယာက္က်ား မဟုတ္ဘူးဆိုလုိ႔ တစ္ကြက္ ထိုးထားတာ။ သူမ်ားကေတာ့ ေပါင္တစ္ခုလံုး ထိုးၾကတယ္ေလ။ ငါကေတာ့ နာလို့ မထိုးႏုိင္ဘူးဆိုၿပီး တစ္ကြက္ပဲ မျဖစ္မေန ထိုးထားတာလို့ ေျပာျပေတာ့ သူ႔မွာ ရယ္လိုက္ရတာ။ သူလည္း အခု သတၱိေကာင္းေနတာ အဖိုးဆီက မ်ိဳးရိုးပါလာတာ ထင္ပါရဲ႔။</span></span></span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဖိုးမွာ သားသမီး ၇ ေယာက္ရွိသည့္အနက္ ႏွစ္ေယာက္က ငယ္ငယ္ကေလးထဲက ေသဆံုးသြားလို့ ၅ ေယာက္သာ အဖတ္တင္သည္။ သူ႕အေမက တတိယေျမာက္ သမီး။ အႀကီးဆံုး သားတစ္ေယာက္ၿပီးေနာက္ က်န္တာက သမီးေတြခ်ည္းမို့ သားကို အရမ္းခ်စ္ အရမ္းအလိုလိုက္မည္ ဖူးဖူးမႈတ္ထားမည္ဟု ထင္ပါက တက္တက္စင္ေအာင္ လႊဲပါလိမ့္မည္။ အဖိုးက အိမ္မွာ သူသိတက္သည့္ အရြယ္မွ စ၍ ဘာအလုပ္မွ ဟုတ္တိပတ္တိ လုပ္တာ မေတြ႔ဘူး။ ေတာသဘာဝ လယ္ယာလုပ္ငန္းကို သူတို႔က အဘေခၚသည့္ အဆိုပါ သားအႀကီးကသာ ဦးေဆာင္ လုပ္ကိုင္ရသည္။ သမီးေလးေယာက္ အနက္ သူ႔အေမတစ္ေယာက္သာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး၊ က်န္ သမီးသံုးေယာက္မွာ သူဘြဲ႔ရသည့္ အခ်ိန္အထိ အပ်ိဳႀကီးမ်ားအျဖစ္ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။</span></span></span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဖြားကေတာ့ သူတို႔ငယ္ငယ္ တစ္တန္းေက်ာင္းသား ဘဝကတည္းက ဆံုးပါးသြားတာ ဆိုေတာ့ သိပ္မမွတ္မိ။ အဲဒီတုန္းက အဖိုး ဘယ္လိုေနမွန္းလည္း သူမမွတ္မိေတာ့။ သူမွတ္မိတာကေတာ့ အဖြားဆံုးတာကို အေၾကာင္းျပၿပီး သူတို့ ေက်ာင္းမတက္ရလို့ ေပ်ာ္တာကိုပဲ မွတ္မိေတာ့သည္။ ေနာက္ ရြာမွာက ရြာအေရွ႔ျခမ္း တစ္ျခမ္းလံုးမွာ အမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ၿပီး၊ အမ်ိဳးမ်ားအားလံုးကလည္း အဖိုးကို ေလးစားၾကသည္။ အေဒၚေတြ အႀကီးေတြကလည္း အေနထိုင္မွန္ ၾကသလို အဘကလည္း သေဘာေကာင္းသျဖင့္ သူတို့မိသားစုမွာ ၾသဇာ အသင့္အတင့္ရွိေသာ မိသားစု ျဖစ္လာသည္။ အားလံုးက ခ်စ္လည္း ခ်စ္ၾကသည္။ သူတို့ကလည္း ကူညီစရာရွိ ကူညီ။ ေျပာစရာရွိေျပာၾကသည္။ အပ်ိဳႀကီးမ်ားပီပီ အေပါက္ဆိုးသည္ဟုလည္း နာမည္ထြက္သည္။ သူတို့ အခ်င္းခ်င္းလည္း ခ်စ္ၾကသည္။ စည္းလံုးညီညြတ္ေသာ မိသားစု ျဖစ္ခဲ့သည္။</span></span></span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သို႔ေသာ္။ ထိုု သို႔ေသာ္အေၾကာင္း ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိ ေသာအခါ သူ႕မွာ ေတာ္ေတာ္ သံေဝဂ ရသလို ေတာ္ေတာ္လည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိသည္။ သူ ပဥၥမႏွစ္ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ အဘ ဆံုးသည္။ အဘက က်န္းမာေရး အလြန္ေကာင္းသည္။ ဖ်ားနာတာ သိပ္မၾကားဘူး။ တစ္ခါဖ်ား တစ္ခါဆံုး ျဖစ္ပံုရသည္။ သူ့အဘဆံုးေတာ့ သူေတာင္မသိလိုက္။ ကေလး စာသင္ပ်က္မည္ဆိုကာ ျပန္လာမည္ စိုးေသာေၾကာင့္ အဖိုးက အေၾကာင္း မၾကားခိုင္း။ အားလံုးၿပီးစီးမွ အေၾကာင္းၾကားသည္။ ျပန္လာစရာ မလိုေတာ့မွ အေၾကာင္းၾကားသည္။ ထို့ေနာက္ သူေနာက္ဆံုးႏွစ္ၿပီးလို့ ျပန္ေတာ့ အိမ္မွာ လူေတာ္ေတာ္ စည္ေနသည္။ အိမ္မွာ လူစည္တာက အမွန္တကယ္ မထူးစမ္း။ ဒီလိုပဲ အမ်ိဳးေတြ ပ်င္းရင္ လာၾက စကားေျပာၾကမို့။ သူက ပံုမွန္ဟုသာ ထင္မွတ္ေနခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္ သူအေပၚ တက္သြားေတာ့ သူ့အဖိုး ေလျဖတ္သြားသျဖင့္ သတင္း လာေမးေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ သူေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေလျဖတ္တာ ႏွစ္လေလာက္ရွီၿပီ။ ဒီတစ္ႀကိမ္လည္း သူ့ကို အေၾကာင္းမၾကား။ အိမ္မွာက သူ့ကို ကေလးလို့ သေဘာထားတာလည္း ပါလိမ့္မည္။</span></span></span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလျဖတ္ၿပီးေနာက္ အဖိုးက သတိ လံုးဝနီးပါး မေကာင္းေတာ့။ ေနာက္ အဲဒီေရာဂါနဲ႔ပဲ အဖိုးဆံုးသည္။ အဖိုးမဆံုးခင္ကပင္ အိမ္မွာ ျပသနာေတြ ရွိေနသည္။ အဖိုးအိမ္မွာ ေငြေရး ေၾကးေရး အိမ္မႈေရးရာ အားလံုးကို စီမံခန့္ခြဲတာက အေဒၚလတ္။ အဘ ဆံုးၿပီးေနာက္ပိုင္း အေဒၚလတ္က ေယာက္က်ားယူဖို့ ျဖစ္လာသည္။ ထိုသူကို အဖိုးက သေဘာမတူ။ အဖိုး သေဘာမတူသလို တစ္မိသားစုလုံုးကလည္း သေဘာမတူ။ ဒါေပမယ့္ အေဒၚလတ္က အိမ္မွာ ၾသဇာရွိေတာ့ ပထမ ဖြင့္မေျပာရဲ။ အထူးသျဖင့္ အဖိုးမရွိေတာ့လ်င္ အိမ္စီးပြားေရး တစ္ခုလံုးကို လက္ဝါးႀကီး အုပ္သြားမည္ကို က်န္သူမ်ားက စိုးရိမ္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ အေဒၚလတ္ကလည္း အဘႏွင့္ အဖိုးတို့မရွိခ်ိန္တြင္ လယ္ယာ လုပ္ငန္းကို ဦးစီးရန္ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ လိုအပ္သည္ဟု ယူဆေလသလား မသိ။ အဖိုးဆံုးသည့္ႏွစ္တြင္ပင္ ထိုအဖိုး သေဘာမတူေသာ သူႏွင့္ ယူလိုက္သည္။ မဂၤလာေဆာင္သို႔ အႀကီးဆံုး အေဒၚ တစ္ေယာက္သာလာၿပီး က်န္ႏွစ္ေယာက္ကမလာ။ ကြင္းထဲမွပဲ ေနေနၾကသည္။ အိမ္သို့ ျပန္မလာၾက။ အႀကီးဆံုး တစ္ေယာက္ေတာင္ သူကိုယ္တိုင္ အတင္း လိုက္ေခၚသျဖင့္ ပါလာျခင္း ျဖစ္သည္။</span></span></span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထို့ေနာက္တြင္ေတာ့ တစ္ခ်ိန္က ခ်စ္ခဲ့ၾကေသာ ညီအစ္မမ်ားၾကားတြင္ ပတ္ဝန္းက်င္ ေဆြမ်ိဳးမ်ားက ဟိုဘက္ မွားတယ္။ ဒီဘက္ မွားတယ္ ဟု ဝင္ေရာက္ ထင္ျမင္ခ်က္ေပးရာမွ အခ်င္းခ်င္း မုန္းတီးလာၾကၿပီး၊ တစ္ေယာက္စီ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။ ထို့ေနာက္ အိမ္တြင္ ၾသဇာရွိေသာ အေဒၚလတ္အား ဆန့္က်င္ရန္ က်န္သံုးေယာက္ ပူးေပါင္းခဲ့သလို့ အဘႏွင့္ အိမ္ေထာင္ကြဲထားေသာ အဘဇနီးေဟာင္းကပါ ပါဝင္လာၿပီး အေမႊ ခြဲၾကေတာ့သည္။ ထိုသို႔ျဖင့္ ထိုသိုျဖင့္ အဖိုးေနထိုင္ခဲ့ေသာ အိမ္မွအပ (ထိုအိမ္ကိုပင္ မ်က္ေစာင္းထိုးမႈမ်ား ရွိေသးသည္။) က်န္ အဖိုးပိုင္ ပစၥည္းမ်ားအား အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာ ခြဲေဝခဲ့ၾကၿပီးေနာက္ ညီအစ္မမ်ား တျဖည္းျဖည္း ေဝးသြားၾကေတာ့သည္။ ထို့ေနာက္ အေဒၚငယ္မွလည္း သူရရွိထားေသာ အေမႊအား ထိမ္းသိမ္းရန္အတြက္ အိမ္ေထာင္ျပဳျပန္သည္။</span></span></span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဤသို႔ျဖင့္ ေခါင္းရင္းတြင္ရွိေသာ အစ္မအိမ္သို႔ ေျခရင္းအိမ္မွ ညီမမွ မေရာက္ေတာ့သလို၊ ေျခရင္းအိမ္မွ ညီမကိုလည္း ေခါင္းရင္းအိမ္မွ အစ္မက ရွိသည္ဟုပင္ မမွတ္ေတာ့။ တစ္ေယာက္စီ၏ အိမ္မ်ားတြင္ တစိမ္းမ်ားျဖင့္ စည္ကားလာေလေလ ညီအစ္မမ်ားၾကား မေက်နပ္မႈမ်ား တိုးပြားလာေလေလ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ထိုေသာအခါ ယခင္က ဟိုဘက္ သည္ဘက္ ပါခဲ့ေသာ ယင္း ေဆြမ်ိဳးမ်ားကပင္ ဟိုညီအစ္မေတြ သူတို့အေဖ မ်က္ႏွာကိုေတာင္ မေထာက္။ တစ္ေယာက္နဲ့ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနလိုက္ၾကတာလို့ ေျပာလာၾက ျပန္သည္။ ဤမွ်ခ်စ္ခင္၊ ဤမွ်စည္းလံုးခဲ့ေသာ မိသားစုတစ္စု သူ့မ်က္စိေရွ႕ေမွာက္တြင္ပင္ ၿပိဳကြဲသြားမႈမွာ သူ့အတြက္ အံ့ၾသစရာ၊ သံေဝဂ ယူစရာမ်ားပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။</span></span></span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ေျခေထာက္အား ဝင္တုိက္သြားျခင္းေၾကာင့္ ငံုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခုနင္က ေဒါသတႀကီး ကိုက္ခဲ့လိုက္ေသာ ေခြးအႀကီးေကာင္။ အၿမီး တစ္ေထာင္ေထာင္ျဖင့္ ဟိုတစ္ဘက္သို႔ ထြက္သြားသည္။ မၾကာေသးခင္က အစာအတြက္ ဟိုတစ္ေကာင္ကို သူကိုက္ခဲလိုက္သည္ကို မွတ္မိပံုပင္မရ။ သူလုပ္စရာရွိတာ လုပ္ၿပီး ေမ့သြား သလိုပင္။ အကိုက္ခံလိုက္ရေသာ ေခြးကို ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ အျခား ေခြးတစ္ေကာင္ႏွင့္ ေဆာ့ကစား ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူ႔ကို ကိုက္သြားေလျခင္းလို့ ဝမ္းနည္းေနပံုမရ။ သတိပင္ ရပံုမေပၚ။ ကြၽန္ေတာ္တို့ လူသားေတြမွာသာ ခံလိုက္ရရင္လည္း အံတႀကိတ္ႀကိတ္ ႏွင့္။ ႏွံလိုက္ရရင္လည္း သြားတျဖီးျဖီး ႏွင့္။ တကယ္ေတာ့ အတိတ္ ဆိုတာ မွတ္မိရံုတင္မက သင္ခန္းစာ ထုတ္ယူႏုိင္မွသာလ်င္ ..........................။</div></span></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-53008654971365245?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-3211211148016492782009-08-10T10:00:00.000-07:002009-08-11T04:37:25.715-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္ေလာက္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ လဘက္ရည္ေသာက္ရင္း ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ထားတဲ့ ဦးေအးေမာင္ စာအုပ္အေၾကာင္း နည္းနည္း ေျပာျပၾကည့္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔အေနနဲ႔ အဲဒီစာအုပ္ကို မဖတ္ဖူးေပမယ့္ ၾကားဖူးေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ သူၾကားဖူးတာက တစ္မ်ိဳးပါ။ မၾကာေသးခင္းက သာသနာပိုင္ ဆရာေတာ္ႀကီးက လက္ရွိ သာသနာေတာ္ဟာ အရမ္းကို ႀကီးမားတဲ့ အႏၲရာယ္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတယ္လို႔ မိန္႔ၾကားခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။</span></div><br /><br /><span id="fullpost"><div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အဲဒီ မိန္႔ၾကားခ်က္ ထြက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ စာတမ္းတစ္ေစာင္ ထြက္ေပၚလာခဲ့ ပါတယ္။ အဲဒီစာတမ္းမွာ ဒီေန႔ေခတ္ သာသနာ အတြက္ အႏၲရာယ္ အႀကီးဆံုး ပုဂၢိဳလ္ေတြ အယူအဆေတြကို ထုတ္ျပန္ခဲ့ရာမွာ ဦးေအးေမာင္ရဲ႕ ဗုဒၶနဲ႔ ဗုဒၶဝါဒအျပင္၊ ေက်ာ္ဟိန္း၊ ဆရာႀကီးပါရဂူ အပါအဝင္ အားလံုး ပုဂၢိဳလ္ ၁ဝ ဦးကို တင္ျပထားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ သူကလည္း နည္းနည္းပါးပါးပဲ သိလိုက္ရတာ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဆရာႀကီး ဦးေအးေမာင္ရဲ႕ စာအုပ္ကို အရင္ကထက္ ပိုၿပီး ဂရုတစိုက္ ဖတ္ၿပီး ေဖာက္သည္ ျပန္ခ်လိုက္ပါတယ္။</span><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);">၄။ တရားေဟာၾကားရာတြင္ ဗုဒၶ လက္ကိုင္ထားေသာ ဝါဒမွာ ဝိဘဇၨဝါဒျဖစ္၏။ ဝိဘဇၨဝါဒသည္ ခြဲျခား စိစစ္ျခင္း အနက္ကို ေဟာ၏။ သုဘလုလင္သည္ ရဟန္းဘဝႏွင့္ အိမ္ရာေထာင္ေသာ သူ၏ ဘဝတြင္ မည္သူ၏ ဘဝကို ပိုျမတ္ပါသလဲဟု ေမးေလွ်ာက္ရာ ဗုဒၶက " အိုလုလင္ ငါသည္ အရာရာတြင္ ေဝဖန္ခြဲျခားကာ ဆိုေလ့ရွိ၏။ တစ္ခုခုကိုသာ မုခ်ဟု ဆိုေလ့မရွိ" စသျဖင့္ မိန္းၾကား၏။ စာ-၄၈</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> " လူျဖစ္ေစ ရဟန္းျဖစ္ေစ ေကာင္းျမတ္ေသာ အက်င့္ရွိငါဘုရား ခ်ီးမြမ္း၏ ( အဂၤုတၱရ နိကာယ္၊ ဒုကနိပါတ္- မိစာၦပဋိပတၱိသုတ္) လူပင္ျဖစ္ေစ ကုသိုလ္တရား ပြားမ်ားအားထုတ္က ဘဝျမင့္ျမတ္ပါေၾကာင္း မိန္႔ၾကား၏။ (မဇၩိမနိကယ္-သုဘသုတ္) စာ-၅၄</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> သို႔ျဖစ္၍ အခ်ိဳ႕ေသာ ဗုဒၶေဒသနာမ်ား တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ဆန့္က်င္သေယာင္ ျဖစ္ေနျခင္းမွာ အံ့ၾသစရာ မရွိေခ်။ အခ်ိဳ႕ေသာ ေဒသနာမ်ားတြင္ အေဖာ္မရွာဘဲ တစ္ကိုယ္တည္းေနျခင္းကို ခ်ီးမြမ္းကာ၊ အျခားေဒသနာမ်ားတြင္ မိတ္ေဆြေကာင္းရွိရန္ လုိအပ္ပံုကို အေလးအနက္ေဟာ၏။ ရဟန္းတို႔အား ဆိတ္ဆိတ္ေနရန္ ဗုဒၶက အႀကိမ္ႀကိမ္ မိန္႔ၾကားခဲ့ေသာ္လည္း ဝါတြင္းသံုးလတြင္ အျပစ္ မက်ဴးလြန္မိရန္ အခ်င္းခ်င္း စကားမေျပာဘဲ ေနေသာ ရဟန္းမ်ားမွာ ဗုဒၶ၏ ကဲ့ရဲ႕ျပစ္တင္မႈကို ခံရေၾကာင္း ဝိနည္းပိဋကတ္တြင္ ျပဆိုထား၏။</span> စာ-၄၈ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒါကေတာ့ ရဟန္းတု ရဟန္းေယာင္ေတြထက္ လူေကာင္းသူေကာင္းက သာလြန္ပံုကို ေျပာသြားတာပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို့ အမ်ားဆံုး အတုိက္ခိုက္ခံရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးပါပဲ။ ဗုဒၶေဟာၾကားခ်က္ေတြမွာ အဲဒီလို ဆန့္က်င္ဘက္ေတြ ရွိတက္ပါတယ္။ ဒါေလးကို ၾကည့္ၿပီး ဖတ္ၿပီးရင္ေတာ့ ခုနက အတုိက္အခိုက္ ေလးေတြကို အတိုင္းအတာ တစ္ခု အထိေတာ့ ေျဖရွင္းလို့ ရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဗုဒၶဟာ ေလွနံဓားထစ္ ေဟာၾကားတဲ့ ပုဂိၢဳလ္ မဟုတ္ဘူး ေပါ့ဗ်ာ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="color: rgb(0, 0, 255);">၅။ ၾကားနာသူအဖို႔ အက်ိဳးရွိမည့္ တရားစကားဟူသည္ ေလာကီ ႀကီးပြားခ်မ္းသာမႈ သို႔မဟုတ္ မဂ္ဖိုလ္ နိဗၺာန္ ရရွိမႈကို အက်ိဳးျပဳေသာ စကားမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွား၏ အခါတစ္ပါးတြင္ ဗုဒၶသည္ သစ္ရြက္မ်ားကို လက္ဝါးေပၚတြင္ တင္ျပကာ ရဟန္းတို႔အား မိမိလက္ထဲရွိ သစ္ရြက္မ်ားႏွင့္ ႏိႈင္းစာေသာ္ ေတာထဲရွိ သစ္ရြက္မ်ားမွာ အလြန္ မ်ားျပားသကဲ့သို႔ မိမိသိေသာ္လည္း မေဟာဘဲထားေသာ တရားတို႔မွာ အလြန္ မ်ားျပားေၾကာင္း သစၥာေလးပါး မွတစ္ပါး အျခား တရားမ်ားမွာ သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း မဟုတ္သျဖင့္ မေဟာဘဲ ထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႔ၾကား၏။ ( မဟာဝဂၢသံယုတ္၊ သိံသပါသုတ္) စာ ၄၉</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> </span>တခ်ိဳ႕ေသာ ေမးခြန္းေတြကို ဗုဒၶက ျပန္လည္ မေျဖၾကားတဲ့ အခါမွာ ဗုဒၶရဲ႕ သဗၺညဳတ ညဏ္ေတာ္ကို ေမးခြန္း ထုတ္ေလ့ ရွိပါတယ္။ အကုန္ သိတယ္ဆိုၿပီး မသိလို့ မေျဖတာလို့။ ဒါေပမယ့္ ဒီစကားေလးကေတာ့ အဲဒီလို ေမးခြန္းေတြ အတြက္ ေကာင္းေကာင္း တုန္႔ျပန္ႏုိင္စရာ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="color: rgb(0, 0, 255);">၆။ မိမိ၏ သဗၺညဳတဉာဏ္မွာ လူအမ်ား ထင္သကဲ့သို႔ ဘာမဆို အၿမဲထာဝရ သိေနေသာ ဉာဏ္မ်ိဳး မဟုတ္ေၾကာင္း အတိအလင္း ဖြင့္ဟ မိန္႔ၾကားခဲ့ေသာ္လည္း ယင္းဉာဏ္မ်ိဳးရွိသည္ဆိုေသာ အျခား ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားအား မည္သို႔မွ်ေဝဖန္ျခင္း မရွိေပ။ စာ ၄၉</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> အဌကထာမ်ားတြင္ အထူးျပဆိုေသာ ဗုဒၶဂုဏ္ေတာ္မွာ သဗၺၫုတဉာဏ္ ျဖစ္၏။ သံယုတၱနိကာယ္တြင္ ေကာသလမင္းက ေမးေလွ်ာက္၍ ဗုဒၶက မိမိ၌ သဗၺၫုတဉာဏ္ ရွိသည္ဟု မိန္႔ၾကား၏။ သို႔ရာတြင္ သဗၺၫုတဉာဏ္သည္ မည္သို႔ေသာ ဉာဏ္မ်ိဳးျဖစ္သည္ကို ရွင္းျပေတာ္ မမူေခ်။ အဌကထာ ဆရာတို႔ကမူ အျမဲထာဝရ ဘာမဆို ၾကားျမင္သိရွိေသာ ဉာဏ္မ်ိဳးျဖစ္သည္ ဆို၏။ စာ ၃၃၁</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဗုဒၶဂုဏ္ေတာ္မ်ားကုိ ျပဆိုေသာ သုတၱန္ေဒသနာမ်ား၊ ဥပမာ မဇၩိမနိကာယ္၊ မဟ သီဟ နာဒသုတ္ႏွင့္ အဂၤုတၱရနိကာယ္ ဒသက နိပါတ္၊ တထာဂတ ဗလသုတ္ စသည္တို႔တြင္ သဗၺၫုတဉာဏ္ကို ျပထားျခင္း မရွိေခ်။</span> နိေဒၵသႏွင့္ မဋိသမၻိဒါမဂ္တို႔တြင္ ဗုဒၶ၏ သဗၺၫုတဉာဏ္ကို အက်ယ္ဖြင့္ဆိုထား၏ ။ ဤ ပါဠိေတာ္မ်ားမွာ ပိဋကတ္ထဲသို႔ ေနာက္မွ ဝင္လာေသာ က်မ္းမ်ားျဖစ္၏။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> မိလိႏၵမင္းသည္ သဗၺၫုတဉာဏ္ ရရွိသည္ဆိုေသာ ဗုဒၶ၏ အေၾကာင္းအရာႏွင့္စပ္၍ စိတ္မရွင္းမရွင္း ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ခဲ့ရ၏ ဥပမာ- ဗုဒၶသည္ သဗၺၫုတဉာဏ္ ရရွိလ်က္ အဘယ္ေၾကာင့္ ေဒဝဒတ္၏ ေရွ႕ျဖစ္ကို ႀကိဳတင္မသိျမင္ပါသနည္း။ ေနာင္တစ္ေန႔တြင္ မိမိအသက္ကို ရန္ရွာမည့္သူ တစ္ဦးအား အဘယ့္ေၾကာင့္ ရဟန္းဝတ္ခြင့္ ေပးပါသနည္း။ ပရိနိဗၺာန္ျပဳခါနီးတြင္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ႏုတ္ပယ္သင့္ေသာ သိကၡာပုဒ္မ်ားကို ႏုတ္ပယ္ရန္ ရဟန္းတို႔အား မွာၾကားေတာ္ မူပါသနည္း။ သဗၺၫုတဉာဏ္ရွင္ ဗုဒၶကိုယ္တိုင္ ပညတ္ေသာ သိကၡာပုဒ္မ်ားတြင္ ႏုတ္ပယ္သင့္ေသာ ပညတ္ခ်က္မ်ား ပါရွိႏုိင္ပါမည္ေလာ။ စာ ၃၃၂</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> ဤေနရာတြင္ ပါဠိပိဋကတ္မွ ဗုဒၶေဒသနာတစ္ခုကို မိလိႏၵမင္းႏွင့္ အဌကထာဆရာတို႔ သတိမျပဳမိၾကျခင္းမွာ အံ့ၾသဖြယ္ရာ ျဖစ္၏။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုသုတၱန္ေဒသနာတြင္ ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္တိုင္က မိမိ၏ သဗၺၫုတဉာဏ္မွာ အခ်ိန္မေရြး အစစအရာရာ ဘာမဆို သိျမင္ႏုိင္ေသာဉာဏ္မဟုတ္ေၾကာင္း ပြင့္လင္းျပတ္သားစြာ မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့၏</span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> ဝစၧပရိဗိုဇ္။ ျမတ္စြာဘုရား။ ရဟန္းေဂါတမသည္ အလံုးစံုေသာ တရားကို သိသည္ ျမင္သည္ အၾကြင္းမရွိေသာ ဉာဏ္အျမင္ျဖင့္ သိသည္။ သြားေနစဥ္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ရပ္ေနစဥ္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ အိပ္ေနစဥ္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ႏုိးၾကားေနစဥ္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ အၿမဲႏိႈင္းယွဥ္ ဆင္ျခင္ႏိုင္ေသာ ဉာဏ္အျမင္ ရွိသည္ဟု အၾကင္ရဟန္း ျဗဟၼဏတို႔က ဆိုၾကပါ၏။ ထိုရဟန္း ျဗဟၼာဏတို႔သည္ အရ်င္ဘုရားအေၾကာင္းကို မွန္ေသာအတိုင္း ဆိုၾကပါကုန္သေလာ။</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);">ဗုဒၶ။ ထိုသို႔ဆိုေသာ ရဟန္း ၿဗဟၼာဏသည္ ငါဘုရားအေၾကာင္းကို မွန္ေသာအတိုင္း ဆိုကုန္သည္မဟုတ္။ ငါဘုရားအေၾကာင္းကို ထင္ရွားမရွိေသာ၊ မဟုတ္မမွန္ေသာ စကားျဖင့္ ေျပာဆိုၾကကုန္၏။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> ဝစၧပရိဗိုဇ္။ အဘယ္ကဲ့သို႕ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ေျပာၾကားသည္ရွိေသာ္ မွန္ေသာအတိုင္း ဆိုၾကသည္ ျဖစ္ပါမည္နည္း။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> ဗုဒၶ။ အို ဝစၧ ရဟန္းေဂါတမသည္ ဝိဇၨာသံုးပါးႏွင့္ ျပည့္စံုသည္ဟု ေျပာဆိုေသာ သူသည္ ငါဘုရားအေၾကာင္းကို ဟုတ္မွန္ေသာအတိုင္း ေျပာဆိုျခင္း ျဖစ္၏။ သဗၺၫုတဉာဏ္၏ တရားအားေလ်ာ္သည္ကို ေျပာဆိုျခင္း ျဖစ္၏။ ( မဇၩိမနိကာယ္၊ ေတဝိဇၨဝစၧေဂါတၱသုတ္) </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဤဗုဒၶေဒသနာအရ သဗၺၫုတဉာဏ္မွာ သိသင့္သိအပ္ေသာ တရားအားလံုးကို ထိုးထြင္းသိျမင္မႈ၊ (ဝါ) ဝိဇၨာသံုးပါးကို ထိုးထြင္း သိေသာ ဉာဏ္အျမင္ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွား၏ ။ ဝိဇၨာသံုးပါးသည္ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္တိုင္း ရရွိေသာ ဉာဏ္ျဖစ္၏။ အဌကထာ ဆရာတို႔သည္ ဗုဒၶကို ရဟႏၲာတို႔ႏွင့္ ခြဲျခားလိုေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶ၏ သဗၺၫုတဉာဏ္ကို ထာဝရ အၾကားအျမင္ အျဖစ္ျဖင့္ ဖြင့္ဆို ေရးသားခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ေပမည္။</span> ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္တိုင္မွမူ မိမိႏွင့္ ရဟႏၲာတို႔၏ ကြျပားျခားနားမႈကို ေဖာ္ျပေသာ သုတၱန္တစ္ခုတြင္မူ သဗၺၫုတဉာဏ္ကို ရည္ညႊန္းျခင္း လံုးဝမရွိေခ်။ (သံယုတၱနိကာယ္၊ ခႏၶသံယုတ္၊ သမၺဳဒၶသုတ္)</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဤသို႔ျဖင့္ ဗုဒၶႏွင့္ ရဟႏၲာတို႔တြင္ ဆရာႏွင့္ တပည့္၊ (ဝါ) ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ ေနာက္လိုက္တို႔၏ ေနရာက႑ ျခားနားမႈမ်ိဳးမွတစ္ပါး အျခား ျခားနားမႈမ်ား ရွိေၾကာင္း ယူဆရန္ ေဒသနာ အေထာက္အထား မရွိေခ်။</span> စင္စစ္ ဗုဒၶ၏ အလုိအားျဖင့္ အရိယာ ပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ ရဟႏၲာမျဖစ္မီ ကာလတြင္ ဘဝကံ အက်ိဳးေပးကို လိုက္၍ကြဲျပားမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ရဟႏၲာျဖစ္ေသာအခါ ကြာျခားမႈ မရွိေတာ့ေခ်။ စာ ၃၃၄</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒါကေတာ့ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ကြၽန္ေတာ့္အရာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ တကယ့္ကို စာတတ္ေပတတ္ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ေဝဖန္ပိုင္းျခား ၾကရမွာ ထင္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဖတ္မိထားတဲ့ အထဲကေန ေဖာက္သည္ခ်ေပးတာ သက္သက္ပါပဲခင္ဗ်ာ။တစ္ခ်ိဳ႕ဟာေတြက အေတြးစေတြ ဆြဲထုတ္ေပးႏုိင္မလားလို့ပါ။</span><br /></div><br /></div><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-321121114801649278?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-91883045677546805202009-08-01T09:14:00.000-07:002009-08-01T09:23:56.835-07:00<div style="color: rgb(51, 51, 255); text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ကို ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဝိဘဇၨလို႔ေခၚတဲ့ ကိုယ္တုိင္ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၿပီးမွ ယံုခိုင္းတာ။ ဘုရားေျပာတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အမွန္လို႔ အတင္းအက်ပ္ မယံုခိုင္းတာဟာ ထူးျခားခ်က္ တစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားက သူေဟာတာေတြေတာင္ မွန္တယ္လို႔ အတင္းမယံုခိုင္းပဲ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ စဥ္းစား ဆံုးျဖတ္မႈနဲ႔ပဲ ယံုၾကည္ခိုင္း ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ကာလာမသုတ္ဟာ ထင္ရွားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဆံုးျဖတ္ရေတာ့မွာဆိုရင္ တာဝန္ရွိလာပါၿပီ။ ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္ အသိညဏ္ ပညာရွိသလဲ ဆိုတာက အေရးပါမယ္ ထင္ပါတယ္။ အသိညဏ္ ပညာသစ္ေတြ အတြက္ တံခါးဖြင့္ထားတဲ့ စိတ္ရွိဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသစ္ဆိုတာနဲ႔ တခါတည္း လက္မခံဘဲ အက်ိဳးအေၾကာင္း ဆင္ျခင္ႏုိင္ရပါ့မယ္။</span><br /></div><br /><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခု ဆရာႀကီး ဦးေအးေမာင္ရဲ႕ စာအုပ္ဟာ တစ္အုပ္လံုးလိုလို အသစ္ေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီအထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ အေၾကာင္းအရာေတြကို ကြၽန္ေတာ္က ကြၽန္ေတာ့္ အျမင္ေလးေတြနဲ႕ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။ တက္လို့ နားလည္လို့ ေရးတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ႀကိဳတင္ ေျပာထားပါရေစ။ ဆရာ ေရးသားထားတာေတြ အေပၚ ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ သက္သက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မွားတယ္ မွန္တယ္လည္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မေပးႏုိင္ပါဘူး။ စိတ္ဝင္စားလို့ ဝင္ေရာက္ ေဆြးေႏြးသြားမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အားလံုးကို ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></span></span><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></span></span><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">၁။ ဗုဒၶရွိစဥ္အခါက ဗုဒၶဆိုတဲ့ ေဝါဟာရမရွိဘဲ ဘဂဝါဆုိတဲ့ စကားကိုပဲ သံုးစြဲခဲ့ၾကတယ္။ ဗုဒၶဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ ထိပ္တန္း ပညာရွိ သူေတာ္သူျမတ္ေတြကိုသာ ညႊန္းျခင္း ျဖစ္တယ္။ ဗုဒၶေခတ္မတိုင္မီ ပြင့္ခဲ့တဲ့ ဗုဒၶအဆူဆူ ဆိုတာကေတာ့ ေရွးေခတ္ အဆက္ဆက္က ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ ပညာရွိ သူေတာ္စင္မ်ားကိုသာ ရည္ညႊန္းျခင္း ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္။</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></span></span><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></span></span><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေရွးအစဥ္အလာ ဗုဒၶစာေပနယ္ထဲက မထြက္လိုတဲ့ မထြက္ႏိုင္တဲ့ ဗုဒၶဝါဒီတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒီအဆိုကုိ လက္ခံဖို႔ မလြယ္ေပမယ့္ ကမာၻ႔အသိပညာ နယ္ပယ္ထဲမွာ က်င္လည္ ႏွံ႔စပ္ခ်င္တဲ့ လူတစ္ေယာက္အဖို႔ေတာ့ အေတာ္ေလး ဆင္ျခင္သံုးသပ္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပဲလို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္မိတယ္။</span></span></span><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဆိုၾကပါစို႔ ကိုေအာင္သင္းရယ္၊ ဥပမာ- သိပၸံပညာရွင္တစ္သီးဟာ ျပသနာတစ္ရပ္ကို ေလ့လာစူးစမ္းတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အေျဖကို ေတြ႔ရွိသြားတယ္။ အဲဒီအေျဖေတြ႔ရွိခ်က္ဟာ သူ႔တစ္ေယာက္တည္းရဲ႔ ဦးေႏွာက္ထဲက လံုးခနဲ ခဲခနဲ ထြက္လာတာမွ မဟုတ္တာ။ သူ႔အရင္ သိပၸံပညာရွင္ေတြရဲ႔ ေတြ႔ရွိခ်က္ေတြနဲ႔ တစ္နည္းမဟုတ္တစ္နည္း တစ္စိတ္တစ္ေဒသအားျဖင့္ ဆက္သြယ္ေနမွာပဲ မဟုတ္လား။</span> (ဦးေအးေမာင္ ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶဝါဒ) စာ (ဇ)</span></span><br /><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြၽန္ေတာ္ ဖတ္ဖူးထားတာက ဂဂၤါဝါဠဳသဲစုမက ပြင့္ေတာ္မူတဲ့ ဘုရားရွင္ဆိုၿပီး၊ ေဂါတမ ဘုရားရွင္ေရွ႕မွာ ပြင့္ေတာ္မူသြားတဲ့ ဘုရားေတြလို႔ သိထားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာႀကီးက အဲဒါဟာ ေရွးေခတ္ အဆက္ဆက္က ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ ပညာရွိ သူေတာ္စင္ေတြကိုသာ ရည္ညြန္းတာဆိုေတာ့ တစ္မ်ိဳးႀကီး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ သိပ္မၾကည္လင္ႏုိင္တဲ့ အခ်က္ပါပဲ။</span></span><br /><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္တစ္ခု ကြၽန္ေတာ္ယံုၾကည္ထားတာက သီလနဲ႔ သမာဓိ တရားဟာ ဘုရားရွင္ မပြင့္ခင္ကတည္းက ရွိခဲ့ သိခဲ့ၾကတဲ့ တရားေတြ။ ပညာကေတာ့ ဘုရားရွင္ ေဟာမွ သိၾကရတာ။ ေရွးက လံုးဝ မရွိခဲ့ဘူးလို႔ ဒီလုိ သိထားခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာႀကီးရဲ႔ ဆိုလိုခ်က္က ကြၽန္ေတာ့္အျမင္အရဆိုရင္ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ ပညာသည္ပင္ ေရွးက ရွိခဲ့ဖူးတာေတြအေပၚ အေျခခံထားရသလို ဆက္စပ္ေနသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္တစ္ေနရာမွာ ဆရာက အခုလို ျပန္ေျပာထားတာေတာ့ ရွိပါတယ္။</span></span><br /><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ကမၼဝါဒ၊ ဘဝသံသရာ၊ ဈာန္တရား၊ ဒုကၡသစၥာ အစရွိတဲ့ အခ်ိဳ႕ေသာ ဗုဒၶတရားေတြဟာ ဗုဒၶမေပၚခင္ကတည္းက ေရွးအိႏၵိယမွာ ရွိခဲ့ၿပီး တရားေတြကိုး။ ဗုဒၶဝါဒဟာ အဲဒီလို ရွိၿပီးသားျဖစ္တဲ့ အယူဝါဒေတြနဲ႔ ေထြးေရာယွက္တင္ ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ဗုဒၶရဲ႕ ပညာဂုဏ္ေတာ္ဟာ တစ္ျပားသားမွ် နိမ့္က်သြားတယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ မထင္မိပါဘူး။ ဗုဒၶက ေရွးဆရာေတြရဲ႔ တရားေတြကို အၾကြင္းမဲ့ လက္ခံခဲ့တာမွ မဟုတ္ပဲ။ ေရွးဆရာေတြရဲ႕ ကမၼဝါဒဟာ ဗုဒၶေဒသနာေတြမွာ သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲသြားပံုကို ေရွ႕ပိုင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာခဲ့ေသးသားပဲ မဟုတ္လား။"(ဦးေအးေမာင္ ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶဝါဒ) စာ (ဇ၊ ဈ)</span></span><br /><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရင္က ကြၽန္ေတာ္ ျမင္ထားတာက ဘုရားရွင္ဟာ ဘယ္သူမွ လံုးဝ မသိေသးတာကို သိလိုက္တာလို႔ အၾကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္ထားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီစာေၾကာင့္ ဘုရားမတုိင္ခင္ ကတည္းက အခ်ိဳ႕ေသာ တရားေတြကို တစြန္းတစ သိထားၿပီးၿပီလို႔ ဆိုလိုတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအတြက္ေၾကာင့္ ဘုရားရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ကို တစ္ျပားသားမွ မထိခိုက္ဘူးလို႔ ရွင္းျပထားပါတယ္။<span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></span></span><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></span></span><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">၂။ ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာမွာ ဗုဒၶက ငါဘုရား၏ တရားကို နာၾကားရေသာ္လည္း အခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ အကြၽတ္တရား ရၾကမည္ မဟုတ္။ အခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္မ်ားကား ငါဘုရား၏ တရားကို မၾကားနာရေသာ္လည္း အကြၽတ္တရား ရၾကလိမ့္မည္ လို႔ ေဟာၾကားထားတဲ့ ေဒသနာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မေမ့သင့္ဘူး။ အဲဒီ ေဒသနာထဲမွာ ဗုဒၶမိန့္ၾကားခဲ့တဲ့ အတိုင္းပဲ ဗုဒၶရဲ႔ ေဒသနာေတြကို မၾကားနာဖူး၊ မေလ့လာဖူးပါဘဲနဲ႔ကို မိမိတို႔ စိႏၲာမယဉာဏ္အစြမ္းနဲ႔ အမွန္တရားကို သိျမင္သြားခဲ့ၾကတဲ့ အေနာက္ႏုိင္ငံသားေတြလည္း ရွိတာပါပဲ။</span>(ဦးေအးေမာင္ ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶဝါဒ) စာ (ဋ)</span></span><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြၽန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ခါတစ္ေလ ေျပာၾကဖူးပါတယ္။ ဆရာပါရဂူဘာသာျပန္တဲ့ သိဒၶတၳထဲက ဇာတ္လိုက္ဟာ အသိပညာ တစ္စံုတရာကို ရသြားတယ္။ သူဟာ ဘုရားနဲ႔ ေတြ႔တယ္။ ဘုရားတရားေတြကို သူႏွစ္သက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတကယ္ တရားရသြားတာက ျမစ္ေဘးမွာ ထုိင္ၿပီး ျမစ္ရဲ႕ အသံကို နားေထာင္ရင္းနဲ႔ ျဖစ္ေနတယ္။ သူသိသြားတာ ဘာျဖစ္ႏုိင္လဲေပါ့။ ဘာလို႔ အဲဒီလိုေဆြးေႏြးရသလဲဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သိထားတာက ဘုရားရွင္ တစ္ဆူရဲ႕ သာသနာကြယ္ပၿပီး ေနာက္ဘုရားရွင္ သာသနာ မေရာက္ေသးခင္မွာ ပေစၥက ဗုဒၶါဆိုၿပီး ကိုယ့္ဘာသာ တရားထူရသြားတဲ့ ဘုရားငယ္ေတြရွိတယ္။ ဘုရားသာသနာ အတြင္းမွာေတာ့ ဘုရားရဲ႕ တရားေတြကို နာၾကားၾကၿပီးမွပဲ တရားကို သိျမင္ၾကတယ္လို႔ သိထားတဲ့အတြက္ သိဒၶတၳဟာ တရားရလား မရလား ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေဆြးေႏြးၾကတာပါ။ ဒါေပမယ့္ မသိဘူးနဲ႔ပဲ အဆံုးသတ္ရပါတယ္။ အခုစာအရဆိုရင္ေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ ဘုရားက ငါေဟာမွ မင္းတို႔ သိၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာရွာလည္း ရတယ္လို႔ လူေတြကို လမ္းဖြင့္ေပးထားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္တာပါ။ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မွာပါ။<span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></span></span><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></span></span><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">၃။ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ အဘိဓမၼာ ပိဋကတ္သည္ ဗုဒၶဝါဒီတို႔၏ အထူးအေလးဂရုျပဳျခင္းကို ခံရ၏ အဘိဓမၼာက်မ္းမ်ား၌ ဗုဒၶဓမၼ၏ အစီအႏွစ္ အမ်ားဆံုး ပါရွိသည္ဟု ယံုၾကည္ၾက၏ ဥေရာပ၊ အေမရိကန္ႏုိင္ငံမ်ားတြင္မူ သုတၱန္ပိဋကတ္ကို ဦးစားေပး၍ ေလ့ေလာၾက၏ နိကာယ္ငါးက်မ္းတြင္ ဗုဒၶေဟာေသာ အေျခခံတရား အားလံုးကို ေတြ႔ရွိႏုိင္သည္ဟု ယူဆၾက၏ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ပရိယတၱိစာေမးပြဲမ်ားတြင္အဘိဓမၼာကို အေရးေပး၍ အေနာက္ႏုိင္ငံ ဗုဒၶက်မ္းစာမ်ားမွာ နိကာယ္က်မ္းမ်ားကို မွီျငမ္းကာ ေရးသားထားေသာ စာအုပ္မ်ား ျဖစ္၏။</span> (ဦးေအးေမာင္ ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶဝါဒ) စာ (၈)</span></span><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></span></span><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ပထမႏွစ္ႀကိမ္ သဂၤါယနာတင္ေသာ ပါဠိေတာ္မ်ားတြင္ အဘိဓမၼာပါဝင္သည္ဟု ဝိနည္းစူဠဝါႏွင့္ မဟာဝင္၊ ဒီပဝင္က်မ္းမ်ား၌ ျပဆိုမထားေခ်။ ဒီဃနိကာယ္ အဌကထာတြင္ ပါရွိေသာ ပထမ သဂၤါယနာအေၾကာင္း၌ ဝိနည္း ပိဋကတ္ႏွင့္ ပထမ နိကာယ္ေလးရပ္ကို အာဂံုေဆာင္၍ ထိန္းသိမ္းရန္ တာဝန္ေပးအပ္ၾကသည္ ဆို၏ အဘိဓမၼပိဋကတ္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ တစ္စံုတစ္ရာ ေဖာ္ျပထားျခင္း မရွိေခ်။ အခ်ိဳ႕ေသာ ပါဠိေတာ္တို႔တြင္ အဘိဓမၼာဆိုေသာ ပုဒ္ကို ေတြ႔ရ၏ သို႔ေသာ္ သတၱႏၲပိဋကတ္လာ ထို အဘိဓမၼာမွာ လက္ရွိ အဘိဓမၼာ ခုႏွစ္က်မ္းကို မရည္ညႊန္းပဲ သုတၱန္ေဒသနာမ်ားမွ နက္နဲေသာ တရားကို ဆိုလိုဟန္ ရွိသည္။</span></span></span><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">သဗၺတိၱဝါဒ အဘိဓမၼာသည္ ေထရဝါဒ၏ အဘိဓမၼာႏွင့္ ပါဝင္သော အေၾကာင္းရပ္မ်ား လံုးဝမတူေခ်။ အထက္က ေဖာ္ျပခဲ့သည့္အတိုင္း ဝိနည္း၊ သုတၱန္ေဒသနာမ်ား အေျခခံတူညီပါလ်က္ အဘိဓမၼာ ပိဋကတ္မ်ားသည္ ဗုဒၶသံဃာဂိုဏ္ကြဲၿပီးမွ တသီးတျခားစီ ေပၚလာေသာ ပိဋကတ္မ်ား ျဖစ္သည္ဟု ယူဆဖြယ္ရွိ၏ </span> (ဦးေအးေမာင္ ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶဝါဒ) စာ (၁၉)</span></span><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></span></span><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ထို႔ေၾကာင့္ အေနာက္ႏုိင္ငံမွ ပါဠိပညာရွင္မ်ား အျမင္အားျဖင့္ အဘိဓမၼသည္ ေနာက္မွ ေပၚေပါက္လာေသာ ပိဋကတ္အဆြယ္အပြားျဖစ္၍ သုတၱန္တပိဋကတ္ထက္ ပိုမို ထူးျခားနက္နဲသည္ မဟုတ္ေခ်။ ပိဋကတ္သံုးပံုကို ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ ေလ့လာဖူးေသာ ဥေရာပ ပညာရွင္တစ္ဦးကမူ ပါဠိစာေပမွ ကြၽႏ္ုပ္တို႔သိရွိရေသာ ဗုဒၶ အဘိဓမၼာသည္ အဘိဓမၼာ ပိဋကတ္ တစ္ခုလံုး မရွိေစကာမူ စိုးစဥ္းမွ် ယုတ္ေလ်ာ့သြားလိမ့္မည္ မဟုတ္။ အဘိဓမၼာ ပိဋကတ္တြင္ ပါရွိေသာ တရားအားလံုးကို သုတၱံပိဋကတ္တြင္ ေတြ႔ႏုိင္ပါသည္ဟု ေတြ႔ႏုိင္ပါသည္ဟု ေရးသားခဲ့ပါသည္။</span> (ဦးေအးေမာင္ ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶဝါဒ) စာ (၂၀)</span></span><br /><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြၽန္ေတာ္သိထားသေလာက္ကေတာ့ ပိဋကတ္သံုးပံုမွာ အဘိဓမၼာ ပိဋကတ္ကို ျမတ္စြာဘုရားဟာ တာဝတိံသာမွာ မယ္ေတာ္ သႏၲဳတိသ နတ္သားကို ေက်းဇူးဆပ္ေသာ အားျဖင့္ သံုးလတိုင္တုိင္ ေဟာတယ္၊ ေနာက္ ေဟာေနရင္းနဲ႔ ဆြမ္းခံခ်ိန္ေရာက္ရင္ ကိုယ္ေတာ္ကိုယ္စား နိမၼိတ ရုပ္ပြားေတာ္ တစ္ဆူဖန္တီးၿပီး တရားဆက္လက္ေဟာေစကာ ကိုယ္ေတာ္ကိုယ္တုိင္က ေျမာက္ကြၽန္းကို ဆြမ္းခံထြက္တယ္။ ဆြမ္းစားတာကို ရွင္သာရိပုတၱရာ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးက ျပဳစုေတာ္မူၿပီး၊ ဆြမ္းစားၿပီးခ်ိန္မွာ နတ္ျပည္မွာ ေဟာတဲ့တရားကို အက်ဥ္းမွ် ေဟာျပေတာ္မူတယ္။ </span></span><br /><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရွင္အာနႏၵာမေထရ္ကိုလည္း ေနာက္ပိုင္းမွာ ျပန္ေဟာျပေတာ္ မူတယ္လို႔ သိထားပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား တရားေတာ္ရဲ႕ အဆီအႏွစ္ေတြလို႔ပဲ သိထားပါတယ္။ ခက္ခဲနက္နဲတဲ့အတြက္ သာသနာကြယ္ေပ်ာက္ရင္ အရင္ဆံုး ကြယ္ေပ်ာက္မယ့္ တရားေတာ္အျဖစ္ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ကို သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သံဃာေတြ ရြတ္ဖတ္ေနတဲ့ ပဌာန္းက်မ္းကေတာ့ အဘိဓမၼာထဲမွာမွ အရင္ဆံုးကြယ္ေပ်ာက္မယ္ဆိုၿပီး မေပ်ာက္ပ်က္ရေလေအာင္ ရြတ္ဖတ္ေနၾကတယ္ လို႔ ဒီလို သိရွိထားပါတယ္။ ခု ဒီအျမင္က ဆန္႔က်င္ဘက္ႀကီးကို ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒါကိုေတာ့ မွတ္ခ်က္ေပးႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္က မျပည့္စံုေသးပါဘူး။</span></span><br /><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခုေတာ့ စဥ္းစားမိပါတယ္။ အေနာက္ႏုိင္ငံက ပညာရွင္ေတြဟာ ဗုဒၶနဲ႔ ဗုဒၶဝါဒ ကိုေလ့လာရာမွာ ဆိုကေရးတီး၊ အရစၥတိုလ္တယ္ အစရွိတဲ့ အေတြးေခၚ ပညာရွင္ေတြလိုမ်ိဳး ယံုၾကည္ထားသလားလို႔ေတာ့ ေတြးမိပါတယ္။ ဗုဒၶတရားေတာ္ကို way of life အျဖစ္ ေလ့လာေနသလားလို႔ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဗုဒၶဟာ way of life ကိုသာမက end of life ကိုပါ သင္ၾကားေပးခဲ့သူျဖစ္ၿပီး၊ သူတို႔အေနနဲ႔ end of life ကို ပစ္ပယ္ခဲ့ၾကတာမ်ား ျဖစ္မလားလို႔ပါ။ အဘိဓမၼာက end of life ကို အဓိက သင္ၾကားခ်က္ ျဖစ္တယ္ ထင္လို႔ပါပဲ။</span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-9188304567754680520?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-10536826345677008932009-07-28T17:55:00.000-07:002009-07-29T11:48:39.749-07:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"> တစ္ရက္ကို ၂၄ နာရီရွိေနတဲ့ အနက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အမ်ားဆံုး အတူေန ေနရတာဟာ မိဘနဲ႔ မဟုတ္သလို အိမ္ေထာင္ရွိတဲ့ သူေတြ အေနနဲ႔လည္း မိမိ ခင္ပြန္း၊ ဇနီးတို႔နဲ႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ မူႀကိဳစတက္တဲ့ အခ်ိန္က စလို႕၊ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း၊ တကၠသိုလ္ စသည္ျဖင့္ ပညာသင္တဲ့ အရြယ္မွာေရာ၊ အလုပ္ထဲ စတင္ ေရာက္ရွိခ်ိန္က စလို႔၊ ပင္စင္ယူတဲ့ အခ်ိန္အထိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို အမ်ားဆံုး သံုးစြဲေနရတာ က ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ အေပါင္းအသင္း သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ဘဝရဲ႕ သံုးပံု တစ္ပံုကို အိပ္စက္ျခင္းျဖင့္ သံုးစြဲခဲ့ၿပီး၊ ဒီမိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူေနရတဲ့ အခ်ိန္ကလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘဝေတြရဲ႕ သံုးပံု တစ္ပံုေလာက္ ရွိေနပါတယ္။ အဲဒီေလာက္ အခ်ိန္ အၾကာႀကီး ေနေနရတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူတို႔ေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ဘဝေတြ အေပၚမွာ မ်ားစြာမွ လႊမ္းမိုးမႈ ရွိေနပါတယ္။</span></span></div><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">"ေဂါေဏန ေဂါေနာ၊ သာမေဏန သာမေနာ" ဆိုတာ တိုက္ရိုက္ အဓိပၸါယ္အားျဖင့္ ႏြားေက်ာင္းသားနဲ႔ ေနရင္ ႏြားေက်ာင္းသား၊ ပညာရွိနဲ႔ ေနရင္ ပညာရွိ " လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ဂ်ိဳကုတ္ရွိရာ ဂ်ိဳကုတ္သြား၊ ဂ်ိဳေထာင္ရွိရာ ဂ်ိဳေထာင္လာ လို႔ အဲလို သံုးေလ့ရွိပါတယ္။ တကၠသိုလ္မွာတုန္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ သံုးေနက် လက္သံုးစကားပါ။ အရက္သမားကလည္း အရက္သမား အခ်င္းခ်င္း တြဲၾကပါတယ္။ ဖဲသမားကလည္း ဖဲသမား အခ်င္းခ်င္း တြဲၾကပါတယ္။ စာရူးေပရူးကလည္း စာရူးေပရူးေပါ့။ သူနဲ႔ စရုိက္ တူရာတူရာနဲ႔ပဲ တြဲတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း လူတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးလဲ သိခ်င္ရင္ သူ႔ေပါင္းသင္းေနတဲ့ လူေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ သိႏုိင္တယ္ ဆိုတဲ့ သိုးေဆာင္း စကားပံုေတာင္ ရွိပါတယ္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာေတာ့ အဲဒီလို ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္တာပါ။ ကိုယ္ခင္မင္သည္ ျဖစ္ေစ၊ မခင္မင္သည္ ျဖစ္ေစ၊ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေနရမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အလိုက္အထိုက္ ေနၾကရပါတယ္။ အဲဒီလို ေနၾကရတဲ့အခါ ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ မိတ္ေတြေတြ ဆီကပဲ မကုန္ႏိုင္ေအာင္ ပညာေတြ ရႏိုင္ပါတယ္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br />ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္ လက္ထက္က တိတၱိႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ဇနီးက ဗုဒၶကို ကိုးကြယ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ၿပီး အဲဒီ တိတၱိႀကီး ကေတာ့ ဘုရားကို တစ္ခါမွ သြားမဖူးဘူးတဲ့။ အဲဒီေတာ့ ဇနီးျဖစ္သူက သြားနာဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ တိုက္တြန္းေတာ့ ဘုရားရွိရာကို သြားၿပီး ေမးေလ်ာက္သတဲ့။ အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ ဘာေတြကို လုပ္ရမလဲ၊ ဘာေတြကို မလုပ္ရဘူးလဲ တဲ့။ အဲဒီေတာ့ ဘုရားက မင္းႀကိဳက္တာကို လုပ္၊ မႀကိဳက္တာကို မလုပ္နဲ႔တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ တိတၱိႀကီးက အိမ္ျပန္လာၿပီး ဘုရားက သူ႔ကို အဲဒီလိုေျပာလိုက္တယ္ေပါ့။ အဲဒီေတာ့ သူ႔အသက္ သတ္တာဟာ အျပစ္မဟုတ္ဘူး။ ငါႀကိဳက္တာ ငါလုပ္ခြင့္ရွိတယ္ဆိုၿပီး သူ႕မိန္းမကို ေျပာသတဲ့။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br />ဒါနဲ႔ မိန္းမကလည္း ျမတ္စြာဘုရားဟာ အေၾကာင္းမဲ့ ေဟာတာ မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး၊ သြားျပန္ေလ်ာက္သတဲ့။ အဲဒီလို မိန္႔ၾကားလိုက္တာ ဟုတ္သလား ဘုရားဆိုေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဟဲ့ ဒကာ ဒကာ့ကို တျခားသူေတြက လာသတ္ရင္ ႀကိဳက္မလား ဆိုေတာ့ မႀကိဳက္ပါဘူး ဘုရားတဲ့။ ေအး ကိုယ္မႀကိဳက္ရင္ ဒကာလည္း မလုပ္နဲ႔တဲ့။ မင္း ပစၥည္းဥစၥာေတြ တျခားသူေတြ ခိုးရင္ ႀကိဳက္မလားတဲ့။ မႀကိဳက္ပါဘူး ဘုရားဆိုေတာ့ ေအး မႀကိဳက္ရင္ မလုပ္နဲ႔တဲ့။ အဲဒီ ဝတၱဳေလးဟာ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေရးအတြက္ မ်ားစြာ အေရးပါလွ ပါတယ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ရွိၾကဖို႔ပါပဲ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br />လူတိုင္း အဲဒီလို စိတ္ထားႏုိင္ၾကရင္ေတာ့ ေအးခ်မ္းၾကမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ကိုယ္မႀကိဳက္တာေတြကို တစ္ခါတစ္ေလ သူမ်ားကို လုပ္ၾကရတာပါပဲ။ ကိုယ္ႀကိဳက္ေပမယ့္ မလုပ္ရတာေတြလည္း ရွိတာပါပဲ။ အေရးႀကီးလာတာက ကိုယ္မႀကိဳက္တာေတြကို ဘယ္ေလာက္ မ်ားမ်ား လုပ္ေနရသလဲ ဆိုတာရယ္ ကိုယ္ႀကိဳက္တာေတြကို မလုပ္ရဘဲ ဘယ္ေလာက္ သည္းခံေနရလဲ ဆိုတာေတြပါပဲ။ ကိုယ္မႀကိဳက္တာေတြကို မ်ားမ်ား လုပ္ေနရၿပီ ဆိုရင္ ဒါဟာ ကိုယ္နဲ႔ ကိုက္တဲ့ သင့္ေတာ္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စြန္႔ခြာရေတာ့မွာပါ။ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ ကိုယ့္အဖြဲ႔အစည္းထဲက လူအမ်ားစု သူတို႔မႀကိဳက္တာေတြ (သူတို႔ကို လုပ္ရင္ မႀကိဳက္မယ့္ဟာေတြ) လုပ္ေနၾကၿပီဆိုရင္ အဲဒီအဖြဲ႔အစည္း အဲဒီဝန္းက်င္ မဖြံ႔ၿဖိဳးႏုိင္ပါဘူး။</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br />ေနာက္တစ္ခုက ဆရာ ေအာင္သင္းရဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ လူတစ္ေယာက္ ဆိုးသည္ ေကာင္းသည္ ျဖစ္ဖို႔ဟာ ဗီဇက အေရးႀကီးလား ပတ္ဝန္းက်င္က အေရးႀကီးလား ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး၊ ဆရာဦးေအးေမာင္ ေျပာထားတာေလးက ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းပါတယ္။ ဆရာက ဗီဇက အေရးႀကီးသလို ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း အေရးႀကီးပါတယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ကိုယ္ကပဲ ဆက္သြယ္ ဖန္တီးတာေတြ ရွိတတ္တယ္တဲ့။ ဆိုလိုတာက အရက္သမား ဗီဇရွိတဲ့သူဟာ အရက္သမားေတြနဲ႔ သြားေပါင္းတာဟာ သူ႔ဗီဇ သေဘာေၾကာင့္ပါတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိတ့ဲသူဟာ အဲဒီ ပတ္ဝန္းက်င္က ရုန္းထြက္ႏုိင္ရပါမယ္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br />အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ဘဝမွာ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြက အရမ္းအေရးပါတဲ့ ေနရာမွာ ရွိေနပါတယ္။ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြက ကိုယ့္ဘဝကို ျမွင့္တင္ေပးႏုိင္ၿပီး၊ မိတ္ေဆြဆိုးေတြကေတာ့ ကိုယ့္ဘဝကို ဆြဲခ်သြားႏုိင္ပါတယ္။ ျမွင့္တင္ေပးတယ္တို႔ ဆြဲခ်တယ္တို႔ဆိုတာ ကိုယ့္ကို ပိုက္ဆံခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ေပးတာမ်ိဳးကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေရးႀကီးတဲ့ စိတ္ေနစိတ္ထား တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေပးတာမ်ိဳးပါ။ ကြၽန္ေတာ့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကြၽန္ေတာ္ အားက် အတုယူခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ စိတ္ထား အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ သူတို႔ စိတ္ထား ေကာင္းတာဟာ နဂိုစိတ္ခံလား၊ ဒါမွ မဟုတ္ ဒီလိုျဖစ္သင့္တယ္ဆိုတဲ့ စဥ္းစားညဏ္လားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ မေမးၾကည့္ဖူးပါဘူး။ သူတို႔ကို ၾကည့္ၿပီး ကိုယ္လည္း အဲဒီလို ထားႏုိင္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ရတာေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူတို႔ကို ကြၽန္ေတာ္က ကိုယ့္ဘဝကို ျမွင့္တင္ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br />တခ်ိဳ႕ေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြက်ေတာ့ သူမ်ားအေပၚ ေစတနာ မရွိတတ္ၾကပါဘူး။ ေနာက္ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံရာမွာ အက်ိဳးအျမတ္ ၾကည့္တတ္ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေငြေရး ေၾကးေရး အက်ိဳးအျမတ္ ၾကည့္ၿပီး ေပါင္းတဲ့သူေတြကို ဆိုလိုတာပါ။ ကိုယ့္ကို အကူအညီ ေပးႏုိင္တဲ့သူေတြကိုမွ အေပါင္းအသင္း လုပ္ခ်င္တာမ်ိဳးပါ။ ကတ္ကတ္ သတ္သတ္ေတြ လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။ အတၱလည္း ႀကီးတတ္ၾကပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ သူတို႔နဲ႔ လိုက္တုမိတာနဲ႔ ကိုယ္ပါ စိတ္ဓာတ္ပ်က္ျပား ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔လို မျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ေပၚလာေအာင္ ေတာ့လည္း အကူအညီ ေပးပါတယ္။ သူတို႔ကိုေတာ့ ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ့္ဘဝကို ဆြဲခ်မယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြလို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ကိုယ္လည္း အဲဒီလို မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါတယ္။ သူတို႕ကိုေတာ့ အႀကံညဏ္ေပး ျပဳျပင္ေပးလို႔ ရရင္ေပး။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ေဝါင္ေဝါင္ေရွး ေဝးေဝးေရွာင္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br />တခ်ိဳ႕ေသာ သူေတြဟာ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘဝကတည္းက စၿပီး၊ စိတ္တူသေဘာတူ ေကာင္းေကာင္း ဆိုးဆိုး အတူတူ လက္တြဲ ေျဖရွင္းလာခဲ့ၾကၿပီး၊ အသက္ႀကီးတဲ့အထိ အတူတူ ႀကီးျပင္းႀကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရွိပါတယ္။ သူတို႔ေတြကေတာ့ ကံေကာင္းတယ္လုိ႔ပဲ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက တြဲလာခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ အတန္းေျပာင္းတာ၊ ေနရပ္ေျပာင္းတာ၊ စာေမးပြဲက်တာ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ခြဲလို႔၊ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ေျပာင္းလို႔။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ ေနာက္ ခြဲခဲ့ၾကရ ျပန္ပါတယ္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br />အဲဒီလိုနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘဝမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီး ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ အလုပ္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ဝင္ တစ္ေယာက္ထြက္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ မျမဲႏုိင္ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ေဝးေဝး ခင္မင္မႈကို မေျပာင္းလဲေအာင္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားႏုိင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ရွိေနၾကဦးမွာပါ။ ေမ့မရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိေနၾကဦးမွာပါ။ ေနာက္ ျပန္ေတြ႔ၾကတဲ့ အခါ ဟိုတုန္းက အေၾကာင္းေတြကို ျပန္ေျပာ ၾကရတာလည္း ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဘာနဲ႔မွ မတူပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေတြ႔ရရင္ကို လြတ္လပ္သြားသလိုပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ လြတ္လပ္မႈရဲ႕ သေကၤတလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေတြ႔ၾကတဲ့အခါ အဲဒီတုန္းကလို႔ စလိုက္ရင္ မၿပီးႏုိင္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ထြက္ေပၚလာ တတ္စၿမဲပါပဲ။ သံေယာဇဥ္ဆိုတာက ခိုင္ၿမဲတတ္တယ္ မဟုတ္ပါလား။</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br />ရွင္အာနႏၵာ။ ။ ျမတ္စြာဘုရား။ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေၾကာင့္ လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ အလုပ္ရဲ႔ ၅ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ ၿပီးေျမာက္ပါတယ္ ဘုရား။</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ျမတ္စြာဘုရား။ ။ ခ်စ္သား အာနႏၵာ။ သင္ ထိုသို႔ မဆိုလင့္။ မိတ္ေဆြ အေပါင္း အသင္းရဲ႕ ဂုဏ္ကို ေလ်ာ့မတြက္နဲ႔။ မိတ္ေဆြ အေပါင္း အသင္း ေၾကာင့္ လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ အလုပ္ဟာ ၁ဝဝ ရာခိုင္ႏႈန္း ၿပီးေျမာက္တယ္ အာနႏၵာ။ </span></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-1053682634567700893?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-89385426541526641132009-07-13T09:02:00.000-07:002009-07-29T11:58:13.233-07:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ဟိုတုန္းက ျပႆနာတစ္ခု တက္ရင္ အရင္ဆံုး ျဖစ္တတ္တာက စိတ္ညစ္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျဖရွင္းဖို႔ မႀကိဳးစားခင္ စိတ္ကအရင္ ညစ္လိုက္တာပဲ။ ေနာက္မွ ေျဖရွင္းလို႔ရေတာ့လည္း ေပ်ာ္သည္ေပါ့။ ေျဖရွင္းလို႔ မရေတာ့လည္း ကမာၻႀကီးကေတာ့ လည္ၿမဲလည္စဲ ျဖစ္ပါတယ္။ နည္းနည္း ထပ္စိတ္ညစ္ၿပီး သူ႔ဘာသာ တစ္ခုခုေၾကာင့္ ေျပလည္ သြားတတ္တာပါပဲ။<br /><br />ဘဝ တစ္ေလ်ာက္လံုး ျပႆနာဆိုတာ ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ် ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေတြ႔ႀကံဳေနရတာပါပဲ။ ဒီေလာက္ မ်ားျပားတဲ့ ျပႆနာေတြ ဆိုေတာ့ ျပႆနာတိုင္းေတာ့ ဘယ္ေျဖရွင္း ႏုိင္ပါ့မလဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘုရားသခင္လိုလို အရမ္းေတာ္တဲ့ ေကာင္ႀကီးလိုလို pressure မေပးမိဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။ ကိုယ္က အားလံုးကို မေျဖရွင္းႏုိင္တာလည္း သဘာဝ က်ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လက္ခံႏုိင္ရင္ (အျပင္းႀကီးၿပီး ဆင္ေျခေပးတာ မဟုတ္ရင္) ျပႆနာက ဘာမွ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆိုတာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ </span></span></div><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ေက်ာင္းသားဘဝက ဆရာမေပးတဲ့ စာကိုရေအာင္လုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားပါတယ္။ မရလို႔ အရိုက္ခံရမွာ က်ိန္းေသရင္ ေက်ာင္းေျပးျခင္းျဖင့္ ေျဖရွင္းပါတယ္။ ေျဖရွင္းနည္း မွားတယ္ မွန္တယ္ ကိုမသိပါ။ သိတာကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ျပႆနာကေတာ့ ေျဖရွင္းၿပီး ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ျပႆနာေတြကို အၾကမ္းအားျဖင့္ ေရရွည္ ေျဖရွင္းရမယ့္ ျပႆနာနဲ႔ ကာလတိုအတြင္း ေျဖရွင္းရမယ့္ ျပႆနာလို႔ ခြဲျခားရႏုိင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ျပႆနာေတြက ေရတိုသာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိေစေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေရရွည္ အက်ိဳးကို ထိခုိက္ႏုိင္ပါတယ္။ ဆရာေတြ ေျပာၾကားခ်က္အရေတာ့ ျပႆနာတိုင္းမွာ </span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">အႏၲရာယ္ (danger) နဲ႔ အခြင့္အေရး (opportunity)</span><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"> </span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ဆိုၿပီး ႏွစ္ပိုင္း ပါဝင္ ပါတယ္တဲ့။</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ျပႆနာကို နည္းမွန္လမ္းမွန္ ေျဖရွင္းႏုိင္ခဲ့ရင္ ဒါဟာ အခြင့္အေရးျဖစ္ဖို႔ အလားအလာ ရွိေနၿပီး၊ မေျဖရွင္း ႏုိင္ရင္ေတာ့ အႏၲရာယ္ပါတဲ့။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">အခြင့္အေရးဟာ ျပႆနာနဲ႔အတူ ရွိေနတာမို့ အခြင့္အေရး လိုခ်င္ရင္ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းရမွာ ျဖစ္သလို ျပႆနာကို ေတြ႔ရင္လည္း အခြင့္အေရး အျဖစ္ ျမင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">အဲဒီေတာ့ ျပႆနာ ျဖစ္လာတိုင္း အခြင့္အေရးအျဖစ္ မွတ္ယူႏုိင္ရင္ အေကာင္းဘက္ကေန ေျဖရွင္းဖို႔ ႀကိဳးစားႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက တခ်ိဳ႕ေသာ ျပႆနာေတြဟာ ေရွာင္လႊဲလို႔၊ ထြက္ေျပးလို႔ ရေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ေသာ ျပႆနာေတြကေတာ့ ထြက္ေျပးလို႔မရပါဘူး။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">တစ္ခါက ခရီးသည္ တစ္ေယာက္ဟာ သူသြားမယ့္ ခရီးရဲ႕လမ္းမွာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ နံရံ အျမင့္ႀကီး တစ္ခု ကာစီးထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္တဲ့။ အဲဒီခရီးသည္ဟာ ပထမေတာ့ ဒီနံရံကို ေက်ာ္ၿပီး ခရီးဆက္ထြက္ဖို႔ ႀကိဳးစားသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ နံရံႀကီးက အရမ္းျမင့္လြန္း၊ သူ႔အေနနဲ႔ မေက်ာ္ႏုိင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ နံရံႀကီးကို ၿဖိဳဖို႔ ႀကိဳးစား ျပန္သတဲ့။ အဲဒီအခါမွာလည္း နံရံႀကီးက ခိုင္မာလြန္းေနေတာ့ သူ႔အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မၿဖိဳႏုိင္ဘူး ျဖစ္ေနျပန္သတဲ့။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူဟာ နံရံႀကီး အေပၚမွာ စိတ္ေတြ ဆိုးလာၿပီး၊ နံရံႀကီးကို ၿဖိဳဖို႔ကိုသာ အသည္းအသန္ ႀကိဳးစားေနၿပီး၊ သူ႔ရဲ႔ နဂို ရည္မွန္းခ်က္ ျဖစ္တဲ့ ခရီးပန္းတိုင္ကို ေမ့သြားသတဲ့။ အဲဒါေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကိုယ့္ရဲ႕လမ္းေၾကာင္းေပၚက ျပႆနာေတြဟာ ကိုယ္ေျဖရွင္းရမယ့္ ပန္းတိုင္ေတြ ျဖစ္သြားတတ္လို့ ဒါကို သတိထားရမယ္တဲ့။ ကိုယ့္ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္က ျပႆနာ မဟုတ္ဘဲ ျပႆနာကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ခရီး ဆက္ထြက္ႏုိင္ေရး ဆိုတာကို မေမ့သင့္ဘူးလို့ ေျပာျပပါတယ္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">forward mail တစ္ခုမွာေတာ့ ေခြးနဲ႔ ျခေသၤ့ကို နမူနာ ျပပါတယ္။ ေခြးတစ္ေကာင္ကို ခဲနဲ႔ပစ္တဲ့အခါမွာ ေခြးဟာ ပစ္တဲ့သူကို ဂရုမစိုက္ဘဲ ခဲကိုသာ ဂရုစိုက္ၿပီး လိုက္ကိုက္ေလ့ ရွိပါတယ္တဲ့။ ျခေသၤ့ကေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘဲ သူ႕ကိုျမွားနဲ႔ ပစ္တဲ့အခါမွာ ျမွားကိုမၾကည့္ဘဲ ျမွားလာရာ လမ္းေၾကာင္းက ပစ္တဲ့သူကိုသာ အျပတ္ရွင္းဖို႔ ႀကိဳးစားသတဲ့။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">သူက ျပႆနာကို ေျဖရွင္းတဲ့အခါမွာ ျပႆနာရဲ႕ရင္းျမစ္ကို ေျဖရွင္းဖို႔ ႀကိဳးစားရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာမွာ don't beat the bush လို႔ေျပာတယ္ မွတ္သားဖူးပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ျပႆနာ မဟုတ္တဲ့ အေပၚယံေတြကို ေျဖရွင္းဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့သူကို </span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">ေခြးနည္း</span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">လို႔ ေခၚၿပီး၊ ျပႆနာ ရင္းျမစ္ကို ေျဖရွင္းဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့ သူေတြကိုေတာ</span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">့ </span><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">ျခေသၤနည္း</span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">လို႔ ေခၚရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">အလားတူ ေနာက္ထပ္ေမးလ္ တစ္ခုမွာေတာ့ ေမ်ာက္ငါးေကာင္ကို ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲ ထည့္ထားသတဲ့။ ေလွာင္ခ်ိဳင့္အလယ္မွာ ေလခါးတစ္စင္း ခ်ထားၿပီး၊ ေလွကားထိပ္မွာေတာ့ ငွက္ေပ်ာတစ္ဖီး ခ်ထားပါသတဲ့။ ေမ်ာက္ငါးေကာင္ထဲက တစ္ေကာင္ေကာင္က ငွက္ေပ်ာသီး တက္ယူတာနဲ႔ အဲဒီေမ်ာက္ငါးေကာင္လံုးကို ေရခဲေရနဲ႔ ေလာင္းပါသတဲ့။ တစ္ခါ ႏွစ္ခါကေန အဲဒီလို အႀကိမ္ႀကိမ္ ျဖစ္လာေတာ့ ေမ်ာက္ေတြဟာ တစ္ေကာင္ အေပၚတက္လို႔ သူတို႔ ေရခဲေရနဲ႔ အေလာင္းခံရတယ္ ဆိုတာကို သိလာတယ္တဲ့။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">အဲဒါေၾကာင့္ ေနာက္ပို္င္းမွာ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ အေပၚတက္တာနဲ႔ က်န္တဲ့ေကာင္ေတြက ဆြဲခ်ၿပီး၊ ဝိုင္းရိုက္ႀကသတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္ေကာင္မွ အေပၚကို မတက္ႀကေတာ့ဘူးတဲ့။ အဲဒီေနာက္ ေမ်ာက္ငါးေကာင္ထဲက တစ္ေကာင္ကိုထုတ္ၿပီး၊ အျပင္က ေမ်ာက္အသစ္တစ္ေကာင္ကို အထဲကို ထည့္လိုက္သတဲ့။ ဟုိေမ်ာက္ကလည္း ေမ်ာက္ပဲ ဘယ္အၿငိမ္ေနမလဲ။ အထဲေရာက္တာနဲ႔ ငွက္ေပ်ာသီးနဲ႔ ေလွကားကိုေတြ႔ေတာ့ တက္ဖို႔ ျပင္ေတာ့တာေပါ့။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">အဲဒီအခါမွာ က်န္တဲ့ ေမ်ာက္ေလးေကာင္က ထံုးစံအတိုင္း ဆြဲခ်ၿပီး ဝိုင္းရိုက္ၾကျပန္သတဲ့။ အဲဒီေတာ့ ဒီေမ်ာက္ဟာ ဘုမသိ ဘမသိ ခံရတာေပါ့။ တစ္ခါကေန ႏွစ္ခါ သံုးခါခံရတဲ့အခါ သူလည္း ဘာမသိ ညာမသိနဲ႔ အေဆာ္ခံလိုက္ရေတာ့ မတက္ရဲေတာ့ဘူးတဲ့။ ဒီအေပၚတက္ရင္ အေဆာ္ခံရမယ္ ဆိုတာ သိသြားၿပီ။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">က်န္တဲ့ ေမ်ာက္ေလးေကာင္ထဲက တစ္ေကာင္ကို ထပ္ထုတ္ၿပီး၊ ေနာက္ထပ္ အသစ္ ထပ္ထည့္ျပန္တယ္။ ဒုတိယ ေရာက္လာတဲ့ အသစ္ေမ်ာက္ဟာ အရင္ ေမ်ာက္လိုပဲ တက္ျပန္တာေပါ့။ အဲဒီအခါမွာ က်န္တဲ့ ေမ်ာက္ေတြဟာ ထံုးစံအတိုင္း ေဆာ္ျပန္တယ္။ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက က်န္တဲ့ ေမ်ာက္ေဟာင္း သံုးေကာင္က သူတို႔ထဲက တစ္ေကာင္ အေပၚတက္ရင္ ေရခဲေရနဲ႔ ေလာင္းခံရမွာကို သိလို႔ တီးလိုက္တာ ျဖစ္ေပမယ့္ ပထမ ေရာက္လာတဲ့ အသစ္ေကာင္ကေတာ့ အဲဒါကို မသိဘဲ သူ႔တုန္းက ခံရတာနဲ႔ ဝင္ဆြမ္းႀကီးေလာင္းတာ ျဖစ္ပါတယ္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ေနာက္ အဲဒီလိုပဲ အေဟာင္းသံုးေကာင္ကေန ေနာက္ထပ္တစ္ေကာင္ထုတ္ ေနာက္ထပ္တစ္ေကာင္ထုတ္နဲ့ ငါးေကာင္လံုး အသစ္ေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဒီေမ်ာက္ ငါးေကာင္လံုးဟာ ေရခဲေရ အေလာင္းခံဖူးတဲ့ ေကာင္ေတြ မဟုတ္ႀကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေကာင္အေပၚတက္တာနဲ႔ ဝိုင္းေဆာ္ႀကၿမဲပါတဲ့။ ဒါကေတာ့ ျပႆနာကို ဘာမွန္းမသိ ညာမွန္းမသိ ေျဖရွင္းၾကတဲ့</span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"> </span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ေမ်ာက္နည</span></span></span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">္း</span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ ေျဖရွင္းတာပါ။ အက်ိဳးအေၾကာင္းေတာ့ မသိဘူးေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာကိုေတာ့ ေျဖရွင္းႏုိင္တာပါပဲ။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ဟုိတုန္းကလို႔ အစခ်ီထားေတာ့ ခုေကာလို႔ေမးရင္ ခုလည္း ျပႆနာတစ္ခုေတြ႔ရင္ စိတ္ကေတာ့ ညစ္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့ လိမ္မာလာၿပီလို႔ ေျပာရမယ္။ အခ်ိန္တန္ရင္ ေျပလည္သြားမွာကို သိေနေတာ့ သိပ္စိတ္မညစ္ တတ္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ေျဖရွင္း ႏုိင္တာနဲ႔ မေျဖရွင္း ႏိုင္တာကိုလည္း နည္းနည္း ခြဲတတ္လာပါတယ္။ ေနာက္ ကိုယ္နဲ႔ ဆုိင္ မဆိုင္လည္း ခြဲတတ္လာပါတယ္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"> အဲဒါေၾကာင့္ မဆိုင္တာေတြ၊ မတတ္ႏုိင္တာေတြအတြက္ စိတ္မညစ္ရေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါေတြက သူ႔ဘာသာသူ ေျဖရွင္းၿပီး ျဖစ္သြားမယ့္ ျပႆနာေတြပါပဲ။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ကိုယ့္လုပ္ႏုိင္သမွ် အေကာင္းဆံုး လုပ္ထားျခင္းျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္မႈ ရယူထားလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ ကိုယ့္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ဆိုးရြားခက္ခဲတဲ့ ျပသနာေတြရွိေသးတယ္ ကိုယ္လည္း ေျဖရွင္းရဦးမယ္လို႔ သေဘာထားလိုက္ေတာ့ သက္သာလာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္တုန္းကလို ေက်ာင္းေျပးတာမ်ိဳးေတာ့ လုပ္ေနရေသးတာပါပဲ။ </span></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-8938542654152664113?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-52753322418189527532009-07-09T09:47:00.000-07:002010-06-25T10:31:46.804-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >မႏွစ္က ဒီေန႔မွာေပါ့။ မနက္ခင္းကတည္းက ၿခိဳးၿခိဳးၿခိမ္းၿခိမ္း ရြာေနတဲ့ မိုးေတြက ညေနခင္းအထိ ဇြဲေကာင္းေနဆဲ။ အဲဒီ ညေနခင္း မိုးေရထဲမွာပဲ အိပ္ကပ္ထဲ ကားဖိုးေလး စမ္းစမ္းၾကည့္ၿပီး ေမြးေန႔ေလးတစ္ခုကို တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဧည့္သည္ဆိုလို႔ သူနဲ႔ ဒီမိုးကလြဲၿပီး ဘယ္သူမွ မေတြ႔ရပါဘူး။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ မုန့္တစ္ခုစားၿပီး ေျပာသမွ်ေတြကို နားေထာင္ေနခဲ့တယ္။ မ်က္ရည္စေတြ မိုးေရေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးက သူ႔ကို စကားေတြ အဆက္မျပက္ေျပာလို႔။ မိုးနဲ႔ေလေၾကာင့္ နာရီ၀က္ခရီးကို သူတို့ တစ္နာရီေက်ာ္ၾကာေအာင္ သြားလို႔။ အျပန္ခရီးမွာ ထမ္းထားခဲ့ရတဲ့ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးေတြကို ဒီကဗ်ာနဲ႔ ေျဖခ်လိုက္တယ္။ ကဗ်ာဟာ သူ႔ဘာသာသူ ေရးလို႔ ဖြဲ႔လို႔။ တစ္ေယာက္ထက္ေက်ာ္ေအာင္ တစ္ခါမွ မေနဖူးတဲ့သူက ေနာက္ကလိုက္ရံုေလး............။ ဒီႏွစ္ေမြးေန႔မွာ မွ တင္ေပးလိုက္တာပါ။ </span><br /></div><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><br />သံလြင္ေခ်ာင္းျခား<br /><br />ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ရၿပီးၿပီပဲ<br />ဘာလို႔ ဘဝကို အေရခြံလွန္ၾကည့္ခ်င္ရတာလဲ။<br /><br />ဒီမွာၾကည့္<br />က်ိန္စာေတြ မီးလိုေတာက္ေနတာ<br />ဒုကၡေတြ မိုးလိုသည္းေနတာ<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေရစုန္မွာ ေမ်ာေနတာ။<br /><br />ကံၾကမၼာနဲ႔<br />ယွဥ္ၿပိဳင္ရတာျဖစ္လို႔<br />ေလာင္းေၾကးကျမင့္တယ္။<br />တစ္ဘဝစာပဲ။<br /><br />မင္းဆီက ေမွ်ာ္လင့္မိေနတာက<br />ရိုးသားတဲ့ အျပံဳးတစ္ပြင့္ေလာက္ပါပဲ။<br /><br />ဒီမွာ<br />စစ္ေတာင္းနဲ႔ မႏၲေလးဆိုတာ<br />ငါမေရာက္ႏုိင္တဲ့ မွတ္တိုင္ေတြပါကြာ။<br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ေကာင္မေလးေရ<br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >တိမ္ညိဳေတြေၾကာင့္ေတာ့<br />လမင္းရဲ႕ဂုဏ္ေရာင္<br />မေမွးမွိန္ႏိုင္ဘူး မဟုတ္လား။<br /><br />ဒီ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ေနတဲ့<br />ငါ့ရဲ႔ ေျခလွမ္းေတြဟာ<br />မင္းရဲ႔ အနာဂတ္ကို<br />ထမ္းပိုးထားပါတယ္ကြာ။<br /><br />(26.6.2009)<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-5275332241818952753?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-91062076924010375232009-07-08T10:33:00.000-07:002009-07-29T12:08:49.607-07:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ဂီတေလာကမွာ ေပါ့ဘုရင္အျဖစ္ နာမည္ႀကီးခဲ့တဲ့ မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္ တစ္ေယာက္ေတာ့ သူခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ ဂီတကိုေရာ၊ သူ႔ကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ ပရိတ္သတ္ေတြကိုပါ ခြဲထားခဲ့ပါၿပီ။ မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ မွတ္တိုင္တခ်ိဳ႕နဲ႔ ထူးျခားခ်က္တခ်ိဳ႕ကို တင္ျပလိုက္ပါတယ္။</span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;">-ၾသဂုတ္လ ၂၉ ရက္ေန႔ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္မွာ ေမြးပါတယ္။</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;">-ဂီတေလာကထဲကို The Jackson 5 အဖြဲ႔နဲ႔ စတင္ဝင္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;">-၁၉၇၁ ခုႏွစ္မွာ တစ္ကိုယ္ေတာ္ စတင္ထိုးေဖာက္ပါတယ္။</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;">-၁၉၈၂ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ေဝတဲ့ သူ႔ရဲ႕ Thriller အယ္လ္ဘမ္ဟာ လက္ရွိအခ်ိန္အထိ ေရာင္းအား အေကာင္းဆံုး အျဖစ္ စံခ်ိန္တင္ထားပါတယ္။</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;">-သက္တမ္း ႏွစ္ ၅ဝ အတြင္းမွာ ဂရမ္မီဆု ၁၃ ႀကိမ္ရရွိခဲ့ၿပီး၊ ေခတ္တေလ်ာက္ အေအာင္ျမင္ဆံုး ေဖ်ာ္ေျဖေရးသမားအျဖစ္ ဂင္းနစ္က စံခ်ိန္ သတ္မွတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ </span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTY9t9_lgI/AAAAAAAAALY/TN_P_UtLu7w/s1600-h/200px-ReaganMichaelJackson.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 270px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTY9t9_lgI/AAAAAAAAALY/TN_P_UtLu7w/s320/200px-ReaganMichaelJackson.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356144411673597442" border="0" /></a></div><br /><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">-အယ္လ္ဘမ္ ခ်ပ္ေရ သန္းေပါင္း ၇၅ဝ ေက်ာ္ေရာင္းခ်ခဲ့ရၿပီး၊ ကမာၻတစ္ဝွမ္း ပရိတ္သတ္ သန္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္ရွိပါတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">-၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္မွာ မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္ရဲ႕ Thriller သီခ်င္းကို ၂၅ ႏွစ္ေျမာက္ ဂုဏ္ျပဳတ့ဲအေနနဲ႔ ကမာၻတဝန္းက လူေပါင္း ၄ဝဝဝ ေက်ာ္ပါဝင္ကျပခဲ့ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေပါင္း ၇၂ ၿမိဳ႕မွာ လူေပါင္း ၄၁၇၇ ဦးဟာ တၿပိဳင္တည္း ကျပခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။</span> </span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTalSvaOGI/AAAAAAAAALg/9OmrXlSGVjU/s1600-h/jack.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTalSvaOGI/AAAAAAAAALg/9OmrXlSGVjU/s320/jack.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356146191071066210" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTalSvaOGI/AAAAAAAAALg/9OmrXlSGVjU/s1600-h/jack.jpg">-တစ္ကမာၻလံုးမွာ လူ ၈ဝဝဝ သာျဖစ္ခဲ့တဲ့ မ်ိဳးဗီဇေဖာက္ျပန္တဲ့ ေရာဂါတစ္မ်ိဳးျဖစ္တဲ့ Alpha-1 antitrypsin deficiency ေရာဂါကို ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ သမင္ျဖဴေရာဂါလို႔ေျပာၾကပါတယ္။</a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTcjMroc3I/AAAAAAAAALo/Uk-RVHRPMGA/s1600-h/P200907021100252456513929.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 317px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTcjMroc3I/AAAAAAAAALo/Uk-RVHRPMGA/s320/P200907021100252456513929.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356148354108126066" border="0" />-Bubble လို့အမည္ေပးထားတဲ့ ေမ်ာက္ေလးဟာ သူ႔အခ်စ္ေတာ္ပါပဲ။ ေမ်ာက္ေလးကို လူေတြရဲ႕ အေျခခံ အျပဳအမူေတြ သင္ေပးရံုတင္မကဘဲ moonwalk သီခ်င္းမွာ ဝင္ေရာက္ ကျပႏုိင္ေအာင္အထိ သင္ေပးထားၿပီး၊ မိုက္ကယ္ရဲ႕ အိပ္ယာကိုေတာင္ ျပင္ဆင္ေပးတတ္တယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ </a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTdjRKn85I/AAAAAAAAALw/rnw7pu8U6ew/s1600-h/bubble.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 192px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTdjRKn85I/AAAAAAAAALw/rnw7pu8U6ew/s320/bubble.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356149454823486354" border="0" />-ေျမဆြဲအားမဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး ဖန္တီးထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ အက ဖိနပ္တစ္ရံပါ </a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTeT-cG3ZI/AAAAAAAAAL4/edvaOxWM_J4/s1600-h/shoe.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 125px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTeT-cG3ZI/AAAAAAAAAL4/edvaOxWM_J4/s320/shoe.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356150291610131858" border="0" />-သူ႔မ်က္ႏွာကို ခြဲစိတ္ျပဳျပင္ဖို႔ ဒီရုပ္တုက စိတ္ကူးရခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ </a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTe29ogpEI/AAAAAAAAAMA/VdAQMGYyKWQ/s1600-h/jack.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTe29ogpEI/AAAAAAAAAMA/VdAQMGYyKWQ/s320/jack.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356150892689138754" border="0" />- အသက္ရွည္ဖို႔အတြက္ဆိုၿပီး မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္ဟာ မေသခင္က ေအာက္ဆီဂ်င္ေပးထားတဲ့ ေသတၱာထဲမွာ ဝင္အိပ္ေလ့ရွိတယ္လို့လည္း သိရပါတယ္။ </a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTgagTMVuI/AAAAAAAAAMI/gx1I5Q6D0Xk/s1600-h/jack.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 190px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTgagTMVuI/AAAAAAAAAMI/gx1I5Q6D0Xk/s320/jack.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356152602802018018" border="0" />-မိုက္ကယ္ဟာ ႏွစ္ႀကိမ္ လက္ထပ္ၿပီး သားသမီး သံုးဦးရွိတယ္လို့ သိရပါတယ္။<br />-မိုက္ကယ္ရဲ႕ အသက္ ၁၁ ႏွစ္အရြယ္ရွိတဲ့ သမီးေလး ပဲရစ္ Paris ျဖစ္ပါတယ္။</a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTg3S_4nhI/AAAAAAAAAMQ/yjVnLsDz_5o/s1600-h/jack.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 242px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SlTg3S_4nhI/AAAAAAAAAMQ/yjVnLsDz_5o/s320/jack.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356153097447579154" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);">-သူ႔ရဲ႕ ဂီတသက္တမ္းတေလ်ာက္ ဝင္ေငြရရွိမႈဟာ ေဒၚလာ သန္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္အထိ ရွိမယ္လို႔ တခ်ိဳ႕ေသာ ကြၽမ္းက်င္သူေတြက ခန့္မွန္းထားပါတယ္ခင္ဗ်။<br /><br />-သူ႕ ဝက္ဘ္ဆိုဒ္ လိပ္စာကေတာ့ www.michaeljackson.com ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဝမ္းနည္းေၾကာင္း ဘာညာသာရကာ ဝင္ေရးလို႔ရပါတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ ေရးၿပီးတဲ့သူဦးေရက ၅ သိန္းေက်ာ္ရွိသြားပါၿပီ။<br />(ဒီအခ်က္အလက္ေတြကို wikipedia နဲ႔ people daily online တို႕ကေန ခိုးခ်ပါတယ္ခင္ဗ်။)<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-9106207692401037523?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-62635330953855328822009-07-07T03:07:00.000-07:002009-07-07T03:30:52.373-07:00<p style="color: rgb(51, 51, 255);" align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္က စလဲဆိုတာေတာ့ ေျပာရခက္လိမ့္မယ္။ စာဖတ္တာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဝါသနာပါလာတာက စေျပာရင္လည္း ရွည္လာလိမ့္မယ္။ ေနာက္ၿပီး စာဖတ္တာ တကယ္ ဝါသနာပါလားလို့ ေမးရင္လည္း စဥ္းစားရဦးမယ္။ သိပ္ေသခ်ာတာ မဟုတ္။ ဒါေပမယ့္ စာဖတ္ၿပီးၿပီ ဆုိရင္ ကုိယ့္မွာလည္း ေျပာစရာေတြ က်န္က်န္ေနခဲ့တယ္။ ဘယ္သူ႔သြားေျပာလို့မွလည္း နားေထာင္ေပးမွာ မဟုတ္။ နားေထာင္ေပးမယ့္ သူေတြကိုလည္း အလကား ေျပာလို့မရ။ လက္ဘက္ရည္ေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုး တိုက္မွ။ အင္း အဲဒီက စတာလို့ ေျပာရင္ ရမယ္ထင္တယ္။<br /><br />ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေတြကို ေျပာလို့ရမယ္။ ကိုယ္မွန္းလဲ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။ ေနာက္ သူမ်ားေတြလည္း ကိုယ့္ကို ေဝဖန္အႀကံေပးႏုိင္မယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ဘယ္သူမွ မဖတ္ရင္ေတာင္ ကိုယ့္ဘာသာ သိမ္းထားလို့ ရႏုိင္တယ္။ အဲဒီလို စိတ္ကူးျဖစ္ေနတာ ၾကာပါၿပီ။ ေနာက္တစ္ခါ စီးပြားေရး ဝက္ဆိုဒ္တစ္ခုမွာ သတင္းေတြ ဘာသာျပန္ရေတာ့ စီးပြားေရး သတင္းေတြသာ မ်ားခဲ့လို့ တစ္ခါတစ္ေလက် ၿငီးေငြ႔လာျပန္တယ္။<br /><br />အဲဒါေၾကာင့္ တျခား အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ေျပာင္းေရးခ်င္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျပာင္းၿပီး ေရးျပန္ရင္လည္း ကိုယ့္ဆိုဒ္က စီးပြားေရးဆိုဒ္ဆိုေတာ့ တင္လို့မရ။ ဒီျပင္ ဂ်ာနယ္ေတြကို ပို့ဖို့ဆုိတာလည္း ဆယ္ခါပို့ရင္ေတာင္ တစ္ခါ အေရြးခံရဖို့က မေသခ်ာ။ ခုေတာ့ ကိုယ့္ဘေလာ့ေလးနဲ့ ကိုယ္ဆိုေတာ့ ပယ္မယ့္သူ မရွိေတာ့။ ဒီေတာ့ကာ ကိုယ္ေရးခ်င္တာေရးၿပီး၊ တင္ႏုိင္ဖို႔ရာအတြက္ ဒီဘေလာ့ေလးကို လုပ္ျဖစ္သြားပါတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ မထင္မွတ္ထားတဲ့ ျမွဳပ္ကြက္ကေလးက ရွိေနလို့ အဆင္ေျပလွတယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ နံပါတ္တစ္က အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း လံုျခံဳေရးျဖစ္ပါတယ္။ safety first ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီေတာ့ ေတာ္ၾကာ ဘေလာဂ္ ့ေတြကို ပိတ္ျပန္ၿပီ။ ေတာ္ၾကာ ကြန္နက္ရွင္ကို ခ်ျပန္ၿပီ။ လံုၿခံဳေရးက အေရးႀကီးသကိုးဗ်။ ဟိုတေလာကေတာ့ ကြန္နက္ရွင္ အျမန္ႏႈန္းကို အဆ ၂ဝ ျမွင့္တင္မယ္ဆိုၿပီး ျပင္ဆင္လိုက္တာ တစ္လေလာက္ ကြန္နက္ရွင္ေတြ ျပက္ကုန္ပါေရာလား။ ေနာက္ ၿပီးသြားေတာ့လည္း ဒံုရင္းက ဒံုရင္းပဲ ျပန္ျဖစ္သြား ျပန္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ခါ ကြန္နက္ရွင္ ျမန္ႏႈန္းျမွင့္မွာကို ျပည္တြင္းက သူေတြ ဘုရားတ ေနၾကရပါတယ္။<br /><br />အဲလို ကြန္နက္ရွင္နဲ႔ ႏွိပ္စက္လို့ မဝေသးရင္ MPT က ျပည္သူျပည္သားေတြ မဖတ္သင့္တဲ့ စာေတြတင္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြ၊ ဝက္ဆိုဒ္ေတြကို b-l-o-c-k နဲ႔ ဘေလာ့ ျပန္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ ဆိုရင္ ကိုယ္ေရးခ်င္တာေလး၊ စိတ္ထဲရွိတာေလးေတြ ေရးၿပီးတင္ဖို႔ ေနေနသာ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ေလးေတာင္ ကိုယ့္မွာ မျမင္ရေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ကလည္း နဂိုကတည္းက ငပ်င္းေကာင္ဆိုေတာ့ မေရးျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ပိုင္းမွ ထေရးေတာ့လည္း ေသြးေအးသြားတာနဲ႔ စာက မသြားေတာ့ပါဘူး။<br /><br />အဲဒီလိုနဲ႔ ျပည္တြင္းကေန အားရင္ေရးလိုက္၊ ယားရင္ေရးလိုက္နဲ႔ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကို အသက္ဆက္ေနခဲ့ရပါတယ္။ အသက္ရွိေနေသးသမွ်ေတာ့ ေသဦးမယ္ မထင္ပါဘူးခင္ဗ်။ ဒီၾကားထဲ ကိုယ္က နည္းပညာနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ ကႀကီးကို ပုတ္ေလာက္ ေရးျပတာေတာင္ ယပက္လက္ လုပ္ခ်င္တဲ့ေကာင္ ဆိုေပမယ့္ (ဒါေတာင္ နည္းပညာတကၠသိုလ္မွာ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ တတ္ခဲ့လို႔ပါ) သူမ်ား ဘေလာ့ဂ္ေလးေတြလို ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ေလး လွလွပပေလး၊ စံုစံုလင္လင္ေလး ျဖစ္ေစခ်င္ေတာ့ ေတာင္ကလိလိုက္ ေျမာက္ကလိလိုက္ လိုက္လိုက္ လုပ္ၾကည့္ရပါတယ္။ စခါစက cbox ေလး ထည့္လို႔မရတာနဲ႔။ သူငယ္ခ်င္း<span style="text-decoration: underline;"> <a href="http://shweaunglan.blogspot.com/">ငေရႊေအာင္</a></span><a href="http://shweaunglan.blogspot.com/">ံ</a>ကို အကူအညီေတာင္းေတာ့ သူက လုပ္ေပးရွာပါတယ္။ ေနာက္ ဒီလိုနဲ႔ ေတာင္ျပင္ ေျမာက္ျပင္ ျပင္လိုက္တာ သူလုပ္ေပးထားတဲ့ cbox ေလး ေပ်ာက္သြားပါတယ္။<br /><br />ကိုယ္ကလည္း ျပန္မထည့္တတ္ျပန္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ သူ႕ကို ထပ္အကူအညီေတာင္းေတာ့ လုပ္ေတာ့ လုပ္ေပးရွာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္တစ္ခါေပ်ာက္ရင္တဲ့ မင္းဘေလာ့ဂ္တစ္ခုလံုး delete လုပ္ျပစ္မယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ လက္ကျမင္းေက်ာထတဲ့ ကိစၥကို အသာလွ်ိဳေနလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ၾကာၾကာေနႏုိင္မလဲ။ ဟိုစမ္း ဒီစမ္းလုပ္လိုက္တာ ပ်က္သြားျပန္ပါေရာလား။ အဟီး။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ႔ကိုမေျပာရဲတာနဲ႕( ဟုတ္တယ္ေလ ေတာ္ၾကာ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ေလး delete လုပ္လိုက္မွျဖင့္။ ဒီသေကာင့္သားက စိတ္မွန္တာမဟုတ္။ ထင္ရာ ျမင္ရာလုပ္တဲ့ေကာင္ေတြ။ ကိုယ္က ေက်ာင္းမွာကတည္းက သိၿပီးသား) အဲဒါနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာ က်ိတ္လုပ္ေနတာ တစ္လ ႏွစ္လေလာက္ၾကာမွ အၿပီးသတ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။<br /><br />ဘာပဲေျပာေျပာ ဒါကိုလည္း မဟာ ေအာင္ျမင္မႈလို့ ေျပာရမွာပဲေလ။ ပါရီၿမိဳ႕ကို သိမ္းလိုက္ႏုိင္တဲ့ ဟစ္တလာရဲ႔ အျပံဳးမ်ိဳး (ေတာ္ေတာ္လွမွာပဲ၊ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေမြးနဲ႔)၊ ေဝါစထရိစင္တာကို ေလယာဥ္နဲ႔ တုိက္ခ်ပစ္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ အိုစမာရဲ႕အျပဳံးမ်ိဳး၊ ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေျပာတာရွိပါေသးတယ္။ နတ္ေတာ္လ ေၾကာင္ထီးျပံဳးဆိုလား ဘာလား အဲလိုေအာင္ျမင္မႈမ်ိဳးနဲ႔ ထပ္တူပဲ မဟုတ္လား။ ေပ်ာ္လိုက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း။ ဟုတ္တယ္ေလ <a href="http://your-lovebird.blogspot.com/"> ပန္းေရာင္ကဗ်ာ</a>ဆို ခုထိ က်က်နန မထည့္ႏုိင္ေသးဘူး။ သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ စီေဘာက္ကို။ ခုေတာ့ ဖရီဒန္ဆိုတာနဲ႔ ေရးၿပီးတင္ႏုိင္ပါၿပီ။ ကြန္နက္ရွင္ကိုေတာ့ ပူရေသးတာပါပဲ။ အဲဒီလို ျမန္မာျပည္မွာ ပူတဲ့သူေတြ မ်ားလာတဲ့ အက်ိဳးဆက္အေနနဲ႔ ခု အိႏၵိယ သမုဒၵရာမွာ အယ္လ္နီညိဳေတာင္ ျဖစ္ေတာ့မယ္တဲ့။ ကမာၻ႔မိုးေလဝသဌာနက ေၾကျငာသြားခဲ့တာကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။<br /><br />ေမ့ေနတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ေက်းဇူးတင္ရမယ့္ သူကို။ သူကေတာ့ ရီစရာေတြေရးတဲ့ ကြၽန္ေတာ္က <a href="http://www.strangemask.co.cc/">ေမာင္ဘူ</a>လို့ေပးထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါပဲ။ သူကေတာ့ read more လုပ္ေပးမယ္ဆိုၿပီး၊ လုပ္လုိက္တာ စာၿမည္းနဲ႔ read more က မိုင္ ၂ဝဝ ေလာက္ေဝးသြားလို့ အခုဆို ျပန္ျဖဳတ္ခိုင္းလိုက္ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ အေစာပိုင္းမွာ ႏႈတ္အားျဖင့္ ကူညီေပးထားတဲ့ ေယာနသံဇဥ္ေယာ္တို့ <a href="http://aungmyomyint.blogspot.com/">Mr. Astrologian</a> တို့ ဘာတို့ ရွိၾကပါေသးတယ္။<br /><br />အဲ နာမည္ေပးတာကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့နာမည္က မရတာနဲ႔ ခဏထားလိုက္ဦးမယ္ဆိုၿပီး ဒီနာမည္ေလးယူထားလိုက္တာ ခုထိ ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႔။ ရွင္သန္ျခင္းဆိုတဲ့ နာမည္ေလးေတာ့ ရလိုက္လို့။ ေနာက္ အေျခအေနေပးရင္ ေျပာင္းဦးမွာပါ။ ဒီ blog လိပ္စာေလးကို။<br /><br />ဘာပဲေျပာေျပာ တစ္ခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ သူမ်ားေတြလိုပဲ professional blogger တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားရဦးမွာပါ။ ခုေတာ့ အေပ်ာ္တမ္းအဆင့္နဲ႔ပဲ ေနလိုက္ပါဦးမယ္။ တစ္ခ်ိန္က်ရင္ သတင္းစာေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေတြကို အလဲထိုးမယ့္ ဘေလာ့ဂ္လုပ္ငန္း (blog industry) မွာ ကိုယ္တိုင္ဆင္ႏြဲႏိုင္ေအာင္ ျပင္ဆင္လိုက္ပါဦးမယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /><br />(တကယ္ေတာ့ အေနအထိုင္ မတက္တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးပါပဲ။ မေတြ႔တာၾကာတယ္ဆိုၿပီး ငေရႊေအာင္ကို သြားႏႈတ္ဆက္လိုက္မိတာမွာ ဘုမသိ ဘမသိ ဘံုမသိနဲ႔ အေခ်ာင္ " တက္ " tag ခံခဲ့ရတာပါ။ <a href="http://minneain.blogspot.com/">မင္းအိမ္စံ</a>က သူ႕ကို " တက္ " ထားတာ အေတာ္ပဲ မင္းနဲ႔ ေတြ႔တာ ဆက္ၿပီး " တက္" လိုက္ၿပီ ဆိုၿပီး အားရဝမ္းသာႀကီး ေျပာပါေတာ့တယ္။ ဘယ္လိုမွ အေၾကာက္အကန္ ျငင္းလို႔လဲမရ။ ရွင္းျပေတာ့လည္း ဒံုးေဝးခ်င္ေယာင္ ရူးခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနပါေသးတယ္။ ရူးခ်င္ေယာင္ ေဆာင္တာကေတာ့ ျမန္မာျပည္ထြက္မွန္ရင္ အကုန္ တတ္ေျမာက္ကြၽမ္းက်င္ ၾကတာပါပဲေလ။ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ေလွ်ာက္လည္ၿပီး စာလိုက္ေရးတာမ်ိဳး မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ တိတ္တိတ္လာၿပီး တိတ္တိတ္ဖတ္၊ တိတ္တိတ္ျပန္ပဲ ေနခဲ့တာပါ။ " တက္ " တာေတြ ဘာေတြလည္း မလုပ္ဖူးပါဘူး။ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာေတာ့ ဘယ္သူက ဘယ္သူကို "တက္" လို႔ ေရးရျပန္ၿပီ ဆိုတာေတြကို ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ခုမွ လူႀကီးေတြေျပာတဲ့ အသြားမေတာ္ တလွမ္းတို႔၊ အာေသသနာစ ဗာလာနံတို႔ ဆိုတာေတြကို ေရးေရးေလး သေဘာေပါက္မိလိုက္ပါတယ္။ ဟူးးးးးး ေနာက္ဆို ေဝါင္ေဝါင္ေရွး၊ ေဝးေဝးေရွာင္မွ ပါပဲ။ ဒီ ငေရႊေအာင္ကို)</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-6263533095385532882?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-47350173347402365082009-06-17T10:24:00.000-07:002009-07-08T04:20:36.303-07:00ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ လူ<br /><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />Washington post သတင္းစာကေတာ့ အာရွရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအရ အရွက္တစ္ခုခုေၾကာင့္ ပ်က္ယြင္းသြားတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသျခင္းျဖင့္ ေခ်ေဖ်ာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားျခင္းျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဥေရာပယဥ္ေက်းမႈမွာေတာ့ ဒီလိုခံယူထားျခင္း မရွိဘူးလို႕ ဆိုပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသျခင္းနဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာကို ဖလွယ္ႏုိင္ျခင္း မရွိဘူးလို႔ သတ္မွတ္ထားတာေၾကာင့္ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳး နည္းတယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ </span><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကာမိကာေဇ</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SjksmcthOGI/AAAAAAAAAK4/lExZNegXAsE/s1600-h/blogimage.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 207px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SjksmcthOGI/AAAAAAAAAK4/lExZNegXAsE/s320/blogimage.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348355071532939362" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဝီးကနဲ ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံသန္းသြားတဲ့ ဂ်ပန္တုိက္ေလယာဥ္ေလးေတြဟာ သေဘၤာသား ၂၆ဝဝ သယ္ေဆာင္လာတဲ့ ႀကီးမားလွတဲ့ အေမရိကန္ စစ္သေဘာၤႀကီးေတြကို တုန္လႈပ္ေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္ဟု ထင္ျမင္စရာ။ ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္မွာပဲ ဝုန္းကနဲ ေပါက္ကြဲသံႀကီးနဲ႔အတူ ေရတပ္သား ၃၇ဝ ေက်ာ္တို႔ တိုင္းျပည္အတြက္ အသက္စြန့္တဲ့ စာရင္းထဲ ပါဝင္သြားေတာတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဂ်ပန္ရဲ႔ အရင္းအႏွီးက ေလသူရဲတစ္ဦးနဲ့ တိုက္ေလယာဥ္တစ္စင္းရယ္။ ေပါက္ကြဲေစမယ့္ လက္နက္ခဲယမ္း တစ္ခ်ိဳ႔ရယ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ လုပ္ရပ္ကလည္း ရွင္းပါတယ္။ လက္နက္နဲ႔ပစ္ရင္ မထိတာတို႔၊ မထိေရာက္တာတို႔ ျဖစ္ေနဦးမယ္။ ခုေတာ့ ေလယာဥ္တစ္စင္းလံုး အေသခံၿပီး ထိုးစိုက္ခ်လိုက္ေတာ့ ေပါက္ကြဲအား၊ ထိေရာက္မႈ အားလံုးက ထိတ္လန့္စရာပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အရံႈးတို႔၊ အဖမ္းခံရတာတို႔ ဂုဏ္သိကၡာတို႔အတြက္ အသက္ကို စြန့္လြတ္မယ္ဆိုတာဟာ ဂ်ပန္ဆာမူရိုင္းတို႔ရဲ႔ ဘူရွီဒို စည္းမ်ဥ္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဥေရာပမွာ အီတလီေခါင္းေဆာင္ မူဆိုလီနီကို ဖမ္းမိၿပီး၊ ဂ်ာမနီေခါင္းေဆာင္ ဟစ္တလာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဆံုးစီရင္ၿပီးခ်ိန္အထိ အေရွ႕ဖ်ားမွာ ဂ်ပန္က လက္နက္မခ်ေသး။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ပန္ရဲ႔ ေနာက္ဆံုးရက္ေတြကို စတင္ေရတြက္ေနေပၿပီ။ မၾကာမီလက္နက္ခ်ရေတာ့မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံရဲ႕ ေနမ်ိဳးႏြယ္ကေန ဆင္းသက္လာတဲ့ ဘုရင့္ဂုဏ္သိကၡာကို ကယ္တင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဂ်ပန္တပ္မေတာ္က ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႔ စစ္ေရးဗ်ဴဟာ တစ္မ်ိဳးကို ခ်မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကာမိကာေဇပါပဲ။ ဒီကာမိကာေဇေၾကာင့္ အေမရိကန္ေတြ အထိနာခဲ့သလို ဒီအစီအစဥ္မွာ စုစုေပါင္း အသက္စြန့္လႊတ္သြားခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္တပ္သား အေရအတြက္ ကလည္း ၃ဝဝဝ ေက်ာ္အထိ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ပ်က္စီးခဲ့ရတဲ့ သေဘၤာအေရအတြက္ကေတာ့ ၇ဝ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီး၊ ေရတပ္သား ၄ဝဝဝ ေက်ာ္ေသဆံုးခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၄ဝဝဝ ေက်ာ္လည္း ဒဏ္ရာရရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါကလည္း တိုင္းျပည္ဂုဏ္သိကၡာ၊ ဘုရင့္ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သက္ေသခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပါပဲ။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဗာဓိသတၱတဲ့လား</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SjkslVoEKMI/AAAAAAAAAKY/TYYUKR0uI2Q/s1600-h/140px-Thich_Quang_Duc.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 140px; height: 173px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SjkslVoEKMI/AAAAAAAAAKY/TYYUKR0uI2Q/s320/140px-Thich_Quang_Duc.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348355052451145922" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတာင္ဗီယက္နမ္ၿမိဳ႔ေတာ္ ဆိုင္ဂံုၿမိဳ႔ လူစည္ကားရာ လမ္းဆံုတစ္ခုကို ေမာင္းဝင္လာတဲ့ ကားေလးတစ္စင္း။ ကားေပၚမွာ ေရႊဝါေရာင္ဝတ္ထားတဲ့ မဟာယာန ဘုန္းေတာ္ႀကီးသံုးပါး။ လမ္းဆံုကို ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ သံဃာသံုးပါးလံုး ေအာက္ကိုဆင္းလာၿပီး၊ တစ္ပါးက ေနကထိုင္တစ္ခုကို ခင္းလိုက္ပါတယ္။ ဒုတိယ ကိုယ္ေတာ္က ကားထဲက ငါးဂါလံဆန့္ ဓာတ္ဆီပံုးကို ယူလာၿပီး၊ ေနကထိုင္ေပၚမွာ တင္ပလင္ေခြ ထုိင္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ တတိယ ကိုယ္ေတာ္ေပၚကို ေခါင္းကေန ေလာင္းခ် လိုက္ပါတယ္။ ထိုင္ေနတဲ့ ကိုယ္ေတာ္က လည္ပင္းမွာ ပုတီးတစ္ကံုးကို ဆြဲထားၿပီး၊ ပါးစပ္ကလည္း ဘုရားစာကို ရြတ္ဖတ္ေနပါတယ္။ ရြတ္ဖတ္ေနရင္းကပဲ မီးျခစ္ျခစ္သံ သူဆီကေန ၾကားလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္၊ သဃၤန္းနဲ့ သူ႕ကိုယ္လံုးကေန မီးေတာက္ေတြကိုပဲ ေတြ႔ျမင္လိုက္ရပါ ေတာ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီအခ်ိန္က ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၁ ရက္ေန႔၊ ေတာင္ဗီယက္နမ္မွာ အစိုးရ ရာထူးေတြ၊ တပ္မေတာ္ ရာထူးေတြအတြက္ ခရစ္ယာန္ ကသလစ္ ဘာသာကိုသာ ဦးစားေပး ခန့္ထားတယ္ ဆိုတဲ့ စြပ္စြဲခ်က္ေတြ ထြက္ေပၚေနပါတယ္။ သမၼတကိုယ္တုိင္က ကက္သလစ္ ဘာသာဝင္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုဘာသာေရးအတြက္ အခြင့္အေရး အညီအမွ် မရရွိမႈကို ကန့္ကြက္တဲ့အေနနဲ႔ အခုလို ကိုယ့္ကိုယ္ကို သက္ေသၿပီး၊ ဆႏၵျပခဲ့တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ဆႏၵျပမႈေတြ ဆက္တုိက္ ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ သမၼတကို သစၥာခံတဲ့ အထူးတပ္ဖြဲ႔ဟာ တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာရွိတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကို ဝင္ေရာက္စီးနင္းခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ တျခားကိုယ္ေတာ္ေတြလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို သက္ေသၿပီး ဆႏၵျပမႈေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္၊ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းလိုက္ၿပီး၊ သမၼတလည္း အသက္ခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ အဲဒီကိုယ္ေတာ္ကို ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔လႊတ္တဲ့ ေဗာဓိသတၱတစ္ပါးအျဖစ္ ဗီယက္နမ္ျပည္သူေတြက အေလးထားခဲ့ၾကပါတယ္။<br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/Sjksl3dIUMI/AAAAAAAAAKo/QNp2TCPyVAg/s1600-h/300px-Burningmonk.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 195px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/Sjksl3dIUMI/AAAAAAAAAKo/QNp2TCPyVAg/s320/300px-Burningmonk.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348355061532086466" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသေသရွင္ရွင္ ေဒၚလာ သန္းငါးဆယ္တန္တဲ့သူ</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SjksmLxo5HI/AAAAAAAAAKw/dYi6dL_kdmE/s1600-h/300px-National_Park_Service_9-11_Statue_of_Liberty_and_WTC_fire.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 227px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SjksmLxo5HI/AAAAAAAAAKw/dYi6dL_kdmE/s320/300px-National_Park_Service_9-11_Statue_of_Liberty_and_WTC_fire.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348355066986816626" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">နယူးေယာက္ၿမိဳ႕သားေတြမွ မဟုတ္။ အေမရိကန္က ျပည္သူေတြအားလံုးအတြက္ ေလယာဥ္ပ်ံဆိုတာ ဘာမွ အထူးအဆန္းမဟုတ္။ ခုနယူးေယာက္ၿမိဳ႕ေပၚကို ေလယာဥ္ႏွစ္စင္း ပ်ံသန္းလာေတာ့လည္း ပံုမွန္လမ္းေၾကာင္းအတိုင္းမဟုတ္ေပမယ့္ အားလံုးအတြက္ ဘာမွ မထူးဆန္း။ ဒါေပမယ့္ ေလယာဥ္ ကမာၻ႔ကုန္သြယ္ေရးဌာနခ်ဳပ္ကို ဝင္ေရာက္တုိက္ခိုက္ၿပီး၊ မိုးေမွ်ာ္တုိက္ႀကီးေတြ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး ၿပိဳက်သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွာ ေလယာဥ္စီးမယ့္သူဆိုတာ သူရဲ႔ေကာင္းေတြလိုေတာင္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာ ပင္တဂြန္နဲ႔ အိမ္ျဖဴေတာ္ကို တုိက္ခိုက္မယ့္ ေလယာဥ္ေတြ အေၾကာင္းကလည္း အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို သာမက တစ္ကမာၻလံုးကိုေတာင္ တုန္လႈပ္သြားခဲ့ပါ ေတာ့တယ္။ ေလယာဥ္ပ်ံေပးစြဲသူ ၁၉ ဦးနဲ့ ဓားစာခံအပါအဝင္ စုစုေပါင္း ၂၉၇၄ ဦးေသဆံုးခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္ဆိုတာ ပထမကမာၻစစ္နဲ့ ဒုတိယကမာၻစစ္မွာေတာင္ အခုလို ထိပါးခံခဲ့ရတာမ်ိဳး မရွိခဲ့ပါဘူး။ အေမရိကန္ရဲ႔ တစ္ခုတည္းေသာ စူပါ ပါဝါအျဖစ္လည္း ကိုင္လႈပ္ခံခဲ့ရပါတယ္။</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SjkuKRiSqJI/AAAAAAAAALQ/aZ9yVu4ketI/s1600-h/images.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 126px; height: 102px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SjkuKRiSqJI/AAAAAAAAALQ/aZ9yVu4ketI/s320/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348356786519976082" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔တုိင္းျပည္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ေမြးရပ္ေျမမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဘာသာေရး။ သူ႔ယံုၾကည္ခ်က္။ တိုင္းျပည္က ခ်မ္းသာလို့လားဆိုေတာ့လည္း ကမာၻမွာ ၁၇၂ ႏိုင္ငံေျမာက္ အဆင္းရဲဆံုးႏုိင္ငံ။ သယံဇာတ ဆိုလို့လည္း ဘိန္းတစ္မ်ိဳးသာ ဟုတ္ဟုတ္ျငားျငား ထြက္ရွိသည့္ႏိုင္ငံ။ ဒါေပမယ့္ ေတာင္အာရွ၊ ဗဟိုအာရွ၊ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းသံုးခု ဆံုရာမွာ တည္ရွိေနတဲ့အတြက္ ပထဝီအေနအထားက မတ္ေလာက္စရာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ရာဇဝင္မွာ စစ္ပြဲေတြနဲ႔သာ နပန္းလံုးေနရတဲ့ ႏုိင္ငံ။ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြသာ သူတစ္လူ ငါတစ္မင္း အုပ္စိုးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တာလီဘန္ စစ္ေသြးၾကြေတြ အာဏာရလာေတာ့လည္း ဘယ္သူကမွ လွည့္မၾကည့္ၾက။ ဒါေပမယ့္ ၂ဝဝ၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ၁၁ ရက္ေနာက္ပိုင္း ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ အာဖဂန္ဆိုတာ အားလံုး ဖိန့္ဖိန့္တုန္ခဲ့ရတဲ့ တုိင္းျပည္။ ဘင္လာဒင္ဆိုတာ အေသရရ အရွင္ရရ ေဒၚလာသန္း ၅ဝ ေပးမယ္ဆိုတဲ့သူ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အသက္စြန့္သြားတဲ့ သူေတြကေတာ့ ဘာသာေရးစစ္ပြဲအတြက္ အသက္ စြန့္သြားခဲ့ၾကတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/Sjkslg921fI/AAAAAAAAAKg/A8kwewwMjuY/s1600-h/180px-Story.crash.sequence.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 126px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/Sjkslg921fI/AAAAAAAAAKg/A8kwewwMjuY/s320/180px-Story.crash.sequence.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348355055495337458" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွစ္ဖက္သြားနဲ႔ ဓားျဖစ္တဲ့ အာဏာ</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SjktZOqxNyI/AAAAAAAAALI/Ub6xt_jQyTg/s1600-h/thumbnail.aspx.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 121px; height: 160px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SjktZOqxNyI/AAAAAAAAALI/Ub6xt_jQyTg/s320/thumbnail.aspx.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348355943936636706" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">"မင္းမွာ စီးကရက္ရွိေသးလား"" မရွိေတာ့ဘူးဆရာ သြားယူေပးရမလား" "ေနပေစေတာ့" အဲဒါေတြကေတာ့ ေတာင္ကိုရီးယား သမၼတေဟာင္း ရုိမူဟြန္းနဲ႔ သူ႕ကိုယ္ရံေတာ္တို႔ အျပန္အလွန္ ေျပာေနၾကတဲ့ စကားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္က မနက္ေစာေစာ ေဝလီေဝလင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သမၼတေဟာင္းအတြက္ ေနာက္ဆံုး ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ နာရီပိုင္း အတြင္းမွာပဲ ကမာၻ႔မီဒီယာေတြမွာ ေတာင္ကိုရီးယား သမၼတေဟာင္း ရုိမူဟြန္း ေတာင္ကုန္းေပၚက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခုန္ခ် သတ္ေသသြားတဲ့ သတင္းက ထိပ္ဆံုးကို ေရာက္ရွိသြားခဲ့တယ္။ သာမန္ျပည္သူ (စစ္တပ္မွ မဟုတ္) ဘဝကေန ပထမဆံုး အရပ္သား သမၼတျဖစ္လာခဲ့သူ။ အက်င့္ပ်က္ လာဘ္စားမႈမ်ားအား တိုက္ဖ်က္ေခ်မႈန္းသြားမည္၊ ဗ်ဴရိုကေရစီစနစ္အား ေျပာင္းလဲသြားမည္ဟု ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားျဖင့္ သမၼတ ျဖစ္လာခဲ့သူက လာဘ္စားမႈျဖင့္ စြပ္စြဲခံရေသာအခါ....။ ဒါက ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စေတးခဲ့ျခင္းသာျဖစ္သည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာပဲေျပာေျပာ ကမာၻေပၚမွာ တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကို လူ ၁ဝ သန္းကေန သန္း ၂ဝ ေလာက္အထိ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက မိန္းကေလးေတြထက္ ေယာက်ၤားေလးေတြ သတ္ေသမႈက ပိုမ်ားေနပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသတယ္ ဆိုတာ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ ျဖစ္ေပမယ့္ ့ ဖိအားေပးလို႔ သတ္ေသရတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဥပမာဆိုရင္ ဟုိတုန္းက ေစာ္ဘြားေတြေသရင္ ဇနီးျဖစ္သူက လိုက္ေသရတဲ့ ထံုးစံေတြပါပဲ။ ရွမ္းျပည္မွာေတာင္ တစ္ခ်ိန္က ရွိခဲ့ဖူးတယ္လို့ သိရပါတယ္။</span><br /><br />တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ၾကားက ရွက္တတ္ပံုျခင္း မတူတာလည္း ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ ကိုေဘးမွာ ငလ်င္လႈပ္ေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္ျဖစ္သူဟာ သူ႔ၿမိဳ႕ကို ေကာင္းေကာင္း မစီမံႏုိင္ဘူးလို့ သူ႔ကိုယ္သူ ရွက္ၿပီး သတ္ေသခဲ့တယ္လို့ ဖတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေနာက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က စင္ကာပူမွာ မီးေခတၱ ပ်က္ခဲ့ဖူးပါတယ္တဲ့။ အဲဒီအခါမွာ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ကိုယ္တုိင္က ေတာင္းပန္ခဲ့တယ္လို့ သိရပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ့ တစ္ေယာက္ အရွက္ျခင္း မတူၾကတာကိုေျပာတာပါ။ ကြၽန္ေတာ္သာ ခုနက ၿမိဳ႔ေတာ္ဝန္ျဖစ္မယ္ဆိုရင္၊ ခုနက ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္ရင္ သူတို႔လို ေတာင္းပန္ျဖစ္ပါ့မလား။ မထင္ပါဘူးခင္ဗ်။ ကြၽန္ေတာ့္ကို အရွက္နည္းတယ္လို့ ေျပာၾကမယ္ေတာ့ မထင္ပါဘူး။ ေနာ။<br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ကိုယ္ကို သက္ေသျခင္းကို ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးဆိုတာကို ဘာသာေရးအရလည္း မေျပာခ်င္သလို၊ ဘဝက ထြက္ေျပးတယ္ ဘာညာလို့လည္း မစြပ္စြဲခ်င္ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသခဲ့တဲ့သူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို မေလးမစား မလုပ္ခ်င္လို႔ပါပဲ။ သူတို႔ခံစားခ်က္နဲ႔ သူတို႔ပါပဲ။ Washington post သတင္းစာကေတာ့ အာရွရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအရ အရွက္တစ္ခုခုေၾကာင့္ ပ်က္ယြင္းသြားတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသျခင္းျဖင့္ ေခ်ေဖ်ာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားျခင္းျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဥေရာပယဥ္ေက်းမႈမွာေတာ့ ဒီလိုခံယူထားျခင္း မရွိဘူးလို႕ ဆိုပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသျခင္းနဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာကို ဖလွယ္ႏုိင္ျခင္း မရွိဘူးလို႔ သတ္မွတ္ထားတာေၾကာင့္ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳး နည္းတယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(ေတာင္ကိုရီးယားသမၼတေဟာင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသတဲ့ရက္ေတြ ကတည္းက ေရးဖို႔ပါပဲ။ ေတာင္ေရႊ႕ ေျမာက္ေရႊ႕နဲ႔ ခုမွ ေရးျဖစ္ေတာ့ ေသြးက ေအးေနပါၿပီ။)</span><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-4735017334740236508?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-49517016021117353402009-05-24T11:00:00.001-07:002009-05-25T04:10:25.779-07:00<p style="color: rgb(51, 51, 255);" align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဣမံ အဂၢ မဟာ ပုည ဘာဂံ<br /><br />နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၆ နာရီ ၁၅ မိနစ္။ ဒီကား ျမန္သားလို့ သူ႕စိတ္ထဲ အမွတ္ေပးလိုက္သည္။ လိႈင္ကေန ၿမိဳ႕ထဲကို နာရီဝက္ပဲ ေမာင္းခဲ့တာကိုး။ ပန္းဆိုးတန္းလမ္းမအတိုင္း ေအာက္ဘက္ကို ေလွ်ာက္လာခဲ့ၿပီး၊ သူစီးမယ့္ ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ပထမကားက စ ထြက္ေနၿပီ။ ထုိင္ခံုမရႏုိင္ေတာ့။ ေနာက္ကားကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း လူကျပည့္ေနၿပီ။ ဒီေန့ ရံုးမွာ နည္းနည္းပင္ပမ္းလာလို့ ထိုင္စီးဖို႕ ဆံုးျဖတ္ၿပီး၊ ေနာက္တစ္စီး ထပ္ေစာင့္လိုက္သည္။ ၁ဝ မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ ေနာက္တစ္စီး ထပ္ေရာက္လာသည္။ သူတိုးတက္လုိက္ေတာ့ ေရွ႕စက္ဖံုးေပၚမွာ အခင္းခင္းထားတဲ့ ေနရာမွာ ရလိုက္သည္။ သူ႕တည့္တည့္မွာက အဆင္းအတက္ တံခါးဝ။ အေျခအေနသိပ္မေကာင္းမွန္း အေတြ႔အႀကံဳအရ သူသိလိုက္သည္။ ေနာက္ ၁ဝ မိနစ္ၾကာေတာ့မွ ေနာက္ထပ္တစ္စီး ထပ္ေရာက္လာၿပီး၊ သူေနရာ ရထားတဲ့ ကားလည္း စထြက္ေတာ့သည္။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၆ နာရီ ၅ဝ မိနစ္။<br /><br />ကားက ပန္းဆိုးတန္းက စထြက္လာၿပီး၊ ဘုိကေလး ေစ်းမွတ္တိုင္မွာ တစ္ခါရပ္ၿပီး လူေစာင့္ေနျပန္သည္။ ေနာက္ လမ္း ၅ဝ၊ ၿပီးေတာ့ ဂႏီၶမွတ္တိုင္။ ျပတင္းေပါက္ဘက္ေငးေနရာက သူ႕ေရွ႕ဘက္ကို ေခါင္းျပန္လွည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕ေရွ႕တည့္တည့္မွာ သံယာေတာ္ တစ္ပါး။ သူကၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူကို ျပန္ၾကည့္တယ္။ ဒီကားေတြမွာက သံဃာခံုမပါတာ သူသိသည္။ အရင္ကဆို ကားေတြမွာ သံဃာခံုဆိုတာ သီးသန္း မရွိဘူး။ အဲဒီေတာ့ သံဃာေတြ ကားေပၚတက္လာရင္ လွဴမယ့္လူ ရွိရင္ထိုင္။ လွဴမယ့္လူ မရွိရင္ေတာ့ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ေပါ့။<br /><br />ခုေနာက္ပိုင္း သံဃာခံု သီးသန့္ထားေပးလာေတာ့ သံဃာေတြအေနနဲ႕အဲဒီခုံမွာ ေနရာရဖို့ ေသခ်ာ သြားေစခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေနရာမွာ လူျပည့္သြားရင္ က်န္တဲ့လူေတြက သူတုိ႔နဲ႔မဆိုင္သလို ေနတက္လာတယ္။ ဒါသံဃာခံု မဟုတ္ဘူးဆိုေတာ့ သူတိ့ုလည္း လိပ္ျပာသန္႕တယ္နဲ႔တူပါတယ္။ ခုလည္း သူထိုင္ေနတာက သံယာခံုမဟုတ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စပယ္ယာလည္း သူ႕ကို ထခိုင္းလို့မရ။ ပင္ပမ္းလာလို့ ဒီခံုရဖို့ နာရီဝက္ေလာက္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ထို္င္ေစာင့္ၿပီးမွ ရလာတဲ့ေနရာ။ ကိုယ္ေတာ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္အႀကီးႀကီး မဟုတ္။ ကိုယ့္ေလာက္ပဲ။ ကိုယ့္ထက္ေတာင္ သန္မာပံုရေသး။ ဒါေပမယ့္ တက္လာသမွ် ေယာက်ၤား၊ မိန္းမေတြၾကားမွာ သဃၤန္းႀကီး တကားကား၊ တဖားဖားနဲ႕။ သူဘာလုပ္ရမလဲ အေျပးအလႊားစဥ္းစားေနမိတယ္။<br /><br />အရင္က ရန္ကုန္က ေနေရးထက္ ေသေရးခက္တယ္လို့ ေျပာၾကတဲ့ေနရာ။ သခၤ်ိဳင္းမွာ ေျမတစ္ေနရာ ရဖို႔ကအစ။ အသုဘပို႔ဖို့ကား၊ ေသစာရင္း၊ ရႈပ္လိုက္တဲ့ အလုပ္ေတြ။ ဘယ္တစ္ခုမွလည္း လြယ္လြယ္နဲ႕မရ။ ဒါေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္း နာေရးကူညီမႈ အသင္းေတြ ေပၚေပါက္ လာခဲ့တဲ့အတြက္ အသုဘရွင္ေတြ အေနနဲ႔ အလုပ္ ၅ဝ ကေန ၇ဝ ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ အထိ သက္သာ သြားခဲ့ၾကသည္။ ခုခက္ေနတာ ေနေရး။ ေနရာေလးတစ္ခု။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေနဖို့ အလုပ္အကိုင္ေနရာ။ ညက်ရင္ ေက်ာခ်ႏုိင္ဖို႕ ေနရာ။ အကုန္လံုးခက္ခဲတာခ်ည္း။ ဒါေတြအျပင္ ရံုးသြား ရံုးျပန္ ကားေပၚမွာ သက္ေသာင့္သက္သာ စီးနင္းႏုိင္ဖို႕ ေနရာ။ ကားဝယ္မစီးႏုိင္ေသးသ၍ သာမန္လူတန္းစားတိုင္း ေရွာင္လႊဲလို႕မရတဲ့ အာေဝနိက ဒုကၡ။<br /><br />ရန္ကုန္ေရာက္ခါစ လူတစ္ေယာက္အတြက္ လိုင္းကားစီးရတာ မလြယ္ေရးခ်မလြယ္။ အထာေတြက အမ်ားႀကီးရွိသည္။ အျမန္သြားခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုင္းကားေတြက အျမန္ေမာင္းေလ့ရွိၿပီး၊ ဘယ္လုိင္းေတြက အီၾကာေကြး (အီ+ၾကာ+ေကြး) ဆြဲသလဲဆိုတာ သိထားရသည္။ တစ္ခါတေလ အျမန္ေမာင္းတဲ့လိုင္းမွာကိုပဲ တစ္စီးတစ္ေလ အီတတ္တဲ့ ကားေတြလည္း ရွိေသးသည္။ ကိုယ့္မွာ ဖြတ္ဂလိဒဂၤါး ျပက္လပ္ေနရင္ ဘယ္ကားစီးရင္ သက္သာမလဲ ဆုိတာလည္း သိထားရသည္။ အသက္သာဆံုးကို တြက္ခ်က္တက္ရသည္။ တြက္ခ်က္ႏုိင္ဖို႕ ကုိယ္ကအကုန္လံုး သိထားရသည္။ လမ္းေတြ ဘာေတြ မကြၽမ္းက်င္ေသးဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္သိတဲ့ တစ္လိုင္းကိုသာ သစၥာရွိရွိ အားေပးေပေတာ့။ အဲလိုမဟုတ္လို့ ၿမိဳ႕ထဲကေတြ႔တဲ့လူကို ဟုိေနရာ ဘယ္ကားေရာက္လဲလို့ သြားေမးလို႕ကေတာ့ ညႊန္ျပပါလိမ့္မယ္။ ေပါက္ကရေလးဆယ္ေတြ။ ေတာင္ဆို ေျမာက္ညႊန္း။ ေျမာက္ဆို ေတာင္ညႊန္းနဲ႔။ လွလွနဲ႕ ဒုကၡေတြ႔ဖို့ မ်ားတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ကားႏွစ္စီးဖုိက္လာရင္ေတာ့ ကံကိုသာ ပုံခ်ၿပီး တက္စီးေပေတာ့။ တစ္စီးစီးက ေနခဲ့ရင္ ကိုယ္တက္စီးတဲ့ ကားမျဖစ္ဖို့ပဲ။ အဲဖိုက္လာလို့ မတက္ျဖစ္ရင္ေတာ့ ေနာက္ကားက ပံုမွန္ထက္ ႏွစ္ဆေလာက္ ေစာင့္ေပေရာ့။ ဒါက ကားေရြးတဲ့ပညာ။<br /><br />ကားေပၚေရာက္ၿပီ။ ကိုယ္ေရြးတ့ဲကားမွန္ၿပီဆိုရင္ ကားေပၚမွာ ေနရာယူတက္ဖို႔ လိုပါေသးတယ္။ ကိုယ္က ဂိတ္စကေန စစီးလို့ ထိုင္ခံုအလႊတ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္ဆိုရင္ ဘုန္းႀကီးခံု၊ ေနာက္ဆံုးတန္း စက္ဖံုုးေပၚက ခံု၊ ေနာက္ ေနထိုးမယ့္ ဘက္ကခံု၊ ျပတင္းေပါက္ေကာင္းမေကာင္း (မိုးတြင္းဘက္ဆို ေခါင္းမိုးအေျခအေနကိုပါ ၾကည့္ရေသးသည္။) ကိုၾကည့္ၿပီး ပယ္သင့္တဲ့ခံုကို ပယ္လို့၊ ခုနကလို ဘုန္းႀကီးေတြတက္လာရင္ ကိုယ့္နားကို မေရာက္လာႏိုင္ေလာက္တဲ့ စိတ္ခ်လက္ခ်ထိုင္လို့ရမယ့္ ေနရာမ်ိဳးကို ေရြးရပါမယ္။ တကယ္လို့ လမ္းကတက္စီးလို့ ထိုင္ခံုမရေတာ့ဘူးဆိုျပန္ရင္ လူေခ်ာင္သလား၊ လူက်ပ္သလားဆိုတာ ၾကည့္ရျပန္ပါတယ္။ လူေခ်ာင္ရင္ ဘယ္နားကလူက လမ္းမထဖို့ အလားအလာရွိသလဲဆိုတာ အကဲခတ္တက္ရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ကြၽမ္းက်င္အဆင့္ျဖစ္ၿပီး၊ စီးေနက်လမ္းေၾကာင္းကိုသာ ခန့္မွန္းႏုိင္ပါတယ္။ လူက်ပ္လို့ကေတာ့ ၾကည့္သာေနေပေတာ့။ အေနမတက္လို့ကေတာ့ စပယ္ယာ ပါးစပ္နဲ့ ေတြ႔ၿပီသာမွတ္။ အေပါက္ဝ မပိတ္ဖို့၊ ေနာက္လူဝင္လုိ့ရေအာင္ လမ္းဖြင့္ေပးထားဖို႔၊ ပိုက္ဆံေလးေတြ အဆင္သင့္ကိုင္ထားဖို့ စသျဖင့္ သူ႔ရဲ႕ၾသဝါဒ အရွည္ႀကီးကို နားေထာင္ေနရတဲ့အျပင္ ကိုယ္သက္သက္သာသာ မတ္တပ္ရပ္ႏုိင္မယ့္ေနရာ၊ ဆင္းရင္လြယ္မယ့္ေနရာ လူတိုး မခံရမယ့္ေနရာ ဒါေတြကိုအကုန္လံုး တြက္ခ်က္တတ္မွ အေဟာက္ခံရျခင္းကေန ကင္းလြတ္ခြင့္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ စပယ္ယာဆိုတာက ဘာေကာင္ႀကီးျဖစ္ေနေန ကားေပၚတက္လာသမွ် သူဆံုးမသြန္သင္မွရမယ့္ သူေတြအျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီးသားပါပဲ။<br /><br />ခုလိုအျဖစ္မ်ိဳးက်ေတာ့ အရမ္းကို ႀကီးက်ယ္သြားပါၿပီ။ ဘာသာေရး၊ လူမႈေရးေတြအထိ ပါဝင္ေနပါၿပီ။ ဒီေနရာေလး ရဖို့ ကိုယ္က အခ်ိန္ကုန္ခံ၊ အပင္ပမ္းခံၿပီး ေစာင့္ယူထားရတာ။ကိုယ္ေတာ္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒီကိုယ္ေတာ္ လမ္းမွာဆင္းမွာလို့ သူတြက္လိုက္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ သူတို့က လမ္းမွာဆင္းသြားတဲ့အခါ ကိုယ့္ကို ေနရာျပန္မေပးဘဲ နီးစပ္ရာလူက ဝင္လုထိုင္သြားတာလည္း ခံရေပါင္းမ်ားၿပီ။ အဲဒါဆို တစ္လမ္းလံုး ေဒါသေတြ ထြက္ၿပီးလိုက္သြားရၿပီ။ တကယ္လို့ ကိုယ္က မထေပးျဖစ္လို့ ေဘးနားက လူက ထရပ္ေပးၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ၾကည့္လိုက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္မ်က္ႏွာ ဘယ္ထားရမယ္မွန္းမသိ။ တစ္လမ္းလံုးရွက္ေပေရာ့။ ဒါက လူမႈေရး။<br /><br />ေနာက္တစ္ခုက ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြရဲ႔ အထြတ္အထိပ္ ရတနာသံုးပါးမွာ တစ္ပါးအပါအဝင္ျဖစ္တဲ့ သံဃာတစ္ပါး။ သဃၤန္းတဖါးဖါးနဲ႔ လူေတြၾကားမွာ မတ္တပ္ရပ္လို့။ တကာ တကာမေတြက ထုိင္လို့။ ရွစ္ပါးသီလမွာ ပါဝင္တဲ့ ဥစၥာသယန၊ မဟာသယနာ။ ျမင့္ေသာေနရာ၊ ျမတ္ေသာေနရာ။ က်န္တဲ့ ဘာသာဝင္ေတြ ရွိရင္ ကိုယ့္ဘာသာ သိကၡာက်ရမည္။ ကိုယ္ထေပးလိုက္လို့ ဒီကိုယ္ေတာ္က သံဃာျဖစ္ေနလို့ ေနရာရတာပါလားဆိုၿပီး သံဃာအျဖစ္ကို ဂုဏ္ယူဝမ္းေျမာက္ရင္၊ သဃၤန္းရဲ႕ဂုဏ္ကို ထိန္းသိမ္းမယ္ဆုိရင္၊ တကာ တကာမေတြကို ေမတၱာ တစ္ခ်က္ေလာက္ ပို့ျဖစ္ရင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ ကုသိုလ္ရမွာပဲလို့ သူေတြးလိုက္ၿပီး ေနရာကထဖို့ ျပင္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ေဘးနားက အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက ထလိုက္သည္။ ကိုယ္ေတာ့္ မ်က္လံုးကလည္း အဲဒီဘက္ေရာက္သြားသည္။ ရုတ္တရက္ ရွက္သြားသည္။ မ်က္ႏွာလည္း ထူပူသြားသည္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက ေနရာျပန္ျပင္ၿပီး ျပန္ထုိင္လိုက္သည္။ သူလည္း သက္ျပင္းခ်ၿပီး။ မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။ အရွင္ဘုရား ဒီကိုၾကြပါဘုရား။ ဆဒၵန္ဆင္မင္း အစြယ္ကို ျဖတ္လွဴတဲ့အသံမ်ိဳးနဲ႔ သူေလွ်ာက္လိုက္ပါတယ္။<br /><br />P.S<br />ဒီေနရာလွဴဖို႕ ဆံုးျဖတ္တဲ့ကိစၥဟာ စာနဲ႔ေရးျပေနလို့ ၾကာေနတယ္ထင္တာပါ။ တကယ္ေတာ့ ႏွစ္မိနစ္ေတာင္ မၾကာပါဘူး။ ေတာ္ၾကာ မင္း မတ္တပ္ရပ္ေပးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကားက ဂိတ္ဆံုးေနပီပဲကြာလို့ ေျပာေနမွာ ဆိုးလို့ပါ။:D ။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္လည္း မစိုးရိမ္ပါနဲ႔။ ဒီဥဴးဇင္း လမ္းမွာ ဆင္းသြားတဲ့အခါမွာ ေနရာျပန္ရလိုက္ပါတယ္။<br /><br />အလားတူပဲ ကားေရြးတာ၊ ကားေပၚမွာ ေနရာယူဖို့ စဥ္းစားတာဟာ တကယ္ေတာ့ ဖ်က္ခနဲ တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ ၾကည့္လိုက္ရင္ သိသြားပါၿပီ။ ဝါရင့္ ကားစီးသမားေတြဆိုရင္ေပါ့။ </span> </p><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" ></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-4951701602111735340?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-10833930102979511402009-05-20T04:09:00.000-07:002009-05-20T04:10:45.570-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255); font-family: Zawgyi-One;">ငါတို႔ကမာၻ<br /><br />မ်က္လံုးေတြ ပြင့္ေနၾကတယ္ မျမင္ရဘူး။<br />နားေတြစြင့္ေနၾကတယ္ မၾကားရဘူး။<br />ပါးစပ္ေတြလႈပ္ေနၾကတယ္ ဘာသံမွ ထြက္မလာဘူး၊<br />ဦးေဏွာက္ေတြ စဥ္းစားေနၾကတယ္ ဘာမွ မေတြးေခၚေတာ့ဖို႔။<br />ဒီလိုမ်ိဳး<br />မလွမပ ၿငိမ္သက္မႈဟာ<br />ငါတို႔ရဲ႕ကမာၻ။<br />ငါတို႔ရဲ႕ အလွတရားက်<br />အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီ ယဥ္ပါးလို႔<br />ေမာ္ဒန္ ပိုစ့္ေမာ္ဒန္<br />ဘာအစ္ဇင္း ညာအစ္ဇင္းေတြကို<br />ကမာၻနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္း စားၾကေသာက္ၾက<br />စာေတြကိုသာ ဘာသာျပန္ၿပီး<br />ကိုယ့္ကုိယ္ကို ဘာသာမျပန္ႏုိင္ၾကေတာ့<br />ငါတို႔ဟာ ငါတို႕ ျဖစ္</span><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-family: Zawgyi-One;">မ</span><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-family: Zawgyi-One;">လာၾက<br />ငါတို႔ေတြ ဟစ္ေဟာ့ကို ခံစားတယ္<br />ေအာ္လ္တာကို ထိေတြ႔တယ္။<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပြင့္လင္းဖို႕ေတာ့<br />ငါတို႔လက္လွမ္းမမွီဘူး။<br />လြတ္လပ္မႈက<br />ေသြးေၾကာထဲမစီး<br />ကဗ်ာထဲစီးေနေတာ့<br />ငါတို႔က အနီးမႈန္လို႔။<br />ငါတို႕ေတြ<br />ဖူကူးယားမားနဲ႕ ေနာက္ထပ္ျငင္းခုန္ေနတုန္း<br />ခ်ဳပ္တီးမႈေတြနဲ႔ ရႊဲရႊဲဆိုေနတဲ့<br />ငါတို႔ရဲ႕<br />ေခါင္မလံုတဲ့ ဆႏၵအိမ္ကေလးကေတာ့<br />အရင္ကလိုပဲ<br />ခပ္မြဲမြဲ ရနံ႔ေတြ လိႈင္လို႔ေပါ့။<br /><br />P.S<br />ငါတို႔မွာ<br />ေျခေထာက္ပဲ ရွိေတာ့<br />အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့<br />အဘိဓမၼာကို ထမ္းပိုးဖို႔<br />ငါတို႔ရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြကိုပဲ ခိုင္ခိုင္ရပ္ထားၾကပါစို႔ရယ္။<br />ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့<br />ေကသရာဇာ ျခေသၤ့မင္းတို႕ရဲ႕ ေသြးဟာ<br />သိဂၤ ီေရႊခြက္နဲ႔ပဲ ထိုက္တန္တယ္ဆို<br />မဟုတ္လား။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-1083393010297951140?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-10197784793596163652009-05-12T09:22:00.000-07:002009-05-13T08:18:15.949-07:00<span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >တိရစာၦန္ေလာကမွာေတာင္ မိခင္ေတြဟာ သားသမီးေတြနဲ႕ ပတ္သတ္ရင္ စားထားတာေတြ အန္ေကြၽးဖို႕လည္း မတြန္႔ဆုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလိုပဲ ဘဲကိုလည္း မန္ဒါလီ ထင္လိုထင္၊ ၾကက္လို႕ထင္လိုထင္၊ ဝက္ကိုလည္း က်ားလို႕ထင္လိုထင္ စသျဖင့္ အရူးအမူး ျဖစ္တက္တာကို ေျပာျပခ်င္လို႕ပါပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖက ခဏခဏ ေျပာဖူးပါတယ္။ သားဦးအရူးဆိုတာ သားသမီးက ရူးတာမဟုတ္ဘဲ၊ သားသမီးအတြက္ မိဘက ရူးတာလို႕ ေျပာပါတယ္။ ခုေတာ့ နားလည္လာသလိုပါပဲ။</span><br /><p align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">၁။ ၿပီးခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေလာက္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အစြန္က အိမ္ယာတစ္ခုမွာ ေနေနတုန္းကပါ။ တစ္မနက္ အိပ္ယာက ႏိုးလာေတာ့ အိမ္ေဘးက ေလွကားရင္းမွာ ဘယ္က ေခြးမက လာၿပီး သားက်ေနသလဲ မသိပါဘူး။ ဘယ္အခ်ိန္တည္းက ဒီေနရာကို လာေခ်ာင္းထားလဲ မသိပါဘူး။ သိတဲ့အတုိင္းပဲ ေခြးေတြဟာ သားက်ၿပီးစ ဆိုရင္ လူကို ကိုက္ခ်င္ၾကတာ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ေပမယ့္ သူ႕ကို ေၾကာက္ေနရတယ္။ အလစ္မေပးရဲဘူး။ အဲ အေႏွာက္အယွက္လည္း မေပးရဲဘူး။ ဖားၿပီး ထမင္းက်န္ ဟင္းက်န္ေလးေတာင္ ခ်ေၾကြးရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခြးမႀကီးက အထာေတာ့ နပ္ပံုရပါတယ္။ အိမ္နီးနားခ်င္း အျဖစ္ သေဘာထားသလားေတာ့ မဆိုတတ္ပါဘူး။ ကိုက္ေတာ့ မကိုက္ဘူး။ လမ္းသြားလမ္းလာေတြကိုေတာ့ ကေလးေတြဆို နည္းနည္း ဆြဲခ်င္တယ္။ အဲဒီလို အခါမ်ိဳးဆို ကြၽန္ေတာ္တို႕မွာ ဒုကၡေရာက္ေတာ့တာပါပဲ။ မိဘေတြက ကြၽန္ေတာ္တို႕ကို ေခြးပိုင္ရွင္ေတြထင္ၿပီး၊ မ်က္ေစာင္းခဲၾက။ တခ်ိဳ႕က မၾကားတၾကား ဆဲၾကတာေတြ ခံၾကရပါတယ္။</span><br><br /><img src="http://www.due-east.org/images/0507/DogNursingTigers.jpg"><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒီလိုနဲ့ ေခြးေလးေတြဟာ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း ကိုယ့္မ်က္ေစ့ ေရွ႕ေအာက္မွာတင္ ႀကီးႀကီး ႀကီးႀကီး လာပါတယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ ေခြးမႀကီးဟာ အိမ္ႀကိဳအိမ္ၾကားက အစာရွာၿပီး ျပန္လာပါတယ္။ ပါးစပ္ထဲမွာလည္း ထမင္းထုပ္ႀကီး တစ္ထုပ္ ကိုက္လို့ပါပဲ။ အဲ သူ႕ကေလးေတြကလည္း သူတို႕ အေမႀကီးကို ထြက္ႀကိဳေနၾကပါတယ္။ ေခြးမၾကီးက သူကိုက္ခ်ီလာတဲ့ ထမင္းထုပ္ကို ခ်ေပးလိုက္ေတာ့ ေခြးသားေပါက္ေတြထဲက အႀကီးဆံုး သံုးေလးေကာင္က ေမာင္ပိုင္စီး သြားပါတယ္။ ေခြးမႀကီးက ေနာက္ ခပ္ခြာခြာကို သြားျပန္ေတာ့ မစားလိုက္ရတဲ့ ေခြးေလးေတြက သူ႕ေနာက္က လုိက္သြားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ေခြးမႀကီးအေနနဲ႕ ေနာက္တစ္ေခါက္ အစာသြားျပန္ရွာၿပီး ဒီေကာင္ေလးေတြကို ေၾကြးလိမ့္မယ္ထင္လုိ႕ ၾကည့္လိုက္မိခ်ိန္မွာပဲ၊ ေခြးမႀကီးဟာ သူ႕ပါးစပ္ထဲကေန အစာေတြကို အန္ထုတ္လုိက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွပဲ က်န္တဲ့ေခြးေလးေတြက အဲဒါကို ဝိုင္းဝန္း စားေသာက္ ၾကပါေတာ့တယ္။ အစာအန္ေၾကြးတယ္ ဆိုတာကို အဲဒီေတာ့မွပဲ ေတြ႔မိတာပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">၂။ ဒီတစ္ပတ္ သၾကၤန္ ရြာျပန္ေတာ့ ဘစ္ဂ်လီမုန္တုိင္းေၾကာင့္ဆိုၿပီး မိုးေတြေတာ္ေတာ္ေလး ရြာပါတယ္။ ေရအိုင္ေလးေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကန္ထဲလည္း ေရေတြ နည္းနည္းေရာက္ပါတယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ ေန့ခင္းဘက္ျပင္းျပင္းရွိတာနဲ့ ေရကန္နားမွာ ထိုင္ေနတံုး ဘဲေလးေတြ ဆယ္ေကာင္ေလာက္ဟာ တစ္ဂက္ဂက္နဲ႕ ကန္ထဲကို ေျပးဆင္းလာၾကပါတယ္။ သူတို႕ေနာက္မွာက မန္ဒါလီမႀကီး တစ္ေကာင္။ ယက္ကန္ ယက္ကန္နဲ႕ အတင္းေျပးလိုက္လာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း စိတ္ဝင္စားတာနဲ့ ဒီမန္ဒါလီ ဘဲေလးေတြေနာက္ ဘာလိုက္လုပ္တာလည္းဆိုၿပီး ၾကည့္ေနပါတယ္။ ဘာမ မလုပ္ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ဘဲေလးေတြနားမွာပဲ တစ္ဝဲဝဲ လုပ္ေနပါတယ္။</span><br><br /><img src="http://www.wunderground.com/data/wximagenew/s/SunsetFL/4332.jpg"><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒါနဲ႕ အေမ့ကို ေမးၾကည့္ေတာ့မွ ဒီဘဲေလးေတြဟာ ခုနက မန္ဒါလီမႀကီးရဲ႕ ဝပ္က်င္းေလးထဲကေန ေပါက္လာၾကတာမို႕ သူ႕သားသမီးထင္ၿပီး လိုက္ေစာင့္ေရွာက္ ေနတာလို႕ ေျပာပါတယ္။ မန္ဒါလီ ဝပ္က်င္းတက္ခ်ိန္မွာ ဘဲဥကို သြားထည့္လိုက္ေတာ့ ဘဲေလးေတြေပါက္လာတာကို မန္ဒါလီမက သူ႕သားသမီးအမွတ္နဲ႕ လိုက္ေစာင့္ေရွာက္ေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။ တစ္ခါတစ္ေလ ၾကက္မႀကီးရဲ႕ ဝပ္က်င္းထဲကို ထည့္ရင္လည္း ၾကက္မေတြက အဲဒီလိုိပဲ လုိက္ပါေစာင့္ေရွာက္တတ္ပါသတ့ဲ။ အဲဒီလို ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ၾကက္မႀကီးဟာ ဘဲေလးေတြ ေရကန္ထဲ ဆင္းသြားတဲ့အခါမွာ ေရထဲလိုက္ မဆင္းရဲလို႕ ကမ္းေပၚကေနပဲ အသံကုန္ဟစ္ၿပီး ေအာ္ေခၚေနတက္ပါတယ္တဲ့။ (သူ႕စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူ႕လိုပဲ ၾကက္ေလးေတြ လို႕ ထင္ေနလား မသိပါဘူး) ၾကက္ဆိုတာ ေရထဲမဆင္းတက္လို႕ သူ႕သားသမီးေလးေတြ ေရနစ္မွာကို ေၾကာက္လို႕နဲ႕ တူပါရဲ႕တဲ့။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">၃။ မၾကာေသးခင္က forward ေမးလ္ တစ္ေစာင္မွာ က်ားမႀကီးတစ္ေကာင္ ကေလးေမြးၿပီးကာစမွာ က်ားေပါက္ေလးေတြ (ဟန္ထူးလြင္ မဟုုတ္ပါ) ေသဆံုးကုန္လို႔ က်ားမႀကီးက အစာမစားတဲ့အခါ ဝက္ကေလးေတြကို က်ားေရၿခံဳေပးၿပီး ထည့္ေပးလိုက္ေတာ့ အနံ႔ခံတဲ့ေနရာမွာ ဆရာတစ္ဆူျဖစ္တဲ့ က်ားမႀကီးဟာ ဝက္ကို ဝက္မွန္းမသိေတာ့ဘဲ၊ က်ားေလးေတြအမွတ္နဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ ပံုေလးေတြကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္လည္း ၾကည္ႏူးစရာ ပံုေလးေတြပါပဲ။</span><br><br /><img src="http://www.hoax-slayer.com/images/tiger-pig4.jpg"><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">၄။ တိရစာၦန္ေလာကမွာေတာင္ မိခင္ေတြဟာ သားသမီးေတြနဲ႕ ပတ္သတ္ရင္ စားထားတာေတြ အန္ေၾကြးဖို႕လည္း မတြန္႔ဆုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလိုပဲ ဘဲကိုလည္း မန္ဒါလီထင္လိုထင္၊ ၾကက္လို႕ထင္လိုထင္၊ ဝက္ကိုလည္း က်ားလို႕ထင္လိုထင္ စသျဖင့္ အရူးအမူး ျဖစ္တက္တာကို ေျပာျပခ်င္လို႕ပါပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖက ခဏခဏ ေျပာဖူးပါတယ္။ သားဦးအရူးဆိုတာ သားသမီးက ရူးတာမဟုတ္ဘဲ၊ သားသမီးအတြက္ မိဘက ရူးတာလို႕ ေျပာပါတယ္။ ခုေတာ့ နားလည္လာသလိုပါပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">(ရွက္စရာ ဟုတ္လား မဟုတ္လားေတာ့ မသိပါဘူး။ မိခင္မ်ားေန့ဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္ ခုအရြယ္ထိ မသိေသးပါဘူး။ သူမ်ားေတြက မိခင္မ်ားေန႕ဆိုၿပီး ေရးတာနဲ႕ မိခင္ေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး မွတ္မွတ္ရရေလးေတြကို ျပန္ေရးၾကည့္လိုက္ျခင္းပါပဲ။ ဘာမွေတာ့ မထူးျခားပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ သိထားၿပီးသား မိခင္ ဂုဏ္သတင္းေတြမ်ွသာ ျဖစ္ပါတယ္။)</span><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-1019778479359616365?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-16611925391574371382009-03-28T18:06:00.000-07:002009-03-28T18:31:09.953-07:00<span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >နားလည္မႈကသာလ်င္ လူမႈဆက္ဆံေရးမွာ အေရးႀကီးဆံုးမဟုတ္ပါလား။ နားလည္မႈကသာလ်င္ မိဘနဲ့သားသမီးၾကား၊ ဆရာနဲ႔တပည့္ၾကား၊ ေကာင္ေလးနဲ့ ေကာင္မေလးၾကား၊ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္းေတြၾကား အေကာင္းဆံုး တုတ္ေႏွာင္ေပးႏုိင္တဲ့ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း မဟုတ္ပါလား။</span><br /><br /><p align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">၁။</span></span></p> <p style="color: rgb(51, 51, 255);" align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သစ္ပင္တို႔သည္ အသီးကို မစားကုန္။<br />ျမစ္တို႕သည္ ေရကို မေသာက္ကုန္။<br />ထို႔အတူ ပညာရွိတို႔ ဥစၥာသည္လည္း အမ်ားအတြက္သာတည္း။<br /><br />ေလာကနီတိ ထဲက စာသားေလးပါ။ ေတြ႕မိတာလည္း ၾကာပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ လူဆိုတာက တိုက္ဆိုင္မွသာ သတိထား မိတတ္တာမို့ အေလးအနက္ တစ္ခါမွ မစဥ္းစားခဲ့ပါဘူး။ စဥ္းစားရင္လည္း မေပၚတာပဲ မ်ားပါတယ္။ သစ္ပင္တို႔ အသီးမစားတာနဲ့ ပညာရွိတို႔ ဥစၥာ အမ်ားပိုင္ ျဖစ္ရတာ ဘာလဲေပါ့။ စဥ္းစားရ ခက္ပါတယ္။ အေရးလည္း မႀကီးလို့ ထံုးစံအတုိင္း သတိမထားမိခင္ေလးမွာပဲ တျခားအေၾကာင္းထဲ စိတ္ေရာက္ သြားပါေတာ့တယ္။<br /><br />၂။</span></p> <p style="color: rgb(51, 51, 255);" align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခုေနမ်ား ေမာင္ဖိုးထင္ကို အထက္အရာရွိႀကီး တစ္ဦးက ေမာင္မင္း အလုပ္လုပ္ရတာ ပင္ပမ္းလြန္းတယ္။ ျမန္မာျပည္အႏွံ႕ခရီးထြက္ၿပီး အပန္းေျဖေစလုိ့ အမိန့္ခ်မွတ္မွာ ေၾကာက္လွပါတယ္။ လို့ ဆရာ တင္ေမာင္သန္းက သင့္ဘဝမဂၢဇင္းမွာ ေရးဖူးပါတယ္။ ဆရာက ခရီးသြားတဲ့အခါမွာ ဆက္သြယ္ေရးစနစ္ ညံ့ဖ်င္းလို့ ဝန္ေဆာင္မႈ ည့ံဖ်င္းလို့လို႕ အေၾကာင္းျပပါတယ္။ က်ြန္ေတာ္ကေတာ့ ခရီးသြားရမွာ ေပ်ာ္ပါတယ္။ ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ေမြးကတည္းက ခုအခ်ိန္ထိ ေျခတဖဝါးမွ မခြာဖူးသူမို့ အခက္အခဲဆိုတာက ဘဝနဲ႔ တသားတည္းလိုျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္ထိ ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြက ေတြ႕ေနရဆဲလဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။<br /></span></p> <p style="color: rgb(51, 51, 255);" align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၃။</span></p> <p style="color: rgb(51, 51, 255);" align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔ တပ္မေတာ္ေန႔ ရံုးပိတ္ရက္မွာ အပန္းေျဖခရီးတိုအျဖစ္ ဖူးခက္တို႔၊ ဘာလီတို႔ကို သြားခ်င္ေပမယ့္ ဖြတ္ကလိဒဂၤါးက မူးလို့ေတာင္ ရူစရာက မရွိတာမို့ မသြားႏုိင္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ေခ်ာင္းသာတို႔၊ ေငြေဆာင္တို႔ကို စဥ္းစားျပန္ေတာ့လည္း ဘယ္လိုမွ မနီးစပ္တာေၾကာင့္ ရန္ကုန္နဲ႕ မနီးမေဝးျဖစ္တဲ့ သံလ်ွင္ က်ိဳက္ေခါက္ ေရလည္ဘုရားနဲ႔ တိုင္းရင္းသားေက်းရြာကို သြားလည္ျဖစ္ၾကပါတယ္။<br /><br />ခရီးက မနက္ ၇ နာရီခြဲ စတင္ႏုိင္ဖို႕အတြက္ ၇ နာရီမွာ လူစုဖို့ အားလံုးကို ခ်ိန္းထားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၧန္ေတာ္က အဲဒီေန႕မွ အိပ္ယာထေနာက္က်ၿပီး ၇ နာရီမွပဲ အိပ္ယာက ႏုိးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပူစရာမရွိပါဘူး။ ဘာလို့လည္းဆိုေတာ့ ခ်ိန္းထားတဲ့ က်ြန္ေတာ္တို့အခန္းကို ဘယ္သူမွလည္း ေရာက္မလာေသးလို့ပါပဲ။ အဲဒါနဲ႔ မ်က္ႏွာသစ္ ေရမိုးခ်ိဳး အဝတ္အစားလဲၿပီးတဲ့အခါမွာ ၇ နာရီက ခြဲသြားပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္အထိလည္း ဘယ္သူမွ ေရာက္မလာေသးသလို အခန္းက လူေတြလည္း အိပ္ယာက မထေသးပါဘူး။<br /><br />ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စေရာက္လာပါတယ္။ သူနဲ့အတူ မနက္စာစားဖို့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ကို ဆင္းသြားၾကပါတယ္။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ေနတုန္းမွာပဲ ေနာက္ထပ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၃-၄ ေယာက္ေလာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီမွာ စကားေလး ဘာေလး ေျပာၾကဆိုၾက ေနာက္ၾက ေျပာင္ၾကၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ၈ နာရီက ေက်ာ္ေနပါၿပီ။ အခန္းကိုျပန္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ မွာ ခဏေလာက္ေစာင့္လိုက္ေတာ့ အားလုံုးနီးပါး စံုသြားပါၿပီ။ တစ္ေယာက္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္လမ္းမွာ ဖြင့္ဖို့ DVD player, box ေတြသြားဝင္ယူ၊ camera သြားယူရင္းနဲ႕ အဲဒီတစ္ေယာက္ကို ေစာင့္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး လူအားလံုး စံုတဲ့အခါမွာ အခ်ိန္က ၉ နာရီထိုးပါၿပီ။<br /><br />အဲဒီလို ၇.၃ဝ ထြက္ဖို႕ ခ်ိန္းထားတာကို ၉.ဝဝ နာရီမွ ထြက္ရတဲ့အတြက္ ဘယ္သူမွလည္း စိတ္မပ်က္ပါဘူး။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဒါဟာ စိတ္ပ်က္စရာမွ မဟုတ္တာ။ သူမ်ားေတြေျပာတဲ့ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ေတြ ဘာေတြလည္း က်ြန္ေတာ္တို႔က ဂရုမစိုက္ပါဘူး။ ဘာလို့ဆို ေအးေစးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို့လူမ်ိဳးရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ တစ္ခုျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဘာကိုမွ အေလာတၾကီး မလုပ္ၾကသလို တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္လည္း နားလည္မႈ ေပးတက္ၾကပါတယ္။ နားလည္မႈကသာလ်င္ လူမႈဆက္ဆံေရးမွာ အေရးႀကီးဆံုးမဟုတ္ပါလား။ နားလည္မႈကသာလ်င္ မိဘနဲ့သားသမီးၾကား၊ ဆရာနဲ႔တပည့္ၾကား၊ ေကာင္ေလးနဲ့ ေကာင္မေလးၾကား၊ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္းေတြၾကား အေကာင္းဆံုး တုတ္ေႏွာင္ေပးႏုိင္တဲ့ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း မဟုတ္ပါလား။ ခ်စ္ျခင္းေမတၲာမွာေတာင္ နားလည္မႈမရွိရင္ အကြပ္မရွိတဲ့ ၾကမ္းလို့ တျဖည္းျဖည္း ပရမ္းပတာ ျဖစ္သြားႏုိင္တာပဲ မဟုတ္ပါလား။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ နားလည္မႈ ရွိၾကပါတယ္။</span></p> <p style="color: rgb(51, 51, 255);" align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၄။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ ၉ နာရီမွာ စုရပ္ကေန စတင္ထြက္ခြာခဲ့ၾကပါတယ္။ လမ္းမွာ အခ်င္းခ်င္း စၾကေနာက္ၾက၊ ေျပာၾက ဆိုၾကရင္းနဲ႔ က်ိဳက္ေခါက္ကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္သြားပါတယ္။ ကားေလးေပၚကေနဆင္းၿပီး၊ ဘုရားကိုသြားမယ့္ ဆိပ္ကမ္းကို အဆင္းမွာပဲ ထံုးစံအတုိင္း ျပႆနာတက္ပါေတာ့တယ္။ ဒီျပႆနာက မထင္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာက ဝင္လာတာပါ။ ေလွဆိပ္ကို သြားတဲ့လမ္းမွာ ပန္းသည္တစ္ေယာက္က ဖိနပ္ေတြထားခဲ့လို့ ရတယ္ဆိုလို႔ အားလံုးက ဝမ္းသာအားရ ဖိနပ္ေတြ က်ြတ္က်ြတ္အိတ္ထဲ စုထည့္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလို ထည့္ေနတုန္းမွာပဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လက္ထဲကို ပန္းစည္းတစ္စည္း လာေပးပါတယ္။ ပန္းစည္းေလးက လွတာနဲ႕ အားရဝမ္းသာ ယူထားလိုက္တာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေနာက္တစ္ေယာက္ အတင္းလာယူၿပီး မယူနဲ့ ေဈးႀကီးတယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္လဲလို့ ေမးၾကည့္ေတာ့ တစ္စည္း တစ္ေထာင္ ဆိုလို့ အံ့အားသင့္ သြားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />တစ္ကယ္တန္တာက လြန္ေရာ က်ြံေရာ ၅ဝဝ ပါပဲ ( ေရွ႕နားမွာ ေမးၾကည့္ေတာ့ ၃ဝဝ လို့သိရပါတယ္) အဲဒါနဲ႕ မယူေတာ့ဘူးဆုိၿပီး ျပန္ေပးေတာ့ ျပန္မယူပါဘူး။ က်ြန္မတို့က ဖိနပ္ၾကည့္ထားေပးခ မယူပါဘူး။ ပန္းေလးပဲ ေရာင္းတာပါ။ ဘယ္မွာ ဝယ္ဝယ္ ဒီေလာက္ပဲလို့ ဆိုၿပီး အတင္းေရာင္းပါေတာ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေရွ႕နားမွာ ဖိနပ္အပ္ခံတဲ့ ေနရာလည္း တရားဝင္ရွိပါတယ္။ ဘုရားမွာလာၿပီး၊ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈယူတဲ့လူေတြ အျငင္းမပြားခ်င္ၾကတာကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး လုပ္စားၾကတာပါ။ ခံလိုက္ရၿပီဆိုတာ သိလိုက္ေပမယ့္ ဘာမွေတာ့ သိပ္ထူးထူးျခားျခား မခံစားရေတာ့ပါဘူး။ တစ္သက္လံုးလဲ ခဏခဏ ခံေနၾကပဲကို။ ဒီလိုနဲ့ အဲဒီေန႔ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့အတူ အျပန္မွာ တုိင္းရင္းသားေက်းရြာဝင္ၿပီး၊ တုိင္းရင္းသားအိမ္ေတြ လိုက္ၾကည့္ၾက၊ ဂိမ္းေတြကစားၾကလို့ ဒူးေတြကြဲ၊ ေျခာက္ေထာက္ေတြျပဲနဲ႕ တဝါးဝါး တဟားဟား ေပ်ာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />၅။<br /><br />ကမာၻ႕စီးပြားပ်က္ကပ္ကို အေၾကာင္းျပၿပီး ဆင္းရဲသားေတြကို ေထာက္ပံ့မယ္လုိ့ ကတိျပဳထားၾကတဲ့ ေငြေၾကးေတြကို မေပးၾကမွာကို စိုးရိမ္မိပါတယ္။ G20 အစည္းအေဝးမွာ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဒါနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး က်ြန္ေတာ္ တိုက္တြန္းသြားမွာျဖစ္ပါတယ္ လို့ေျပာၾကားခဲ့တဲ့သူကေတာ့ ကုလသမဂၢအေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးျဖစ္တဲ့ ဘန္ကီမြန္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကမာၻ႕စီးပြားပ်က္ကပ္ဟာ ဆင္ေျခတစ္ခုမျဖစ္သင့္ပါဘူး လို့သူက ေျပာခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ေနရာတုိင္း Crisis ျဖစ္ရင္ အဆင္းရဲတကာ့ အဆင္းရဲဆံုးလူေတြက ပိုၿပီးေတာ့ထိမွာပဲ။ ခ်မ္းသာတာနဲ့ အလယ္အလတ္က နည္းနည္းခံႏုိငတယ္။ အဲဒီေအာက္မွာ မခံႏုိင္တဲ့သူတြလည္း ရွိတယ္။ အဲဒီအတြက္ အာရံုပိုၿပီး စိုက္ဖို့လိုမယ္လို့ ဆရာထင္တယ္။ သာမန္ထက္ ပိုၿပီး အနၲရာယ္ရွိလာမယ့္ သူေတြအတြက္ ဝိုင္းစဥ္းစားဖို့လိုတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ပါေမာကၡ ေဒါက္တာ ေအာင္ထြန္းသက္ လ်ွပ္တျပက္နဲ့ အင္တာဗ်ဴးမွာ ေျပာခဲ့တာပါ။<br /><br />၆။<br /><br />လူေတြရဲ႕ အဆင့္အတန္းကို အတၲႀကီးမႈ အနည္းအမ်ားကိုလိုက္ၿပီး ခြဲျခားၾကည့္ရင္ လူေတြဟာ ပထမအဆင့္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဗဟုိျပဳစဥ္းစားၾကပါတယ္။ ဒီအတၲဟာ အက်ဥ္းေျမာင္းဆံုး အတၲပါပဲ။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ေစတနာမရွိတဲ့သူရဲ႕ အတၲမ်ိဳးပါ။ ကိုယ့္တစ္ေယာက္တည္းအတြက္မို့ပါ။ အဲဒီေနာက္ နည္းနည္းထပ္ခ်ဲ႕ၾကည့္ရင္ ကိုယ့္မိသားစု ျဖစ္လာပါၿပီ။ ငါ့မိသားစု ေကာင္းစားရင္ပီးေရာ ဆိုတာမ်ိဳးပါ။ ဒါမ်ိဳးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေတြ႕ေနရပါၿပီ။ ေနာက္ နည္းနည္းေလး ျမင့္လာေတာ့ ငါ့ပတ္ဝန္းက်င္၊ ငါ့အသိုင္းအဝိုင္းဆိုၿပီး ျဖစ္လာပါတယ္။ ငါ့လူမ်ိဳးတို့၊ ငါ့ဘာသာတို့ ငါ့သာသနာတို႕ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးကိုပါ။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သတၲဝါအားလံုးဆိုတဲ့ ေမတၲာတရားက ဝင္လာပါၿပီ။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ေစတနာဆိုတဲ့ ကံဆိုတာ မပါလာေတာ့ဘဲ၊ ႀကိယာစိတ္နဲ႕ပဲ ေနထိုင္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာမွာ အႀကီးအက်ယ္ဆံုး အဆင့္ေရာက္လာပါၿပီ။<br /><br />ရတနာသုတ္မွာ ေလာကတၲစရိယံ၊ ညာတတၲစရိယံ၊ ဗုဒၶတၲစရိယံတိ ဘုရားျဖစ္လိုျခင္း၊ ေဆြးမ်ိဳးတို႔အက်ိဳး ေဆာင္ရြက္လိုျခင္းနဲ႔ ေလာကႀကီးအက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္လိုျခင္း ဆိုတဲ့ ဘုရားျဖစ္လိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္အဆင့္ဆင့္လိုပါပဲ။ ဘုရားျဖစ္လိုျခင္းဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕ဆႏၵသက္သက္မို့ က်ဥ္းေျမာင္းပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ေဆြမ်ိဳးတို႔ အက်ိဳးဆိုတဲ့အတြက္ နည္းနည္း ပိုက်ယ္ျပန့္လာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေလာကအက်ိဳးကေတာ့ အက်ယ္ျပန့္ဆံုးျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />၇။<br /><br />က်ြန္ေတာ္ ခုနင္ကပန္းသည္မ အေၾကာင္းလည္း စဥ္းစားမိပါတယ္။ ကုလအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္နဲ႕ ေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္ တို႕အေၾကာင္းလည္း စဥ္းစားမိပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ျမစ္တို့ ေရမေသာက္တဲ့ အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္သိသြားပါတယ္။ ဒီလိုနဲ့ သစ္ပင္တို႕သည္လည္း သစ္သီးကို မစားေတာ့ပါဘူး။</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-1661192539157437138?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-87919825505551372272009-03-12T10:36:00.000-07:002009-03-12T11:07:25.913-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SblLbGYJOSI/AAAAAAAAAJw/a-vrEZjEU-8/s1600-h/isreal.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SblLbGYJOSI/AAAAAAAAAJw/a-vrEZjEU-8/s320/isreal.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312360164400642338" border="0" /></a><br /><style>body {margin:8px} .tr-field {font:normal x-small arial}</style><p style="color: rgb(51, 51, 255);" align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">နယ္ေျမသစ္မ်ားအေၾကာင္း<br /><br />ဝုန္းကနဲ ေပါက္ကြဲသံႀကီးတစ္ခု ဟားမားစ္တို႔ႀကီးစိုးရာ ဂါဇာေဒသမွာ စတင္ေပါက္ကြဲမႈနဲ႕အတူ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး၊ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္ရဲ႕ ပထမဆံုး စစ္ပြဲႀကီးတစ္ခု ေပၚေပါက္ လာခဲ့ပါတယ္။ ေျခာက္လၾကာ ခ်ဳပ္ဆိုထားတဲ့ အစၥၥေရး-ဟားမားစ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စာခ်ဳပ္ကလည္း ဒီဇင္ဘာလ ၁၉ ရက္ေန႔ ကတည္းက သတ္တမ္း ကုန္ဆုံးခဲ့တာျဖစ္ၿပီး၊ ႏွစ္ဖက္စလံုးကလည္း တစ္ဖက္နဲ့တစ္ဖက္ စာခ်ဳပ္ကို ေဖာက္ဖ်က္ေနတယ္လို႔ စြပ္စြဲခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဒီဇင္ဘာလ ၂၇ ရက္ေန႔မွာ အစၥေရးက ဟားမားစ္တို႔ရဲ႕ ဂါဇာေဒသကို ဒံုးက်ည္မ်ားျဖင့္ ပစ္ခတ္ျခင္းျဖင့္ ေဒါသေတြကို ေဖာက္ခြဲပစ္လိုက္ ပါေတာ့တယ္။<br /><br />ဒီဇင္ဘာ၂၇ ကေန ဇန္နဝါရီလ ၁၈ ရက္ေန႔အထိ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ဒီတိုက္ပြဲဟာ တကယ္ေတာ့ တစ္ဘက္သက္ တုိက္ပြဲတစ္ခုသာ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး တပ္သား အင္အား ၁၇၆၅ဝဝ ရွိတဲ့ အစၥေရးနဲ႔ အင္အား ၂ဝဝဝဝ သာရွိတဲ့ ဟားမားစ္တို႔ရဲ႔ အခ်ိဳးမညီတဲ့ စစ္ပြဲသာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အေသ အေပ်ာက္ကလည္း အစၥေရးဘက္က ၁၃ ေယာက္နဲ႔ ဟားမားစ္ဘက္က ၁၃၃ဝ အထိ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ စစ္ေသြးၾကြေတြက ၅ဝဝ ဝန္းက်င္သာပါဝင္ၿပီး၊ အရပ္သားက ၉ဝဝ ေက်ာ္ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အျပစ္မဲ့ အရပ္သားေတြအေနနဲ႔ မိသားစုအလိုက္ ေသဆံုးမႈေတြရွိသလို အေဖ၊ အေမ၊ ညီအစ္ကို၊ ေမာင္ႏွမ၊ သားသမီး စသျဖင့္ မိသားစုဝင္ေတြ ေသဆံုးမႈေတြေၾကာင့္ ပူပင္ေသာက ေရာက္ေနၾကရတာေတြ၊ အိုးအိမ္ ၄ဝဝဝ ေက်ာ္ ပ်က္စီးၿပီး၊ လူဦးေရ သန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ ျဖစ္ရတာေတြဟာ ႏုိင္ငံတကာ သတင္းဌာနေတြအတြက္ ေခတ္အစားဆံုး သတင္းေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္အထိ အေျခအေန ဆိုးခဲ့သလဲဆိုရင္ေတာ့ ဥေရာပသမဂၢအပါအဝင္ တစ္ကမာၻလံုးက သာမက အၿမဲတမ္း ေထာက္ခံအားေပးေနက် အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုကေတာင္ သတိေပးတာေတြ ျပဳလုပ္လာခဲ့ရတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ေဂ်ရုစလင္ဆိုတာ ကမာၻ႔အဓိက ဘာသာႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ခရစ္ယာန္၊ မြတ္စလင္၊ ဂ်ဴးစတဲ့ ဘာသာႀကီးေတြအားလံုးအတြက္ အေရးအႀကီးဆံုး နယ္ေျမ ဧရိယာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေယရူကိုယ္ေတာ္ဟာ ဒီေဒသမွာ ေမြးၿပီး၊ ဒီေဒသမွာ ေသဆံုးခဲ့ရတာ ျဖစ္သလို တမန္ေတာ္ မိုဟာမတ္ ရဲ႕သြန္သင္ခ်က္ေတြ အစပ်ိဳးရာ ေနရာဟာလည္း ဒီေဒသပဲျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြ မတိုင္ခင္ကတည္းက ဒီေဒသမွာ ဂ်ဴးဘာသာက အေစာဆံုး ကတည္းက တည္ရွိေနတာျဖစ္ၿပီး၊ ျပင္းထန္တဲ့ ဘာသာေရး စစ္ပြဲေတြေၾကာင့္ မေရမတြက္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ လူ႔အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ စေတးခဲ့ရ၊ ေသြးေတြ ေခ်ာင္းစီးခဲ့ရတဲ့ ေနရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />အေစာဆံုး တည္ရွိေနခဲ့တဲ့ ဂ်ဴးေတြဟာ သူ႔ေနာက္ပို္င္းေပၚလာတဲ့ ခရစ္ယာန္တို႕၊ အစၥလာန္ ဘာသာတို႔ကို အသိအမွတ္ မျပဳခဲ့ပါဘူး။ ခရစ္ေတာ္ဆိုရင္လည္း ဂ်ဴးေတြလက္ခ်က္နဲ႔ ေသဆံုးခဲ့ရတာပါ။ အဲဒါေတြေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းစစ္ပြဲေတြ အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ပြားၿပီး၊ ဂ်ဴးေတြလည္း ဒီေဒသကေန ထြက္ေျပးခဲ့ရပါတယ္။ ဥေရာပဘက္မွာ ေရွာင္တိမ္းေနေပမယ့္ ရိုမန္ကက္သလစ္ ခရစ္ယာန္ဂိုဏ္းက ႏွိပ္ကြပ္မႈေတြ ျပဳလုပ္ခဲ့လို့ ဥေရာပမွာ ဂ်ဴးေတြဟာ ႏွိပ္ကြပ္ခံ လူတန္းစားအျဖစ္ ေနထုိင္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သူတို႔ဟာ မူရင္းနယ္ေျမမွာ ႏို္င္ငံထူေထာင္ဖို႔ကို ဘာသာေရးသင္ၾကားခ်က္လိုမ်ိဳး ထည့္သြင္းလာခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ပထမ ကမာၻစစ္အတြင္းမွာေတာ့ ၿဗိတိသွ်ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ဘဲလ္ဖို့ဒ္က ဒီပါလက္စတိုင္း ေဒသမွာ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ အေျခခ်ခြင့္ကို ခြင့္ျပဳတဲ့ ဘဲလ္ဖို႔ေၾကျငာစာတမ္းကို ထုတ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဥေရာပ အႏွံ႔အျပားက ဂ်ဴးေတြဟာ ပါလက္စတိုင္းေဒသကို စတင္ထြက္ခြာခဲ့ၾကၿပီး၊ အဲဒီမွာရွိေနႏွင့္ၿပီးျဖစ္တဲ့ ပါလက္စတိုင္း လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေရာေႏွာ ေနထိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေနာက္ ပါလက္စတိုင္းေတြဆီကေန ေျမေတြကို သူတို႔မွာ ပါလာတဲ့ ေငြေၾကးေတြနဲ႔ ေစ်းႀကီးေပးၿပီး ဝယ္ယူတာေတြေၾကာင့္ ပါလက္စတိုင္း လူမ်ိဳးေတြဟာ ေျမယာမဲ့ေတြ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ေျပာင္းေရႊ႕မႈေတြဟာ ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္း ဟစ္တလာရဲ႕ ႏွိပ္ကြပ္မႈေၾကာင့္ ပိုမိုအရွိန္ရလာၿပီး၊ ၁၉၂၂ ခုႏွစ္မွာ ပါလက္စတုိင္း ေဒသမွာ ဂ်ဴးလူမ်ိဳး ၁၁ ရာခုိင္ႏႈန္းပဲ ရွိေနခဲ့ရာကေန ဒုတိယကမာၻစစ္ အၿပီးမွာ ၃၃ ရာခိုင္ႏႈန္းကို ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ခ်စ္တီးေတြက ေျမေတြအမ်ားဆံုး ပိုင္ဆိုင္ၾကၿပီး ျမန္မာလယ္သမားေတြက ေျမကြၽန္ေတြသာသာ အဆင့္ေရာက္ေနတဲ့ ေခတ္လိုမ်ိဳးပဲ၊ ဂ်ဴးေတြက ေျမပိုင္ေတြျဖစ္လာၾကၿပီး၊ တိုင္းရင္းသား ပါလက္စတိုင္းေတြကေတာ့ ဘာမွမပိုင္ဆိုင္ေတာ့တဲ့ အေျခကို ဆိုက္သြားပါေတာ့တယ္။<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SblL6lGgLOI/AAAAAAAAAJ4/GBSY9C1wcSY/s1600-h/victims.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 215px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SblL6lGgLOI/AAAAAAAAAJ4/GBSY9C1wcSY/s320/victims.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312360705224092898" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒုတိယကမာၻစစ္အၿပီး ဒီေဒသကို လြတ္လပ္ေရး ေပးမယ္ဆိုေတာ့ ပါလက္စတိုင္းေတြက အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလိုမ်ိဳး အားလံုး လက္မဲ့ေတြ ျဖစ္ကုန္ပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ အဂၤလိပ္ေတြက ပါလက္စတိုင္းကို အစၥေရးနဲ႕ ေရာၿပီး လြတ္လပ္ေရး ေပးမယ္ဆိုေတာ့ ပါလက္စတိုင္းေတြက မခံႏိုင္ျဖစ္ၿပီး၊ အစၥေရးေတြကို ေျမထဲပင္လယ္ထဲ ႏွစ္သတ္ပစ္မယ္ဆိုတဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံနဲ႔အတူ အစၥေရး-ပါလက္စတိုင္း ျပသနာ စတင္ပါေတာ ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဟစ္တလာရဲ႕ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဂ်ဴးေတြဟာ တစ္ကမာၻလံုးရဲ႕ ကရုဏာကို ရထားတဲ့အတြက္ အကူအညီေတြ ေကာင္းေကာင္း ရလာၿပီး၊ သူ႕ထက္ လူအင္အား အေျမာက္အမ်ား သာတဲ့ အာရပ္ကမာၻကို ေကာင္းေကာင္း ရင္ဆိုင္ ႏုိင္သြားရံုတင္မက ဒီေဒသ တစ္ခုလံုးကိုပါ ခ်ယ္လွယ္ ႏိုင္တဲ့အထိ ေတာင့္တင္း သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ သူတို႔ရဲ႕မဟာမိတ္ႀကီး အေမရိကန္ရဲ႕အကူအညီေတြက အမ်ားႀကီး ထိေရာက္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ ဒီေန႔ေခတ္မွာေတာ့ ပါလက္စတုိင္းေတြဟာ ကိုယ့္နယ္ေျမကို အစၥေရးကို ေပးလိုက္ရတဲ့အျပင္၊ ေလာေလာဆယ္ ေနဖို႔ရထားတဲ့ ေနရာေလးမွာေတာင္ စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာ မေနရဘဲ ေသနတ္သံ၊ ဗံုးသံေတြၾကားမွာ မိသားစုဝင္ေတြဟာ ေသကြဲ ကြဲၾက၊ ရွင္ကြဲေတြ ကြဲၾကနဲ႔ အထိတ္ထိတ္ အလန့္လန့္ ေနလာ ရပါေတာ့တယ္။ အစၥေရးရဲ႕ မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲကိုသာ ၾကည့္ေနရတဲ့ ဘဝမ်ိဳးပါပဲ။<br /><br /> **************************************************<br /><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ တေပါင္းလျပည့္ေန႔က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမြးေန႔ကို သြားစားေတာ့ သူတို႔အေနနဲ႕ တုိက္ခန္းတစ္ခန္း ေရာင္းစရာရွိတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းနဲ႕ အဲဒီတိုက္ခန္းကို ဝယ္မယ့္လူရွာရတာ ခက္ေနေၾကာင္း၊ ဝတ္ျဖဴစင္ၾကယ္ဝတ္၊ မုတ္ဆိပ္ေမြးရွည္ရွည္နဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသား လူမ်ိဳးျခားေတြကေတာ့ ဝယ္လိုေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ဝယ္စဥ္က စာခ်ဳပ္မွာ အဲလိုလူမ်ိဳးေတြကို မေရာင္းရလို႔ သတ္မွတ္ခ်က္ပါရွိေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ သူေျပာမွ ကြၽန္ေတာ္လည္း ပတ္ဝန္းက်င္ကို ျပန္စဥ္းစား ေနမိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႕ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္<wbr>း အဲဒီလိုလူမ်ိဳးေတြက အဓိကေနရာေတြ အားလံုးကို အထူးသျဖင့္ စီးပြားေရးေနရာေတြ အားလံုးကုိ ခ်ဳပ္ကို္င္ထားၿပီး ေနပါၿပီ။ အစၥေရး-ဟားမားစ္ စစ္ပြဲျဖစ္ေနတုန္းက ၾကည့္မိတဲ့ ဆန့္ဆန့္ေလးေတြ ေသေနတဲ့ ကေလးေလး ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ေဘးမွာ ရိႈက္ႀကီးတငင္ ငိုေၾကြးေနတဲ့ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ပံုက မ်က္လံုးထဲဝင္လာပါတယ္။<br /><br />ဟုိတုန္းက သူတို႔ဘိုးဘြားေတြ အေမွ်ာ္အျမင္နည္းခဲ့လို့ ခုလိုမ်ိဳး ေလာကထဲ ဝင္ေတာင္ မဝင္ရေသးဘဲ ဘာမသိ ညာမသိ ကေလးေတြ ဆံုးပါးသြားရတာက အေတြးထဲ တိုးဝင္လာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ကိုယ့္ေျမးေတြ၊ ကိုယ့္ျမစ္ေတြ လက္ထက္မွာေရာ၊ ဒီေျမၾကီးကို သူတို႔အတြက္ ထားထားႏုိင္ဖို႔အေရးဟာ အေရးႀကီးလွပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုိေတာ့ အေရွ႕ဘက္မွာ သန္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္၊ အေနာက္ဘက္မွာ သန္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္၊ ဒီလိုႏုိင္ငံႀကီး ၂ ခုၾကားမွာ ေရရွည္ ရပ္တည္ဖို႕ဆိုတာ အေမွ်ာ္အျမင္ နည္းရင္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ကေလးေလးေတြ၊ ဆန့္ဆန့္ေလး ေတြ၊ ဘာလူမ်ိဳးေလးေတြပါလဲ။<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SblNTX6QIZI/AAAAAAAAAKA/aBdzwdw0Hns/s1600-h/myanmar.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 236px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SblNTX6QIZI/AAAAAAAAAKA/aBdzwdw0Hns/s320/myanmar.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312362230691406226" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">( ဘယ္လူမ်ိဳး၊ ဘယ္ဘာသာတရားကိုမွ ေစာ္ကားခ်င္စိတ္ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္ လူမ်ိဳး၊ ကြၽန္ေတာ့္ ဘာသာကိုေတာ့လည္း ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ပါတယ္။ ေပ်ာက္ကြယ္သြားရင္လည္း ကိုယ့္ကိုဘာမွမထိခိုက္ေပမယ့္ အဲဒီလိုျဖစ္မွာကို ေသမေလာက္ ေၾကာက္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ညီအစ္ကိုေတြ၊ ႏွမေတြ၊ ဗုဒၶၶဘာသာကို မယံုၾကည္ၾကေတာ့လို႔ တျခားဘာသာကို ေျပာင္းသြားရင္ေတာင္ ကြၽန္ေတာ္ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ယံုၾကည္တယ္ဆိုရင္ေပါ့။ အဲလိုမွ မဟုတ္ဘဲ ေဘးတစ္ခုခုကို ေၾကာက္လို႔ ဘာသာ ေျပာင္းၾကရမွာကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္မခံစားႏုိင္ပါဘူး။ ဂ်ဴးေတြ စလာစဥ္တုန္းကေတာ့ ဘယ္ပါလက္စတိုင္း လူမ်ိဳးက ခုလိုသူတို႔ရဲ႕ မ်ိဳးဆက္ေတြ ေခြးေျပးဝက္ေျပး ေျပးရလိမ့္မယ္လို့ ထင္မွာလဲဗ်ာ။ ) </span></p> <span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-8791982550555137227?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-29599781302686767362009-03-06T09:37:00.000-08:002009-03-06T10:13:30.262-08:00္<p style="color: rgb(51, 51, 255);" align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရိုင္းစိတ္ အယဥ္စိတ္<br /><br />လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္က စိတ္ဝင္စားစရာလည္း ေကာင္း၊ စိတ္ပ်က္စရာလည္း ေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူအေပၚ အေျခခံ စိတ္ပညာစမ္းသပ္မႈ တစ္ခုကို ေရးလ္တကၠသိုလ္က စတန္ေလမီလ္ဂရမ္က ဦးေဆာင္ၿပီး လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အလႊာအသီးသီးက လူ ၄ဝ ကို သူတို႔ မႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ အျပဳအမူတစ္ခုကို ေခါင္းေဆာင္က အမိန္႔ေပးလို႕ ေဆာင္ရြက္ ရတဲ့အခါမွာ ဘယ္ေလာက္ အတိုင္းအတာအထိ လိုက္နာ ေဆာင္ရြက္သလဲ ဆိုတာ စမ္းသပ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလူေတြဟာ ဆရာေနရာကေန အစမ္းသပ္ခံရမွာ ျဖစ္ၿပီး၊ ဒီစမ္းသပ္ခ်က္က ပညာေရးအတြက္ အေရးႀကီးတယ္ လို႔လည္း ေျပာျပထားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီ ဆရာေတြေရွ႕မွာ ခလုပ္အခု ၃ဝ ပါတဲ့ ခလုပ္ခံုတစ္ခု ခ်ေပးထားပါတယ္။ ခလုပ္ေတြဟာ လွ်ပ္စစ္ဗို႕ အမွတ္အသားျပေတြျဖစ္ၿပီး၊ ၁၅ ဗိို႕ကေနစၿပီး၊ ခလုပ္တစ္ခုကို ၁၅ ဗို႔စီ တိုးတိုးသြားတဲ့အတြက္ ေနာက္ဆံုး ခလုပ္ဟာ ဗို႔အား ၄၅ဝ ရွိမွာျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ေရွ႔မွာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္လည္း ရွိေနမွာျဖစ္ၿပီး၊ အဲဒီ ေက်ာင္းသားကေတာ့ မီဂရမ္က ငွားရမ္းထားတဲ့ သရုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတြက အဲဒီေက်ာင္းသားကို ေမးခြန္းေတြ ေမးရမွာျဖစ္ၿပီး။ ေက်ာင္းသားက အမွားေျဖရင္ (တကယ္လည္း အမွားေျဖမွာပါ) ပထမ ၁၅ ဗို႔ကေနစၿပီး အျပစ္ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ ေမးခြန္းေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခုေမးၿပီး၊ အမွားေျဖတိုင္းလည္း ၁၅ ဗို႔စီ တိုးတိုးၿပီး အျပစ္ေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီေတာ့ အမွားေတြ မ်ားလာတဲ့အခါမွာ ဗို႔အားကလည္း တျဖည္းျဖည္း ပိုမ်ားလာမွာျဖစ္ၿပီး၊ ေက်ာင္းသားေနရာ မွာ သရုပ္ေဆာင္ရတဲ့ သူကလည္း အေပၚက ခလုပ္တစ္ခုကို ႏွိပ္လိုက္တာနဲ႕ နာက်င္တဲ့ပံုစံ ညည္းညဴျပရမွာ ျဖစ္ၿပီး။ အျပစ္ေပးတဲ့ ဆရာကိုေရာ၊ စမ္းသပ္ခ်က္လုပ္တဲ့သူကိုပါ က်ိန္ဆဲတာ၊ ကန့္ကြက္တာေတြ လုပ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မီဂရမ္ကေတာ့ ဆရာေတြကို တပည့္ဘာေျပာေျပာ ဂရုမစိုက္ဘဲ အျပစ္ေပးစရာ ရွိတာကိုသာ ဆက္လက္ေပးဖုိ႔ ေျပာထားပါတယ္။ ဘာလို႔ အဲလိုေျပာထားရသလဲ ဆိုရင္ ဗို႔အား ၃ဝဝ ေလာက္ ေရာက္လာရင္ ဆရာလုပ္တဲ့သူေတြက ဆက္ၿပီး အျပစ္ မေပးခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ လက္လြန္သြားမွာ ေၾကာက္လာၾကပါၿပီ။ ဆက္လက္ အျပစ္ မေပးႏုိင္ေတာ့ဘူး ဆိုၿပီး မီဂရမ္ကို ျပန္ၿပီး ကန့္ကြက္လာၾကပါတယ္။<br /><br />အဲဒီလိုျဖစ္လာရင္ မီဂရမ္က ဒီစမ္းသပ္ခ်က္ဟာ ပညာေရးအတြက္ အေရးပါတယ္။ အျပစ္ေပးျခင္းဟာ ေက်ာင္းသားရဲ႕ ပညာ ေလ့လာဆည္းပူးမႈ အေပၚ ေကာင္းလား ဆိုးလားဆိုတာ ေလ့လာတာ ဆိုတာ မ်ိဳးေတြေျပာၿပီး အေခ်ာ့သတ္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း သူသိခ်င္တာက အေပၚမွာေျပာခဲ့သလိုပဲ လူတစ္ေယာက္ဟာ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ၊ ကို္ယ္က်င့္သီလ သေဘာအရ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထိုက္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို စမ္းသပ္ခ်က္လို႔ေျပာတဲ့ စည္းကမ္း ဥပေဒေတြအရ ဘယ္ေလာက္ လိုက္လုပ္တတ္သလဲ ဆိုတာကို သိခ်င္ၾကတာပါ။<br /><br />ဒီစမ္းသပ္ခ်က္မတုိင္ခင္က မီဂရမ္က စိတ္ပညာရွင္ အေက်ာ္အေမာ္ေတြ ၃၉ ေယာက္ကို အဲဒီ စမ္းသပ္ခ်က္္ အေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး၊ လူဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားက သူတို႔မေပးခ်င္ေပမယ့္ စည္းကမ္း သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ အရ ကိုယ့္ဆႏၵကို လ်ွစ္လ်ဴရႈၿပီး အျမင့္ဆံုး ဗို႔အားေတြကို ေပးၾကမလဲလို႕ ေမးၾကည့္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ သူတို႔အားလံုး ခန့္မွန္းၾကတာကေတာ့ ဆရာအားလံုးနီးပါးဟာ ဒီစည္းကမ္း စည္းမ်ဥ္းေတြကို ဆန္႔က်င္ ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေဟာခဲ့ၾကပါတယ္။ အမ်ားစုက ဗို႔အား ၁၅ဝ ထက္ေက်ာ္ၿပီး အျပစ္ေပးၾကမွာ မဟုတ္သလို၊ ဗို႔အား ၃ဝဝ အထိ ေပးမယ့္သူက ေလးရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ပဲ ရွိလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ၁ဝဝဝ မွာ တစ္ေယာက္ေလာက္ပဲ အရူးလိုမ်ိဳး ဗို႔အား ၄၅ဝ အထိ ေပးလိမ့္မယ္လို႔ သူတို႔က မဲေပးၾကပါတယ္။<br /><br />တကယ့္ရလာဒ္ကို ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဆရာ ၆ဝ ရာခို္င္ႏႈန္းေက်ာ္ဟာ ဗို႔အား ၄၅ဝ အထိ အျပစ္ေပးတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီရလာဒ္ကို မေက်နပ္တဲ့အတြက္ တျခားႏုိင္ငံေတြမွာ ထပ္မံစမ္းသပ္တဲ့အခါမွာ ရလာဒ္ဟာ က်မသြားဘဲ ပိုတိုးလာၿပီး၊ ႏုိင္ငံတစ္ခုမွာဆို ၈၅ ရာခိုင္ႏႈန္းအထိေတာင္ ဗို႔အား ၄၅ဝ ကိုအသံုးျပဳခဲ့တာကို ေတြ႔ေနရပါတယ္။ အခုလို ဘာျဖစ္လို႔ ျဖစ္ရသလဲဆိုတာကို ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါမွာ ျဖစ္ႏုိင္စရာ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ကို ေတြ႔ၾကရပါတယ္။ ပထမအခ်က္က လူေတြမွာ တိရစာၦန္လိုမ်ိဳး ၾကမ္းတမ္း ခက္ထန္တဲ့စိတ္ရွိလို႔ လို႔ ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီစိတ္ကို လူဟာ မ်ိဳသိပ္ထားေပမယ့္ စည္းကမ္းနဲ႔ ညီညႊတ္တယ္လို႔ ခြင့္ျပဳလိုက္တဲ့အခါမွာ အျပင္ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပါက္ကြဲထြက္လာတာျဖစ္မယ္လို႔ ေတြ႔ရွိရပါတယ္။ ဒါဟာ ဟုိေက်ာက္ေခတ္ ကာလေတြတုန္းက က်န္တဲ့ ကိုယ့္ထက္ အင္အားႀကီးမားၿပီး၊ အစြယ္ေတြ၊ လက္သည္းေတြ ရွိၾကတဲ့ တိရစာၦန္ အရိုင္းေတြကို ဘာမွမရွိတဲ့လူက ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ခဲ့ရတဲ့ သနားလို႕မရတဲ့ ၾကမ္းတမ္း ခက္ထန္တဲ့ ဘဝက ေဒါသစိတ္ မ်ိဳးဗီဇလို႔ သူတို႔ ကဆိုပါတယ္။ သဘာဝအတိုင္း ျဖစ္လာတာေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />ေနာက္တစ္ခု ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ရွိတာကေတာ့ စမ္းသပ္ခ်က္က သတ္မွတ္ေပးလိုက္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းေတြေၾကာင့္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဆရာအမ်ားစုက သူတို႔ရဲ႕ေဆာင္ရြက္ခ်က္ဟာ ပညာေရး အတြက္ သိပၸံနယ္ပယ္ အတြက္ အေရးႀကီးလြန္းတယ္လို႔ ခံယူထားၿပီး၊ ဒီအခ်က္ေၾကာင့္ သူတို႔လုပ္ရပ္ဟာ မလုပ္သင့္မွန္းသိေပမယ့္ လုပ္ရမွာပဲလို႔ ေတြးၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကိုယ့္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို အခုလိုမ်ိဳး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အျပစ္ေပးတာဟာ ကိုယ္က်င့္တရားအရ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး၊ လူယုတ္မာ အလုပ္လို႔ ဆိုေပမယ့္ ဒီအေနအထားမွာေတာ့ လုပ္ရမွာပဲလို႔ သူတို႔က တြက္ဆထားၾကပံုရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါက လူဟာ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕လြမ္းမိုးမႈကို ခံစားေနရတက္ၿပီး၊ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြေၾကာင့္ ကို္ယ့္ရဲ႕သစၥာရွိမႈေတြ၊ ကိုယ္က်ိဳးစြန့္မႈေတြ၊ စည္းကမ္းေတြလိုမ်ိဳး လူ႔ဂုဏ္သိကၡာေတြ ကို စြန့္လႊတ္ၾကရ တတ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္က မေကာင္းမႈလုပ္ဖို႔ ပ်ိဳးေထာင္ေပးလိုက္တာလို႔ ဆိုလိုပါတယ္။<br /><br />အဲဒီေတာ့ လူေတြ ဘယ္အခ်ိန္မွာ မဟုတ္တာ၊ မတရားတာ လုပ္လဲဆိုရင္ အေပၚမွာေဖာ္ျပတာကေနဆက္စပ္ စဥ္းစားလို႔ရတာကေတာ့ ဘဝရွင္သန္ေရးအတြက္ တိုက္ခိုက္ရေတာ့မယ့္ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာရယ္၊ ေနာက္တစ္ခုက ကိုယ္ရဲ႕အသိဆႏၵမွာ မတရားမွန္းသိေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္က အတင္းဖိအားေပးလာတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ လုပ္တတ္ၾကတယ္လို့ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဖိအားေပးတယ္ဆိုတာက ဓါးေထာက္ၿပီး ခိုင္းတာမ်ိဳးကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပမာ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္က လူတစ္ေယာက္ေလာက္က မေကာင္းတာ ဥပမာဗ်ာ လာဘ္ေပး လာဘ္ယူလုပ္ၿပီး ႀကီးပြားသြားတယ္ဆုိ ဟာ ဒီေကာင္ မေကာင္းတာ လုပ္တယ္လို႔ ဝိုင္းေျပာၾကလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက လူဆယ္ေယာက္ေလာက္ အဲလိုလုပ္ၿပီး ခ်မ္းသာသြားလို႔မွ ကိုယ္က လုိက္မလုပ္ဘူးဆိုျပန္ရင္လည္း ကိုယ္က မေကာင္းလုပ္ရာ က်တတ္ျပန္တယ္ခင္ဗ်။ ဒါမ်ိဳးကလည္း ဖိအားတစ္မ်ိဳးပါပဲ။<br /><br />ပထမတစ္မ်ိဳးကို အရိုင္းစိတ္လို႔ ေခၚေဝၚသတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္ ဒုတိယတစ္မ်ိဳးကိုေတာ့ အယဥ္စိတ္လို႔ သတ္မွတ္ရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ခုေခတ္မွာေတာ့ အရိုင္းစိတ္နဲ႔ လုပ္တာေတြက ေတာ္ေတာ္ေလး ရွားသြားၿပီလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္သိသေလာက္ေတာ့ လူဟာ ယဥ္ေက်းမႈျမင့္မားေလ လိမ္လည္လွည့္စား တက္လာေလပဲ လို႔ဆိုပါတယ္။ မဟုတ္တာ ပိုလုပ္တက္လာေလ ခင္ဗ်။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႔မေကာင္းမႈကို အမွန္အျဖစ္ လွည့္စားျပႏုိင္ဖို႔အတြက္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ျပန္အသံုးခ် တတ္ျပန္ပါတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ကို လက္ညိဳးထိုး ျပတာေပါ့။ ခုလိုမ်ိဳး ဥပေဒနဲ႔ တရားဝင္ ခြင့္ျပဳလိုက္တာမ်ိဳး ဆိုရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့။<br /><br />ကြၽန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက ဒီလိုပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏုိင္ငံမွာလည္း မတရားမွန္းသိသိနဲ႔ လုပ္ေနၾကတဲ့ သူေတြ အမ်ားႀကီးရွိမွာပါ။ သူတို႔အေနနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တိရစာၦန္စိတ္ ဘယ္ေလာက္ ပါဝင္ ေပၚေပါက္ေနသလဲ ဆိုတာ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္သိၾကဖို႔ ဒါမွမဟုတ္လည္း ဒါဟာ ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေနေၾကာင့္ပါ ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကုိယ္ကို အျပစ္ကေန ကာကြယ္ႏုိင္ဖို႔ပါပဲဗ်ာ။ ဟုတ္ကဲ့ ေတြးတတ္ေတာ့လည္း သက္သာတာေပါ့။<br /><br /></span></p><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စာအျပည့္အစံုကို ေဖာ္ျပရန္ Select ေပးၿပီးေရးပါ....</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-2959978130268676736?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-36721948862972190752009-02-14T02:49:00.000-08:002009-03-13T10:38:51.703-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပင္လယ္နဲ႔ ဆံုေတြ႔ခြင့္ရတဲ့<br />ဧရာဝတီရဲ႕ရႊင္ျမဴးမႈမ်ိဳးအတြက္<br />ဘယ္လုိ ဒုကၡမ်ိဳးနဲ႔ ေစ့စပ္ရဦးမွာလည္း<br />ေမေမ။<br /><br />ေပ်ာ္ရာမွာ မေနရဆိုတာ<br />အေမနဲ႔ သားအၾကား<br />မိုင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေဝးသလဲဟင္။<br /><br />နီးတသက္သက္ ေဝးလည္း တသက္သက္တဲ့။<br />ဒီ perspective မ်ိဳး<br />ဘယ္ပန္းခ်ီဆရာ ဘယ္အႏုပညာသမားကမ်ား<br />ဖမ္းမိႏိုင္ဖူးလို႔လဲ။<br /><br />ေရနဲ႔ေဝးတဲ့ေနရာမွာ<br />အပင္ေတြ မရွင္သန္ႏုိင္ဘူးဆိုတဲ့<br />ဇီဝေဗဒ သင္ခန္းစာတစ္ခုကို<br />ေလ့လာေနရင္း<br />(ခ်ည္တိုင္ကို သတိရသလိုမ်ိဳး)<br />မိုးအညိဳ႕ကိုပဲ<br />ေမွ်ာ္ေနမိတယ္<br />အေမ။ </span><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-3672194886297219075?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-54068095492954176142009-02-13T23:23:00.001-08:002009-05-19T09:42:43.171-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" > ငါတို႔ကမာၻ<br /><br />မ်က္လံုးေတြ ပြင့္ေနၾကတယ္ မျမင္ရဘူး။<br />နားေတြစြင့္ေနၾကတယ္ မၾကားရဘူး။<br />ပါးစပ္ေတြလႈပ္ေနၾကတယ္ ဘာသံမွ ထြက္မလာဘူး၊<br />ဦးေဏွာက္ေတြ စဥ္းစားေနၾကတယ္ ဘာမွ မေတြးေခၚေတာ့ဖို႔။<br />ဒီလိုမ်ိဳး<br />မလွမပ ၿငိမ္သက္မႈဟာ<br />ငါတို႔ရဲ႕ကမာၻ။<br />ငါတို႔ရဲ႕ အလွတရားက်<br />အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီ ယဥ္ပါးလို႔<br />ေမာ္ဒန္ ပိုစ့္ေမာ္ဒန္<br />ဘာအစ္ဇင္း ညာအစ္ဇင္းေတြကို<br />ကမာၻနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္း စားၾကေသာက္ၾက<br />စာေတြကိုသာ ဘာသာျပန္ၿပီး<br />ကိုယ့္ကုိယ္ကို ဘာသာမျပန္ႏုိင္ၾကေတာ့<br />ငါတို႔ဟာ ငါတို႕ ျဖစ္</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >မ</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >လာၾက<br />ငါတို႔ေတြ ဟစ္ေဟာ့ကို ခံစားတယ္<br />ေအာ္လ္တာကို ထိေတြ႔တယ္။<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပြင့္လင္းဖို႕ေတာ့<br />ငါတို႔လက္လွမ္းမမွီဘူး။<br />လြတ္လပ္မႈက<br />ေသြးေၾကာထဲမစီး<br />ကဗ်ာထဲစီးေနေတာ့<br />ငါတို႔က အနီးမႈန္လို႔။<br />ငါတို႕ေတြ<br />ဖူကူးယားမားနဲ႕ ေနာက္ထပ္ျငင္းခုန္ေနတုန္း<br />ခ်ဳပ္တီးမႈေတြနဲ႔ ရႊဲရႊဲဆိုေနတဲ့<br />ငါတို႔ရဲ႕<br />ေခါင္မလံုတဲ့ ဆႏၵအိမ္ကေလးကေတာ့<br />အရင္ကလိုပဲ<br />ခပ္မြဲမြဲ ရနံ႔ေတြ လိႈင္လို႔ေပါ့။<br /><br />P.S<br />ငါတို႔မွာ<br />ေျခေထာက္ပဲ ရွိေတာ့<br />အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့<br />အဘိဓမၼာကို ထမ္းပိုးဖို႔<br />ငါတို႔ရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြကိုပဲ ခိုင္ခိုင္ရပ္ထားၾကပါစို႔ရယ္။<br />ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့<br />ေကသရာဇာ ျခေသၤ့မင္းတို႕ရဲ႕ ေသြးဟာ<br />သိဂၤ ီေရႊခြက္နဲ႔ပဲ ထိုက္တန္တယ္ဆို<br />မဟုတ္လား။</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-5406809549295417614?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-35744751066083326542009-01-28T17:16:00.000-08:002009-01-29T08:30:03.414-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီခရီးဟာ သူမသြားခ်င္ဆံုးခရီး။ မသြားေတာ့ဘူးလို႔ေတာင္ သူဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ့မလို႔။ မသြားခ်င္ဘဲ သြားခဲ့ရတဲ့ ခရီးေတြ၊ မလုပ္ခ်င္ဘဲ လုပ္ခဲ့ရတဲ့ အလုပ္ေတြ၊ ဘဝမွာ အမ်ားႀကီး ႀကံဳခဲ့ ရွိခဲ့ေပမယ့္ ဒီခရီးေလာက္ သူမခံစားခဲ့ရဖူးတာ အမွန္။ ဒီေလာက္လဲ တစ္ခါမွ စိတ္မညစ္ခဲ့ဖူးခဲ့။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ဒီကမာၻေပၚကေန အသက္သာမက လူပါ ျဖဳန္းကနဲ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားခ်င္လုိက္တာ။ ဒါမွမဟုတ္လဲ ဘာကိုမွ မသိႏုိင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ရူးသြားလိုက္ခ်င္တာ။ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ လက္ထက္ေတာ္အခါက ပဋာစာရီကိုေတာင္ သူက အားက် လိုက္မိေသးတယ္။ အသြားခ်င္ဆံုး ေနရာကို သြားေနရတဲ့ မသြားခ်င္ဆံုး ခရီး။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်က္ေတာင္တစ္ခ်က္ ပုတ္လိုက္တဲ့အခါ မ်က္ရည္ေတြ ပါးျပင္ေပၚကို စီးက်လာမွပဲ သူ႕အျဖစ္ကို သူျပန္သတိထား ႏုိင္ေတာ့တယ္။ တလွိမ့္လွိမ့္ က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ကို သုတ္ဖို့ မလိုက္တဲ့ သူ႔ရဲ႕လက္ကလည္း တစ္စက္စက္ တုန္လို႔။ သူ႔အေပၚကို ဖိစီးလာတဲ့ အေတြးေတြကို ခါထုတ္ဖို႔ ေခါင္းကို ရမ္းပစ္လိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ တျဖည္းျဖည္း က်ဆင္းေနတဲ့ မ်က္ရည္ေတြဟာ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ကို က်ဆင္းလာေတာ့တယ္။ သူမ်က္စိကို စံုမွိတ္ခ်ပစ္လုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မနက္ကေျပာခဲ့တဲ့ စကားသံေတြက နားထဲမွာ ၾကားေယာင္လာတယ္။ ဘုရား ဘုရား လြဲပါေစ မဟုတ္ပါေစနဲ႔။ ငါနားၾကားလြဲတာပဲ ျဖစ္ပါေစ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">'အေမ မရွိေတာ့ဘူး ေဟ့ေကာင္၊ အေမဆံုးၿပီ။ ငါတို႔လည္း ရိုးရိုးဖ်ားတာပဲထင္လို႔ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေနေနတာ။ ဘယ္လုိက ဘယ္လိုျဖစ္သြားတယ္ မေျပာတက္ဘူး။ အဲဒါမင္းျပန္လာခဲ့ေတာ့' ဆိုတဲ့ အစ္ကို႕ရဲ႕ ခပ္တုန္တုန္ စကားသံအဆံုးမွာ သူနာက်င္စြာ ၿငိမ္သက္သြားခဲ့တယ္။ စကားတစ္ခြန္းေတာင္ သူျပန္မေမးႏုိင္ေတာ့။ ဆြံ႔အ သြားခဲ့ရတယ္။ သြားၿပီ။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရႏုိင္တဲ့ ဆံုးရံႈးမႈဆိုတာကို သူခံစားလိုက္ရၿပီ။ ေအးျမလြန္တဲ့ အေမ့ေမတၱာကို သူဆံုးရံႈးသြားၿပီ။ လံုးခနဲ ဆို႔တက္လာတဲ့ ဝမ္းနည္းမႈေတြကို သူအဆက္မပ်က္ ၿမိဳခ်ေနရင္းက ေယာင္ၿပီးကိုင္ထားတဲ့ ဖုန္းကိုသာ သူေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ ဟားးးးးးး အေမဆံုးၿပီ...........တဲ့။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျပာသာ ေျပာရတယ္။ ဒါဟာလည္း တစ္ေန့ေန႔ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္၊ ရင္ဆိုင္လာရ ႏိုင္တယ္ဆိုတာ သူေတြးထားခဲ့ၿပီးသား။ ဒါေပမယ့္ အဆံုးထိ ေရာက္ေအာင္ေတာ့ သူဘယ္ေတာ့မွ၊ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးရဲခဲ့။ ခုေတာ့ အေတြးထဲမွာတင္ မဟုတ္ေတာ့။ လက္ေတြ႔ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ ဒီခရီး ဒီလမ္းက သူအခါခါ သြားခဲ့လာခဲ့တဲ့ လမ္းေတြ။ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျဖက္သန္းခဲ့တဲ့ ေနရာေတြ။ ကားေပၚမွာ ထုိင္လိုက္ပါလာရင္ တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာေလ သူ႔ရဲ႕ ေၾကာက္ရြံ႔စိတ္ စုိးရိမ္စိတ္ေတြက ေခြ်းေစးေတြအျဖစ္ တစိမ့္စိမ့္ထြက္လာေလ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အေနနဲ႔ သတိထားမိျခင္းမရွိခဲ့။ ကားဘီးတစ္လွိမ့္ လွိမ့္လိုက္တိုင္း သူ႔ရဲ႕စိတ္ကလည္း အေဝးဆီကို ထြက္ထြက္ေျပးေနတယ္။ သူရင္မဆုိင္ရဲဘူး။ သူမေတြ႔ရက္ဘူး။ သူမျမင္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အင္အားတစ္ရပ္ကလည္း သူ႔ကို ဆြဲေခၚေနၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မစဥ္းစားဘဲ ဟုိတုန္းက ဇာတ္လမ္းေတြက ဟုိတစ္စ ဒီတစ္စ ေပၚလာခဲ့တယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အကစားမတ္တဲ့ ဆိုးလြန္းလို႔ ရိုက္ခဲ့တာေတြ၊ ၿပီးရင္ ျပန္ေခ်ာ့ခဲ့ပံုေတြ၊ ေရမိုးခ်ိဳး သနပ္ခါး ကိုယ္တုိင္လိမ္းေပးၿပီး ေက်ာင္းကို အတင္းလြတ္ပံုေတြ၊ ေက်ာင္းသြားခါနီး အေမ့ဆီကေန မုန့္ဖိုးအတင္း ကပ္ေတာင္းခဲ့တာေတြ၊ ရရင္ အေမ့ကို နမ္းၿပီး ေက်ာင္းကို တန္းေျပးပံုေတြ၊ ညဘက္ဗီြဒီယို ၾကည့္ခ်င္လို႔ အေမ့ကို ကပ္ၿပီး ပူဆာရတာေတြ၊ အေဖရိုက္မယ္ဆိုရင္ အေမ့ထဘီၾကား အတင္းဝင္တိုး ပုန္းရတာေတြ.........။ ဒါေတြအားလံုး တကယ္ပဲ ၿပီးဆံုးၿပီလား အေမရယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"အေမက ဘုရားရွစ္ခိုးၿပီးတုိင္း ငါ့သားေလး သြားေလရာ ေရာက္ေလရာမွာ အဆင္ေျပေစဖို႔ အျမဲဆုေတာင္းေပးပါတယ္ သားရယ္" အေမ့စကားသံနဲ႔ အေမ ဘုရားရွစ္ခိုးေနတဲ့ ပံုစံေလးေတြက မ်က္လံုးထဲ ဝင္လာျပန္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ သူပါးစပ္ကို တင္းတင္းေစ့ၿပီး၊ အံကိုပါႀကိတ္လိုက္မိတယ္။ ေအးေလ အေမက ဘုရားတရားမွမေမ့တာ၊ ေကာင္းတဲ့ ဘံုဘဝကို ေရာက္မွာပါ။ သူနည္းနည္းေတာ့ ေျဖသိမ့္လိုက္မိတယ္။ ဥပုဒ္ေန႔တုိင္း ဥပုဒ္ေစာင့္ၿပီး၊ တရားရိပ္သာေတြမွာလည္း မၾကာခဏ တရားစခန္းဝင္တက္တဲ့ သူ႔အေမကို နည္းနည္းပါးပါး ေတာင္သိေျမာက္သိနဲ႕ သူက အၿမဲ တရားျပေနက်။ အေမကေတာ့ သူ႔သားက တရားစကားေတြ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာေနတာကို ေက်နပ္အားရၿပီး၊ ေထာက္ခံေနတတ္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ရိပ္သာအေတြ႕အႀကံဳေတြလည္း အၿမဲေျပာျပတတ္တယ္။ ေၾသာ္.....အေမရယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူဆယ္တန္း ေအာင္တုန္းကလည္း အားလံုးထဲမွာ အေပ်ာ္ဆံုးက အေမ။ သူ႔သားေတာ္ေၾကာင္းေတြေျပာရတာ မသိမ်ားမသိရင္ တစ္ႏုိင္ငံလံုးမွာ ပထမ ရထားသလိုလို ဘာလိုလို။ "အေမတို႔တုန္းက ပညာကို ေကာင္းေကာင္းမသင္ခဲ့ရဘူး။ မင္းအေဖကေတာ့ အေမ့ထက္ စာပိုတက္တယ္။ အတန္းလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး တက္ခဲ့ဖူးတယ္" သူဘြဲ႔ေတြ ဘာေတြ ရလာျပန္ေတာ့လည္း သူ႕သားကို ပညာတက္ႀကီး ျဖစ္လာၿပီးဆိုၿပီး၊ ဂုဏ္ယူတတ္ခဲ့့သူ။ အားကိုးတက္သူ။ သားလိမၼာ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့သူ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူကေတာ့ အေမ့စကားကို အရက္မေသာက္ရဘူးလို႔ ေျပာတာတစ္ခုကလြဲၿပီး၊ ဘာကိုမွ ဟုတ္တိပတ္တိ နားေထာင္သူမဟုတ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတစ္ခုကိုပဲ အေမက အရမ္းခ်ီးမြမ္းတက္တာ။ " အေမ့ဆီကို က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမလာရင္ေတာင္ သီတင္းကြ်တ္ေတာ့ ျပန္လာပါ "လို႔ မွာေတာ့လည္း သူက မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ၿပီး သူအဆင္ေျပတဲ့အခ်ိန္မွပဲ အိမ္ျပန္တတ္သူ။ ဘာကိုမွ အေလးအနက္မထားတတ္တဲ့ အက်င့္ထဲမွာ တစ္ခါတစ္ခါ အေမကိုပါ ေမ့ေမ့သြားတက္တာ။ အၿမဲတမ္းသတိတရ မျဖစ္တာကို သူဝန္ခံႏုိင္ေပမယ့္ သူ႔ရင္ထဲမွာ အေမ အၿမဲရွိေနတာကိုေတာ့ သူကိုယ့္သူ ေျပာရဲပါတယ္။ အေမမွာထားတဲ့ အခ်ိန္ျပန္မလာႏိုင္တာနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့လည္း သူ႔မွာ ဆင္ေျခေတြက အမ်ားႀကီးရွိၿပီးသား။ သူ႔ကို စကားၿပိဳင္ေျပာလို႔ အေမက ဘယ္ေတာ့မွ မႏိုင္။ ခုေတာ့ အေမက မေခၚေတာ့ဘူး။ ျပန္လာခဲ့လို႕ မေျပာေတာ့ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"အေမ" လို႔ သူ႔ႏႈတ္ဖ်ားက ခပ္တိုးတိုး လႊတ္ခနဲ ထြက္သြားတယ္။ ၿပီးမွ သူျပန္သတိရသြားတယ္။ မရွိေတာ့ဘူး။ အေမမရွိေတာ့ဘူး။ သူ႔အေနနဲ႔ အေမလို႔ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ့မွ ေခၚပိုင္ခြင့္ မရွိေတာ့ဘူး။ ေခၚလည္း ျပန္ထူးမယ့္ အေမ မရွိေတာ့ဘူး။ အေမ အေမ အေမလို႔ သူ သံုးေလးႀကိမ္ ခပ္ဖြဖြေလး ရြတ္ဆိုမိတယ္။ ေနာက္ဆံုးေခၚၾကည့္ျခင္းပါပဲ အေမရယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူစီးလာတဲ့ကား ရြာထဲဝင္လာၿပီး၊ ဂိတ္မွာ ရပ္သြားေတာ့ ကားေပၚကေန သူခုန္ခ်လိုက္တယ္။ ေျခဖ်ားဆီက မ်က္ခနဲ ျဖစ္သြားတာကို သူဂရုမစိုက္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ အိမ္ရွိရာဘက္ကို သူအေျပးတစ္ပိုင္း ထြက္လာမိတယ္။ လမ္းမွာ ေတြ႔သမွ် ရြာကလူေတြက ႏႈတ္ဆက္တာေတာင္ ျပန္မႏႈတ္ဆက္ခဲ့လို့ သူ႔ကို သူတို႕က ေငးၾကည့္ေနၾကတယ္။ သူ႕ကုိသနားၿပီး ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကတာမ်ားလားလို႕ သူက ခံစားရလိုက္တယ္။ မ်က္ရည္ေတြကလည္း ဝဲကနဲ က်လာတယ္။ က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ကို ဒီတစ္ခါေတာ့ မသုတ္ေတာ့ဘဲ ဒီအတိုင္းပဲ အိမ္ဘက္ကို အေျပးတစ္ပိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္ကို ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျမင္ရကတည္းက သူမခ်ဳပ္တည္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ ဘာကိုမွ သတိမထားမိေတာ့ဘဲ အတင္းေျပးတက္ သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ သူလမ္းမွာ ေတြးခဲ့တဲ့အတုိင္း အေမ့အေေလာင္း ျပင္ဆင္ထားမယ္ထင္တဲ့ ေနရာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေမ့ကို ေတြ႔လိုက္ရပါၿပီ။ ဘုရားစင္ေအာက္မွာ။ က်ံဳ႕က်ံဳ႕ေလးထုိင္ၿပီး ဘုရားရွစ္ခိုးေနတဲ့ အေမ့ဆီက အမွ်ေဝသံကိုေတာင္ သူၾကားမိလိုက္သလိုပဲ။ သူ႕တုန္႔ကနဲ ရပ္သြားမိတယ္။ ဟုတ္မွ ဟုတ္ရဲ႕လား။ သူ႔မ်က္လံုးေတြကို ပြတ္သပ္ၿပီးေတာ့မွ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာ သူအျမင္မမွားဘူးဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဘုရားရွစ္ခိုးၿပီးတဲ့ အထိမေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ အေမ့ကို ေျပးဖက္လိုက္တယ္။ အေမကလည္း သူ႕ကို ျပန္ဖက္ထားၿပီး၊ မင္းကို ဒီအတုိင္းမွာေနရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ညာျဖစ္လို႔နဲ႕ မင္းျပန္လာဦးမွာမဟုတ္လို႔ ခုလိုမင္းအစ္ကိုကို မွာခိုင္းလိုက္တာ။ ၿပီးေတာ့ မိဘတန္ဖိုးနဲ႕ ေက်းဇူးကိုလည္း သတိထားတတ္ တန္ဖိုးထားတက္ လာေအာင္လို႔တဲ့။ သူကေတာ့ အေမဘာေတြေျပာေနသလဲ မသိေတာ့ဘူး။ သူ႕ေဘးမွာ အေမရွိေနၿပီပဲ။ က်န္တာေတြ သူေနာက္မွ စဥ္းစားႏုိင္ေတာ့မယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ "အေမ" "အေမ" "အေမ"လို႔ပဲ သူဆက္ေခၚေနမိတယ္။ ခုမွပဲ အေမဆိုတဲ့ စကားရဲ႕ ဂုဏ္ပုဒ္ကို သူခံစားမိတယ္။ ေခၚလို႔လဲ ေကာင္းလိုက္တာ အေမရယ္။ "အေမ" "အေမ" "အေမ"</span><br /><br /><br /><br /><br /><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-3574475106608332654?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-55936709669292947162009-01-21T22:38:00.000-08:002009-01-22T00:43:59.724-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SXgtTfkNNJI/AAAAAAAAAIw/amU9LDx8MbM/s1600-h/bush.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 134px; height: 106px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SXgtTfkNNJI/AAAAAAAAAIw/amU9LDx8MbM/s320/bush.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294031174888141970" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">၂ဝဝ၁ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၂ဝ ရက္ေန႔မွာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ၄၃ ေယာက္ေျမာက္ သမၼတႀကီးျဖစ္လာခဲ့ၿပီး၊ ၂ဝဝ၄ ခုႏွစ္မွာ ဒုတိယသက္တမ္း ထမ္းေဆာင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့အတြက္ ခု ၂ဝဝ၉ ဇန္နဝါရီ ၂ဝ မွာ သက္တမ္းကုန္ဆံုးၿပီျဖစ္တ့ဲ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု သမၼတႀကီး ေဂ်ာ့ဒဗလ်ဴဘုရွ္ တစ္ေယာက္ေတာ့ ရွစ္ႏွစ္လံုးလံုး ႀကီးစိုးခဲ့တ့ဲ အိမ္ျဖဴေတာ္၊ အေမရိကန္သမၼတေတြသာ စီးနင္းခြင့္ရွိတဲ့ Air Force One၊ သမၼတေတြရဲ႕ အပန္းေျဖစခန္း ေဒးဗစ္ အဲဒါေတြ အကုန္လံုးကို ေက်ာခိုင္းၿပီး၊ တကၠဆက္ျပည္နယ္ သူ႔ရဲ႕ေနအိမ္ကို ျပန္လည္ထြက္ခြါခဲ့ရပါၿပီ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ၾသဇာႀကီးမားလွတဲ့ လုပ္ပိုင္ခြင့္ အျပည့္အဝရွိတဲ့ အေမရိကန္ သမၼတတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သမုိင္းတစ္ခုကိုေတာ့ ေရးထိုးလိုက္ခဲ့ၿပီလို႔ ဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္။</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br /><br />"ခင္ဗ်ားေသဆံုးၿပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာတဲ့အခ်ိန္</span><wbr style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">က်မွ ခင္ဗ်ားလုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးျပစ္ေတြကို လူေတြနားလည္လာမွာပါ"</span> မၾကာေသးခင္က ဘုရွ္မွတ္ခ်က္ခ်ခဲ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္းပါ။ ဒီစကားေျပာရျခင္းအတြက္ သူ႔မွာ ေနာက္ခံအေၾကာင္းေတြ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ သူဟာ စက္တင္ဘာ ၁၁ ျဖစ္ရပ္ကာလမွာ လူထုေထာက္ခံမႈ ၉ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ အေမရိကန္ သမၼတေတြအနက္ ေထာက္ခံမႈအမ်ားဆံုးရရွိခဲ့ရာက ခုျပန္လည္ထြက္ခြာခဲ့ရခ်ိန္မွာေ</span><wbr style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တာ့ လူထုေထာင္ခံမႈအနည္းဆံုးနဲ႔ အိမ္ျဖဴေတာ္ကေန ထြက္ခြာခဲ့ရသူတစ္ဦး ျဖစ္ေနလို</span><wbr style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">႔ပါပဲ။ တကယ္ေတာ့လည္း သူေျပာတာဟုတ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာမွ ရလာဒ္အေနနဲ႔ ထြက္ေပၚလာတက္လို႔ပါပဲ။</span> <span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SXgtTeYS1ZI/AAAAAAAAAI4/fMdnQswweko/s1600-h/afghan.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 128px; height: 102px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SXgtTeYS1ZI/AAAAAAAAAI4/fMdnQswweko/s320/afghan.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294031174569743762" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အဲဒီေတာ့ ဘုရွ္ရဲ႕ရွစ္ႏွစ္တာ သမၼတသက္တမ္းကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သူဟာ သမၼတအျဖစ္ ဖင္ပူေအာင္ေတာင္ မထိုင္ရေသးတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု သမိုင္းမွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ႏိုင္ငံတြင္းကို က်ဴးေက်ာ္တိုက္ခိုက္ခံခဲ့ရပါတယ္</span><wbr style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">။ အဲဒါကေတာ့ အားလံုးသိၾကတဲ့ စက္တင္ဘာ ၁၁ ျဖစ္ရပ္ပါပဲ။ ပထမနဲ႔ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ပြဲေတြမွာေတာင္ အစြန္းအထင္းမရွိခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုဟာ ခုအခ်ိန္မွာ ကမာၻႀကီးရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ စူပါ ပါဝါအျဖစ္ရပ္တည္ေတာ့မွပဲ ဒီလိုတိုက္ခိုက္ျခင္း ခံခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကိစၥဟာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို အံ့အားသင့္ေစခဲ့သလို စိန္ေခၚလိုက္တာလို႔လဲ အေမရိကန္ျပည္သူေတြက ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ဒီအတြက္ တာဝန္အရွိဆံုးသူက သမၼတသာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူ႔ရဲ႕ေဒါသမီး၊ မာနမီးဟာ တဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေလာင္ခဲ့ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ သူ႔အတြက္ opportunity ပါ။ great opportunity ပါပဲ။ အေမရိကန္ျပည္သူ တစ္ရပ္လံုးကေရာ တစ္ကမာၻလံုးကပါ သူ႕ေနာက္မွာ ရပ္တည္ခဲ့ၾကပါတယ္။ တစ္သက္လံုးမတည့္လာခဲ့တဲ့ တရုတ္နဲ႔ ရုရွားတို႔ကေတာင္ အာဖဂန္ နစၥတန္ကို တိုက္ဖို႔ မကန့္ကြက္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘုရွ္ဟာ အာဖဂန္ စစ္ပြဲကို ေကာင္းေကာင္း မစီမံႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒီ operation မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး ဆိုတာကို လက္ရွိ အာဖဂန္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေျခအေနေတြကို ၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ သူရရွိခဲ့တဲ့ opportunity ဟာ သူ႔အတြက္ danger သာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။</span> <span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SXgtTc4K1NI/AAAAAAAAAJI/X35azwvuEzs/s1600-h/Iraq+war.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 126px; height: 88px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SXgtTc4K1NI/AAAAAAAAAJI/X35azwvuEzs/s320/Iraq+war.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294031174166566098" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သူ႔ရဲ႕မာနမီးဟာ အာဖဂန္မွာတင္ ရပ္မသြားဘဲ၊ အီရတ္ဘက္ကို ကူးစက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ တစ္ကမာၻလံုးက ဝိုင္းဝန္း ကန္႔ကြက္ ခဲ့ၾကပါတယ္။ တစ္ကမာၻလံုးက ျပည္သူေတြ လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵေတြျပခဲ့ၾကသလို ရုရွား၊ တရုတ္နဲ႔ ျပင္သစ္တို႔ ဂ်ာမနီတို႔ကပါ ကန့္ကြက္တာကိုေတာင္ ဘုရွ္ဟာ ငါနဲ႔မတူ ငါ့ရန္သူလို႔ ေၾကြးေၾကာ္ၿပီး၊ ကုလသမဂၢရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္မပါဘဲ ၿဗိတိန္နဲ႔ေပါင္းၿပီး တုိက္ခိုက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီစစ္ပြဲအတြက္ အေမရိကန္ဟာ မေရမတြက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေပးဆပ္ခဲ့ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူနဲ႔ သူ႔ရဲ႕အေပါင္းအေဖာ္ေတြျဖစ္တဲ့ ဒုသမၼတ ဒစ္ေခ်နီ၊ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး ေဒၚနယ္လ္ရမ္းစဖဲလ္တို႔ ကိုင္ဆြဲထားတဲ့ neo conservative ဝါဒက အစြန္းေရာက္သြားခဲ့ျခင္းလို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ အေမရိကန္ဟာ စူပါ ပါဝါျဖစ္တယ္။ ကုလသမဂၢက စူပါ ပါဝါမဟုတ္။ ကမာၻ႔အေရးကို ေျဖရွင္းတဲ့ ေနရာမွာ ကုလကို အမ်ားႀကီး အားကိုးလို႔မရ။ ကုလကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္သာ သံုးၿပီး၊ စစ္ပြဲနဲ႔ေျဖရွင္းဖို႔အတြက္ေတာ့ အေမရိကန္ ရဲ႕ဆႏၵသာ အေရးႀကီးဆံုးဆိုၿပီး ငါတေကာ ေကာတဲ့ ဗိုလ္က်စိုးမိုးေရးဝါဒအျဖစ္ ေရာက္ရွိသြားတဲ့အတြက္ တစ္ကမာၻလံုးမွာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ Image ဆံုးရံႈး ကြယ္ေပ်ာက ္ခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ မွ်တမႈ ေပ်ာက္ဆံုးသြားရင္ အႏိုင္က်င့္တဲ့ အေနအထားထဲ ေရာက္သြားခဲ့တဲ့အတြက္ ကမာၻ႔ငပြႀကီး ျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။</span> <span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /><br />ဝါရွင္တန္ၿမိဳ႕ရဲ႕လမ္းမေတြေပၚမွ</span><wbr style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ာ မတိုက္ႏိုင္ဘူး။ ဘဂၢဒက္ (အီရတ္ၿမိဳ႕ေတာ္) ကလမ္းေတြေပၚမွာပဲ တိုက္မယ္ဆိုတဲ့ ဘုရွ္ရဲ႕ေၾကြးေၾကာ္သံဟာ ကမာၻ႔အသိုင္းအဝိုင္းက လက္ခံထားတဲ့ စံခ်ိန္ စံညႊန္းေတြနဲ႔ မကိုက္ညီေတာ့တဲ့အတြက္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုဟာ ဘုရွ္လက္ထက္မွာ တစ္ကိုယ္ေတာ္ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတာင္ ျပင္သစ္နဲ႔ ဂ်ာမနီမွာ အေမရိကန္လိုလားတဲ့ အစိုးရေတြ တက္လာခဲ့လို႔ သူ႕အေနနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ အထီးမက်န္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အာရွမွာ တရုတ္၊ ဥေရာပမွာ ရုရွားနဲ႔ ေတာင္အေမရိကမွာ ဗင္နီဇြဲလားတို႔ ၾသဇာ ႀကီးထြားလာတာေတြေၾကာင့္ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုအေနနဲ႔ ျပသနာေတြရွိလာခဲ့သလိုပဲ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းမွာ အီရန္နဲ႔ အေရွ႕ဖ်ားမွာ ေျမာက္ကိုရီးယားတို႔ရဲ႔ နယူးကလီးယားအေရးေတြကိုလည္း ေျဖရွင္းႏုိင္ခဲ့ျခင္း မရွိပါဘူး။ ဒါေတာင္ အာဖရိကမွာ ျဖစ္ပြားေနတဲ့ လူမ်ိဳးလုိက္ မ်ိဳးတံုးစစ္ပြဲေတြ၊ အငတ္ျပသနာေတြ၊ ဆိုမာလီပင္လယ္ဒျမ အေရးေတြလည္း ရွိေနပါေသးတယ္။</span> <span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /><br />သူ႔အတြက္ ပိုၿပီး ဆိုးရြားေစခဲ့တာကေတာ့ အရင္သမၼတ ကလင္တန္လက္ထက္မွာ တည္ၿငိမ္တိုးတက္ခဲ့တဲ့ စီးပြားေရးဟာ သူဆင္းေတာ့မယ့္ ၂ဝဝ၈ မွာမွ အႀကီးအက်ယ္အႏုတ္ျပခဲ့တာပဲျဖစ္ပါ</span><wbr style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တယ္။ Great Recession လို႔ေခၚတဲ့ ၁၉၃ဝ ခုႏွစ္မ်ားက မဟာစီးပြား ပ်က္ကပ္ႀကီး ေနာက္ပိုင္း အဆိုးရြားဆံုး စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္းလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီအတြက္ တစ္သက္လံုး ဟုိႏုိင္ငံကို ဘယ္လို ဒီႏိုင္ငံကို ဘယ္သို႔ နဲ႔ သူမ်ားကို ဆရာလုပ္လာတဲ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုဟာ က်န္တဲ့ႏုိင္ငံေတြက သတိျပန္ေပးတာကို ခံေနရပါတယ္။ အေမရိကန္ရဲ႕ လြတ္လပ္မႈကို ဇတ္ကုန္ဖြင့္ေပးထားတဲ့ စီးပြားေရးစနစ္ကို ဇတ္ႀကိဳးျပန္သတ္ၿပီး စည္းကမ္းတက် ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ ျပင္သစ္နဲ႔ ဂ်ာမနီတို႕ ဦးေဆာင္တဲ့ ဥေရာပက ျပန္တိုက္တြန္းခဲ့တာပါ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အေမရိကန္ရဲ႕ ဇတ္ကုန္ဖြင့္ အရင္းရွင္စီးပြားေရးစနစ္နဲ႔ ဥေရာပရဲ႕ စည္းကမ္းတင္းက်ပ္ထားတဲ့ အရင္းရွင္စီးပြားေရးစနစ္ေတြ အၿပိဳင္ျဖစ္လာစရာေတာင္ ရွိေနပါတယ္။ ဒီအတြက္ လက္ညိႈးထိုး အျပစ္တင္ရမယ့္ သူေတြအမ်ားႀကီးရွိေနေပမယ့္ အဓိက တာဝန္ယူရမွာကေတာ့ သမၼတဘုရွ္သာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။</span> <span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /><br />ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ အေမရိကန္ရဲ႔ ၾသဇာစက္ကြင္းကေန မလြတ္ကင္း ႏိုင္ၾကေသးပါဘူး။ ႏွစ္စဥ္ စေတာ့ဟုမ္း စင္ျမင့္ကိုတက္ေရာက္လာၾကတဲ့ ႏိုဘယ္လ္ဆုရွင္ေတြရဲ႕ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကပဲျဖစ္ပါ</span><wbr style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တယ္။ ရုပ္ရွင္အေၾကာင္းေျပာရရင္ ေဟာလိဝုဒ္ကို အရင္သတိရတက္သလို၊ ဂီတဆိုရင္လည္း နယူးေယာက္လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားက ထြက္မွ အႏုပညာပါ။ ဟားဗက္စ္ တကၠသိုလ္ကို မသြားႏုိင္ရင္ ပညာတတ္လို႔ မထင္ၾကေသးသလို၊ ပိုက္ဆံရွိရင္ ေဝါစထရိမွာ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံဖို႔က အေရးႀကီးပါတယ္။ အလွဴခံဖို႔အတြက္ဆိုရင္ ဘီလ္ဂိတ္တို႔တည္ေထာင္ထားတဲ့ ဂိတ္ေဖာင္ေဒးရွင္းက အားကိုးရသလို တစ္ရက္တည္းနဲ႔ ရွိသမွ်ေျပာင္ေအာင္ သံုးျဖဳန္းခ်င္ရင္ေတာ့ လက္စ္ဗီးဂက္ကို သြားရမွာပါ။ လက္ထဲမွာ အေမရိကန္ေဒၚလာမွ ကိုင္မထားႏုိင္ရင္ စီးပြားေရးလုပ္ဖို႕ မျဖစ္ႏုိင္တာလည္း အေသအခ်ာပါပဲ။ အေမရိကန္ သမၼတကိုမွ မဆဲရင္ ႏုိင္ငံေရးသမားမဟုတ္ေသးသလို အာဏာရလာျပန္ေတာ့လည္း US ရဲ႕အသိအမွတ္ျပဳတာကို ခံခ်င္ၾကျပန္ပါတယ္။ ကဲ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ Americanization ပဲေခၚေခၚ Globalization ပဲေျပာေျပာ US လက္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားေျပးလြတ္မွာ မဟုတ္ေသးပါဘူး။</span> <span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /><br />ကဲ ဒီေလာက္အထိ ကမာၻႀကီးနဲ႔ေဒြးေရာ ယွက္တင္ျဖစ္ေနတဲ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုႀကီးကို ၈ ႏွစ္တိတိ အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး၊ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ခ်မွတ္ေနရတဲ့ သမၼတဘုရွ္တစ္ေယာက္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕သာမန္ရိုုးရိုးဘဝေလးရွိရာ</span><wbr style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">၊ သူျပည္နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ျဖစ္</span><wbr style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခဲ့ရာ တကၠဆက္ျပည္နယ္ကို ျပည္ေတာ္ျပန္ခရီး ႏွင္ခဲ့ရပါၿပီ။ ဒီႏွစ္ကာလေတြအတြင္းမွာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုႀကီးအတြက္ ကမာၻႀကီးအတြက္ သူယံုၾကည္ထားတဲ့အတိုင္း ရိုးသားစြာ ႀကိဳုးပမ္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတြကို အခ်ိန္တန္ရင္ လူေတြက နားလည္လာလိမ့္မယ္လို့လည္း သူက ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို သူ႔ရဲ႕အျပန္ခရီးကို လာေရာက္ႀကိဳဆိုေနၾကတဲ့ ျပည္သူ ၂ဝဝဝဝ ေလာက္ကို ေျပာၾကားတဲ့မိန့္ခြန္းမွာ ထည့္သြင္းေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ သမၼတသစ္ အိုဘားမားကို ေထာက္ခံၾကဖို႔နဲ႔ ေအာင္ျမင္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေပးၾကဖို႔ သူက စိတ္အားထက္သန္စြာ ေျပာၾကားခဲ့ပါ ေ</span><wbr style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သးတယ္။</span> <span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SXgtTdvVSlI/AAAAAAAAAJA/z-wPCnC83Pk/s1600-h/bush+departure.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 124px; height: 93px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SXgtTdvVSlI/AAAAAAAAAJA/z-wPCnC83Pk/s320/bush+departure.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294031174397938258" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘာပဲေျပာေျပာ အာဏာကို ေခ်ာေမြ႔စြာလႊဲေျပာင္းေပးႏိုင္</span><wbr style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မႈအတြက္ ေဝဖန္သူေတြေရာ၊ အိုဘားမားကပါ သူ႕ကို ခ်ီးက်ဴးေျပာဆိုခဲ့ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လူေတြဟာ သမၼတျဖစ္လာမွ သမိုင္းကို ေရးထိုးခြင့္ရၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႕အားလံုးဟာ ကိုယ္တိုင္သမိုင္းေရးထိုးႏုိင္ၾ</span><wbr style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကသူေတြျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္သမုိင္းကို ကိုယ္တုိင္ ရိုးရိုးသားသား သန့္သန့္ရွင္းရွင္း ေရးထိုးႏုိင္သမွ်ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ သမိုင္းမွာ ဘယ္ေတာ့မွ အရံႈးသမားျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခုပါပဲ။ ေန႔တိုင္းသမိုင္း ေရးေနၾကတယ္ဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မေမ့ၾကဖို႔ပါပဲ။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-5593670966929294716?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-82917808219797094352009-01-20T18:19:00.000-08:002009-01-20T18:23:40.392-08:00<h3 class="post-title"> <a href="http://homesickers.blogspot.com/2008/11/blog-post_09.html">အိုဘားမားအတြက္ ခင္းေပးခဲ့တဲ့ လမ္းမမ်ား</a> </h3> <div class="post-body"><style>#fullpost {display:none;}</style> <p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SSGpokNI0rI/AAAAAAAAAC0/ERD2AHgvjEs/s1600-h/slave.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 127px; height: 85px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SSGpokNI0rI/AAAAAAAAAC0/ERD2AHgvjEs/s320/slave.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269679553378833074" border="0" /></a><br /><br /></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 153);"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဇာတ္လမ္း (၁)</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျခစ္ျခစ္ေတာက္ေတာက္ ပူေလာင္ေနတဲ့ ေနေရာင္ေအာက္မွာ တေမွ်ာ္တေခၚ ဂ်ံဳခင္းႀကီးက အားေကာင္းေမာင္းသန္ လြင့္ေမွ်ာ ေနၾကပါတယ္။ ေလတစ္ခ်က္ အသုတ္မွာ အဲဒီဂ်ံဳခင္းႀကီး လြင့္ေမွ်ာသြားပံုက မီးေတာက္ မီးညႊန္႔ေတြလို။ အဲဒီရူမဆံုးေတာ့တဲ့ ဂ်ံဳခင္းႀကီးရဲ႕အလယ္မွာ လူတစ္ေယာက္။ တိတိက်က်ေျပာရရင္ အာဖရိကန္ လူမည္းတစ္ေယာက္။ ဂ်ံဳခင္းႀကီးေတြ ၾကားထဲမွာ လဲက်လို႔။ သူ႕ကိုယ္ေပၚမွာ အဝတ္အစားဆိုလို႔ အရွက္လံုရံုေလးသာ။ မုတ္ဆိတ္ေမြး၊ ႏႈတ္ခမ္းေမြးေတြက ဖြာလန္ က်ဲေနေအာင္ ထြက္ေနၿပီး၊ ႀကီးမားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ႀကီး ေပၚကေန ေငါထြက္ေနတဲ့ အရိုးေတြေၾကာင့္ လူပံုပန္းက ေၾကာက္စရာ အသြင္။ ေျခေထာက္မွာလဲ သံေျခက်င္းႀကီးက အထင္းသား။ သူ႔မ်က္လံုးကေတာ့ မွိတ္ထားတဲ့ အတြက္ သူဘယ္လို ခံစားေနရလဲ ဆိုတာသိဖို႔ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ သူကိုယ္ေပၚက က်ားပြတ္ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ တျခား ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က ္ေတြကေတာ့ ထင္ထင္ရွားရွား၊ ဒါေပမယ့္ သူ႕စိတ္ကူးေတြကေတာ့ ဟိုမိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဝးကြာလွတဲ့ အာဖရိကတိုက္ တစ္ေနရာမွာရွိတဲ့ သူရဲ႔ေမြးရပ္ေျမကို ျပန္သန္းသြားေနတယ္။ သူက အဲဒီ ေဒသေလးရဲ႕ ဘုရင္တစ္ပါး။ ခ်စ္ဇနီး၊ သားသမီးေတြနဲ႔၊ ေနာက္လိုက္ ေနာက္ပါေတြနဲ႔။ ဟုိတစ္ခ်ိန္က သူ႕ရဲ႕သားသမီးေတြကို သူ႕နယ္ေျမေတြကို လုိက္ျပရတာကို ျပန္အမွတ္ ရလာခဲ့တယ္။ သားသမီးေတြရဲ႔ ရယ္ေမာ စကားေျပာသံေလးေတြနဲ႔ သူ႔ဇနီးလက္က လက္ေကာက္မည္သံေလးေတြကို ျပန္လည္ၾကားေယာင္ မိတဲ့အခါမွာေတာ့ မွိတ္ထားတဲ့ မ်က္ဝန္းထဲကေန မ်က္ရည္တစ္စက္ တလိမ့္လိမ့္က်ဆင္း လာခဲ့တယ္။ ျမင္းတစ္ေကာင္ကိုစီးၿပီး သူ႕ေဒသကို သူ လွည့္လည္ၾကည့္ရႈ႕ေနတံုး လူသံေတြ ျမင္းသံေတြ ဒိုင္းဒိုင္းဆိုတဲ့ အသံေတြနဲ႔အတူ ေၾကာက္စရာ လူျဖဴေတြ အမ်ားႀကီး ေရာက္လာၿပီး သူ႕ကို ဖမ္းလိုက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ အခုေရာက္ေနတဲ့ အေမရိက ဆိုတဲ့ေနရာကို သူ႕ကိုကြၽန္အျဖစ္ ပို႔လိုက္ၾကေတာ့တယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္ကစလို႕ သူ႕ရဲ႕သားသမီးေတြကို မေတြ႕ရေတာ့ပဲ ဒီဂ်ံဳခင္းထဲမွာပဲ က်ားပြတ္ေတြ၊ အမဲလိုက္ေခြးေတြ၊ သံေခ်က်င္း တခြၽင္ခြၽင္သံေတြ ၾကားမွာ အလုပ္လုပ္ ေနခဲ့ရေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုေတာ့ အဲဒီ က်ားပြတ္ေတြကလည္း သူ႕ကို မနာက်င္ေစ ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အမဲလိုက္ေခြးေတြ ကလည္း သူ႕ကို မေျခာက္လန္႕ ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သံေခ်က်င္းေတြကလည္း သူ႕ကို မတားဆီးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္ သူ႔ရဲ႕အသက္၊ သူ႕ရဲ႕ဝိညဥ္ေတြက သူ႕ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ကေန ထြက္ခြာသြားခဲ့ၿပီး၊ ဟုိ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဝးကြာလွတဲ့ သူ႕ဌာနီကို ျပန္လည္ ထြက္ခြာသြားခဲ့လို႔ ပါပဲ။</span><br /><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဇာတ္လမ္း (၂)</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><img src="http://redescolar.ilce.edu.mx/redescolar/efemerides/junio/interna/lincon.gif" align="left" vspace="5" width="100" height="100" hspace="10" />ကြၽန္စနစ္ပေပ်ာက္ေရး တဲ့" အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ၁၆ ေယာက္ေျမာက္ သမၼတျဖစ္တဲ့ လင္ကြန္းရဲ႔ ေၾကြးေၾကာ္သံပါ။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ဖယ္ဒရယ္အစိုးရရဲ႕ ေၾကြးေၾကာ္သံလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတြအမ်ားစုက အေမရိကန္ ေတာင္ပိုင္းမွာရွိေနတာမို႔ ေတာင္ပိုင္းသားေတြက မေက်နပ္ၾကပါဘူး။ သူတို႔က ဒီကြၽန္ေတြကို ေငြေၾကး အေျမာက္အမ်ား အကုန္အက်ခံၿပီး ဝယ္ထားရတာ ျဖစ္သလို ဒီကြၽန္ေတြရဲ႕လုပ္အားေတြနဲ႔ပဲ ဝါခင္းေတြ၊ ဂ်ံဳခင္းေတြ ျဖစ္လာရတာ မဟုတ္လား။ ေနာက္တစ္ခါ ဒီကြၽန္ေတြဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းသိန္း အုပ္ခ်ဳပ္ ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အသိဉာဏ္ပညာနဲ႔ မျပည့္စံုေသးဘူး လို႔လည္း သူတို႔က ယူဆၾက ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လင္ကြန္း ဦးေဆာင္တဲ့ ေျမာက္ပိုင္းကေတာ့ လူသား အခ်င္းခ်င္းဆိုတဲ့ ရႈေထာင့္ကေနပဲ ၾကည့္ခဲ့ၾကပါတယ္။ (အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေမရိကန္ ေျမာက္ပိုင္းမွာ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ ထြန္းကား လာေနၿပီျဖစ္လို႔ အလုပ္သမား ျပသနာေတြလည္း ရင္ဆိုင္လာရဟန္ ရွိပါတယ္။ ဒီလို သူတို႔ လိုအပ္ေနတဲ့ အလုပ္သမား ျပသနာကို ေျဖရွင္းဖို႔အတြက္ ေတာင္ပိုင္းက ကြၽန္ေတြဘက္ကို ၾကည့္လာတဲ့ သူေတြလည္း ရွိေနမယ္ ထင္ပါတယ္) ဒီလိုနဲ႔ ကြၽန္စနစ္ပေပ်ာက္ေရး ဆိုတဲ့ ေျမာက္ပိုင္းနဲ႕ ကြၽန္စနစ္ ဆက္လက္ က်င့္သံုးခ်င္တဲ့ ေတာင္ပိုင္းၾကား တိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ရာက နာမည္ေက်ာ္ အေမရိကန္ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။ ေျမာက္ပိုင္းက အႏိုင္ရခဲ့တဲ့ အတြက္ ကြၽန္စနစ္လည္း ပေပ်ာက္ ခဲ့ရပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဇာတ္လမ္း(၃)</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /><img src="http://americanhistory.si.edu/brown/history/1-segregated/images/kkk-robe-l.jpg" align="left" vspace="5" width="100" height="100" hspace="10" /><br />KKK ေကသံုးလံုးဂိုဏ္းဆိုတာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု သမိုုင္းမွာ ေဖ်ာက္ဖ်က္မရတဲ့ အနာရြတ္တစ္ခုလိုပါပဲ။ အေမရိကန္လူျဖဴ လူမ်ိဳးေရး အစြန္းေရာက္ေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာ ျဖစ္ၿပီး၊ လူမည္းေတြကို ႏွိပ္ကြပ္ေရးဟာ သူတို႔ရဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တံုးက ကြၽန္ဘဝက လြတ္ေျမာက္ခါစ လူမည္းေတြဟာ လူျဖဴေတြနဲ႔ တန္းတူ အခြင့္အေရး မရၾကေသးပါဘူး။ မဲေပးပိုင္ခြင့္ မရွိခဲ့ၾကေသးသလို၊ ေနရာတကာမွာ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ ဆံုးရံႈးေနခဲ့ရပါတယ္။ ကားစီးရင္ေတာင္မွ ထုိင္ခံုကို လူျဖဴေတြ မရွိမွ ထုိင္ၾကရၿပီး၊ တခ်ိဳ႕ကားေတြဆိုရင္ လူျဖဴကို ေရွ႕ခန္း၊ လူမည္းေတြကို ေနာက္ခန္းဆိုၿပီး ၾကားထဲကေန သံဇကာေတြနဲ႕ ျခားထား တက္ပါတယ္။ လူျဖဴေတြ တက္လာရင္ ကေလးမေအျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္ဝန္သည္ျဖစ္ေစ၊ အသက္အရြယ္ႀကီးသူေတြ ျဖစ္ေစ လူမည္းေတြဟာ ထိုင္ခံုကေန ထေပးရပါတယ္။ အဲလိုႏွိပ္ကြပ္မႈေတြကို မခံႏိုင္လို႕တစ္ခုခုျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ခုနင္က kkk ဂိုဏ္းလိုမ်ိဳး လူမည္းႏွိပ္ကြပ္ေရး ဂိုဏ္းဝင္ေတြက ေနာက္ေန႔မွာ လက္စတံုး လိုက္ၾကတာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ အေမရိကားမွာ လူျဖဴလူမည္းျပသနာေတြ ေပၚေပါက္လာၿပီး၊ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ေသြးေခ်ာင္းစီးေတာ့မယ့္ အေနအထားကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မာတင္လူသာကင္းဂ်ဴနီယာ ဆိုတဲ့ လူမည္းေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦး ေပၚထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႔ ခိုင္မာတဲ့ တရားစီရင္ေရးစနစ္၊ မွန္ကန္ ေျဖာင့္မတ္တဲ့ တရားသူႀကီးအခ်ိဳ႕၊ ဘယ္ေခတ္မွာမဆို အေရးႀကီးတာဝန္ေတြကို ထမ္းေဆာင္ေပးေနခဲ့တဲ့ သတင္းစာေတြနဲ႔ အဲဒီ မာတင္လူသားကင္းတို႔ ပူးေပါင္းၾကၿပီး၊ လူမည္းေတ ြအခြင့္အေရး တန္းတူညီမွ် ရၾကဖို႔ အၾကမ္းမဖတ္ အႏုနည္းနဲ႕ေတာင္းဆိုၾကဖို႔ တိုက္ပြဲ ဝင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလိုနဲ့ ေသြးေခ်ာင္းစီး တိုက္ပြဲေတြကို ေရွာင္ကြင္း ႏိုင္ခဲ့သလို၊ လူမည္းေတြ ဟာလည္း သူတို႕လိုခ်င္တဲ့ အခြင့္အေရး တန္းတူညီမွ်ရရွိေရး ကို တရားဥပေဒက လက္ခံ အသိအမွတ္ျပဳေပးၿပီး၊ ခုနကလိုမ်ိဳး ခြဲျခား ဆက္ဆံတာေတြကို တားျမစ္ ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ႀကီး မာတင္လူသာကင္းဂ်ဴနီယာ ခမ်ာေတာ့ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ ခံခဲ့ရတဲ့အတြက္ အဲဒီ အရသာေတြကို မခံစား မျမင္ေတြ႕ သြားခဲ့ရရွာပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဇာတ္လမ္း (၄)</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /><img src="http://obeygiant.com/blog/wp-content/uploads/2008/03/obama_shep_print_final2.jpg" align="left" vspace="5" width="100" height="100" hspace="10" />လူတစ္ဦး။ တိတိက်က် ေျပာရရင္ အာဖရိကန္ အေမရိကန္ လူမည္းတစ္ဦး၊ သူရပ္ေနတဲ့ စင္ျမင့္ရဲ႕ ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာေရာ၊ တစ္ကမၻာလံုးမွာရွိတဲ့ ရုပ္ျမင္သံၾကားေတြရဲ႕ေရွ႕မွာေရာ လူသန္းေပါင္း မ်ားစြာဟာ သူ႕ကို အားကိုးတႀကီးနဲ႔ ၾကည့္ေနၾက ပါတယ္။ သူ႕နာမည္ကိုလည္း အဆိုေတာ္ေတြ၊ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ေတြကို ေအာ္ဟစ္ အားေပးသလိုမ်ိဳး ေအာ္ဟစ္ေန ၾကပါတယ္။ သူကေတာ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ၄၄ ေယာက္ေျမာက္ သမၼတအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခံထားရတဲ့ ဘာရက္ဟူစိန္အိုဘားမား ပဲျဖစ္ပါတယ္။ သူလူေတြကို အာမခံထားတာက Hope ျဖစ္ၿပီး၊ သူ႕ရဲ႔ေဆာင္ပုဒ္ကေတာ့ Change ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဖခင္က အာဖရိကမွာရွိတဲ့ ကင္ညာ ႏိုင္ငံသား။ မိခင္ကေတာ့ အေမရိကန္ လူျဖဴ။ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲ ေတြ အခုထိ ကင္ညာမွာ ရွိေနတုန္း၊ ကမၻာ့အႀကီးဆံုး မြတ္စလင္ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ အင္ဒိုနီးရွားမွာလည္း ေက်ာင္းေနခဲ့ဖူးတယ္။ မၾကာခင္ ဇန္နဝါရီလ ၂ဝ ရက္ေန႔မွာ သမၼတ တာဝန္ကို စတင္ ထမ္းေဆာင္ေတာ့မယ့္ အေမရိကန္ရဲ႔ ပထမဆံုးေသာ လူမည္း သမၼတ ျဖစ္လာေတာ့မယ္သူ။ ပထမဆံုးေသာ လူမည္းသမၼတ ျဖစ္လာမယ့္သူ။</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">နိဂုံး</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><img src="http://www.adp.state.ca.us/youth/images/youth.gif" align="left" vspace="5" width="100" height="100" hspace="10" />ကြၽန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက ဒီလိုပါ။ အခြင့္အေရးဆိုတာ တစ္ခါတရံ တိုက္ယူရတတ္ၿပီး၊ တစ္ခါတရံ ေတာင္းယူၾကရပါတယ္။ အခြင့္အေရး အတြက္ တိုက္ပြဲဝင္တဲ့သူေတြ အနာခံခဲ့တဲ့သူေတြေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ အသာရခဲ့ၾကတဲ့သူေတြ ရွိလာခဲ့ၾကတာပါပဲ။ အနစ္နာခံရဲၾကတဲ့ သူေတြေတာ့ ရွိဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီလိုပါ။ အခ်ိန္အခါနဲ႔ အညီ လႈပ္ရွားႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ ခင္ဗ်ား မဟုတ္ရင္ေတာင္ ခင္ဗ်ားရဲ႔ သားသမီးေျမး ျမစ္ တစ္ဦးဦးဟာ သမၼတတစ္ဦး ျဖစ္လာႏိုင္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။<br /><br />(ပိုစ့္အေဟာင္းေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ အိုဘားမား က်မ္းသစၥာက်ိန္ဆိုပြဲနဲ႔ ရာထူးစတင္လက္ခံတဲ့အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။ မဖတ္ရေသးတဲ့သူေတြလည္း ျပန္ဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ဖတ္ၿပီးသားသူေတြလည္း ဖတ္ခ်င္စိတ္ရွိေသးရင္ ျပန္ေႏြးလို႔ရေအာင္ပါ။)<br /></span></div></div><br /><span id="fullpost"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စာအျပည့္အစံုကို ေဖာ္ျပရန္ Select ေပးၿပီးေရးပါ....</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-8291780821979709435?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-90558068449707752962009-01-15T08:28:00.000-08:002009-01-15T09:05:58.587-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ၿပီးခဲ့တဲ့လက မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ေရခဲေသတၱာ ဝယ္တာကို လုိက္သြားတယ္ဗ်ာ။ ပထမ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ဝင္ေတာ့ ဆိုင္က တိုရွီဘာ အမ်ိဳးအစားကို ျပတယ္ဗ်ာ။ အနက္ေရာင္ေလး၊ ေနာက္ဆံုးထုတ္ ေမာ္ဒယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ေတာ္ေတာ္ေလးလွၿပီး၊ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးျဖစ္ေနလို႔၊ ကြၽန္ေတာ္ကေတာင္ ဝယ္ဖို႔ေထာက္ခံလိုက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ဝယ္ရတာဟာ သိၾကတဲ့အတိုင္း တစ္ဆုိင္တည္းကို ပံုအပ္လိုက္လို႔ကေတာ့ ပါသမွ်ေလး မြဲသြားမွာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ႀကိဳက္ေပမယ့္ ေနာက္တစ္ဆိုင္ေလာက္ေတာ့ ေမးၾကည့္ဦးမယ္ ဆိုၿပီး၊ ေနာက္တစ္ဆိုင္ ေျပာင္းၾကတယ္ဗ်။ ေနာက္ဆိုင္က </span><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >samsung </span><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ျပခန္းဗ်။ အဲဒီမွာ ဘာသြားေတြ႕ သလဲ ဆိုေတာ့၊ ခုနက ေရခဲေသတၱာကို ဆမ္ေဆာင္းတဆိပ္နဲ႔ သြားေတြ႕လိုက္ရတာပါပဲ။ အင္း ခုနင္က ဆိုင္က ဆမ္ေဆာင္တံဆိပ္ကို ျဖဳတ္ၿပီး၊ တိုရွီဘာ တံဆိပ္ကပ္လို႔ ေစ်းကို ျမွင့္လိုက္တာပဲဗ်။ တံဆိပ္က လြဲလို႔ အားလံုး ခၩတ္ဆြတ္ပဲဗ်။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္မိတ္ေဆြက အဲဒီ ေရခဲေသတၱာကို မဝယ္ေတာ့ဘူးဗ်။ တျခားဆိုင္မွာ သြားၿပီး၊ တုိရွီဘာ တံဆိပ္နဲ႔ တျခား ေရခဲေသတၱာ တစ္မ်ိဳးကိုပဲ ေစ်းပိုေပးၿပီး ဝယ္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္တမ္း ေျပာရရင္ သူေရာ၊ ကြၽန္ေတာ္ေရာဟာ ေရခဲေသတၱာနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ ဘာမွသိၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆမ္ေဆာင္းနဲ႔ တိုရွီဘာ ဘာေတြကြာလဲ ဆိုတာလည္း မသိပါဘူး။ အထဲက စက္ပစၥည္းေတြ၊ ဖြဲ႔စည္းပံုေတြ ဘာဆိုဘာမွ မသိပါဘူး။ ဒါဆို ဒီေရခဲေသတၱာကိုပဲ တိုရွီဘာ တံဆိပ္တုန္းက ႀကိဳက္ၿပီး၊ ဆမ္ေဆာင္းဆိုေတာ့ ဘာလို႔ မႀကိဳက္ေတာ့တာလဲ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ကုန္စည္ကို ဝယ္ၾကတာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ တံဆိပ္ကို brand ကို ဝယ္ယူေနၾကတာ ျဖစ္လို႔ပါပဲ။ ကိုရီးယားလုပ္ ဆမ္ေဆာင္းထက္ ဂ်ပန္လုပ္ တိုရွီဘာကို ပိုၿပီး စိတ္ခ်တဲ့ အတြက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >လူရယ္လိုႛ ျဖစ္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို၊ ကိုယ့္လုပ္အားကို ေရာင္းခ်ဖို႕ ျပင္ဆင္ေနရပါတယ္။ ဥပမာ ငယ္ငယ္က စာသင္တယ္ ဆိုတာေတာင္ အသိဥာဏ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔ပါသလို အခ်ိန္တန္လို႕ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ေစ်းကြက္ တင္တဲ့အခါမွာ ေစ်းေကာင္းရဖို႔လဲ ပါဝင္ပါတယ္။ အဲဒီလို ျပင္ဆင္တဲ့ ေနရာမွာ လူႀကိဳက္မ်ားေအာင္ ျပင္ဆင္ႏုိင္တဲ့သူကုိ ေအာင္ျမင္တဲ့့သူလို႔ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေအာင္ျမင္တဲ့သူ ဆိုတာ တစ္နည္းအားျဖင့္ လူအမ်ား ကိုယ့္ကိုႀကိဳက္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ႏုိင္တဲ့သူကို ေခၚတာပ ဲဲျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္တဲ့အခါမွာ တခ်ဳိ႕က လူအမ်ား ႀကိဳက္ေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ တာမ်ိဳးရွိသလို၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ လူအမ်ား အႀကိဳက္ကို ကိုယ့္ဘက္ပါလာေအာင္ ဆြဲေဆာင္ ယူသြားတာမ်ိဳးလဲ ရွိပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ေနာက္တစ္ခါ အေစာပိုင္း ကာလေတြမွာ လူအမ်ား အႀကိဳက္ေနာက္ကို လိုက္ခဲ့ၿပီးမွ ကိုယ္အႀကိဳက္ ေနာက္ကို တျဖည္းျဖည္း ဆြဲေဆာင္ ေခၚယူသြားတာ မ်ိဳးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အေရးအႀကီးဆံုးက ကိုယ့္ကို အမ်ားစုက လက္ခံဖို႕ ကိုယ့္အရည္အေသြးကို စိတ္ခ် ယံုၾကည္ၾကဖို႔ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ brand ကို ကိုယ္ကိုယ္တို္င္ တည္ေဆာက္ ယူရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အေပၚမွာ တိုရွီဘာ brand ကို ဆမ္ေဆာင္း brand ထက္ ပိုၿပီး ယံုၾကည္ စိတ္ခ်ခဲ့သလိုမ်ိဳးပဲ၊ ကိုယ့္ကို ယံုၾကည္ စိတ္ခ်လာၿပီ ဆိုရင္လည္း ဘဝမွာ ေအာင္ျမင္ၿပီလို႕ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ အင္း အမ်ိဳးအစားခ်င္း တူရင္ေတာင္ ေစ်းသည္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ ေစ်းေကာင္းရႏို္င္မွာပါ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ကြၽန္ေတာ္တို႔ တတိယႏွစ္တက္ေတာ့ သခ်ၤာခ်ိန္ေတြ ဆိုရင္ ေပ်ာ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္း ဆိုရင္ တျခား major ဘာသာေတြေရာ၊ minor ဘာသာေတြမွာပါ အတန္းခ်ိန္နဲ႔ ဆရာ ေရြးၿပီး တက္လုိ႔မရပါဘူး။ ဘာသာရပ္ မတူတာရယ္၊ ဘာသာရပ္ တူရင္ေတာင္ ျပဌာန္းတဲ့ course ကမတူျပန္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ေရြးၿပီးတက္လို႔ရတဲ့ သခ်ၤာခ်ိန္ကို ေပ်ာ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမဂ်ာတုိင္းမွာ သခ်ၤာပါၿပီး၊ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ ဆရာေတြက မတူတဲ့ အခါက်ေတာ့ ေရြးတက္လို႔ ရတဲ့ အတြက္ ဟုိအတန္းက ဆရာမဆီ ေျပးတက္ၾကည့္လိုက္။ ဒီအတန္းက ဆရာဆီ ေျပးတက္ၾကည့္လိုက္နဲ့။ ဆရာေရြးလို႔ရတဲ့ အတြက္ ေပ်ာ္တယ္လို႔ ေျပာတာပါ။ (အင္း လူဆိုတာ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ရွိရင္ ဟုတ္ဟုတ္မဟုတ္ဟုတ္ ေပ်ာ္တက္တယ္နဲ့ တူပါတယ္ဗ်ာ။) တျခားေမဂ်ာက ေကာင္မေလးေတြကို ေၾကာင္လို႔ရတာလဲ ပါမယ္ထင္ပါတယ္။<span style="color: rgb(204, 0, 0);"> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">:P </span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" ><br />အဲဒီမွာ စာသင္ခ်ိန္တစ္ခုမွာ ဆရာမက ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သင္ေနတယ္ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔က ေနာက္ဆံုးအတန္း ကေနၿပီး၊ ျမွားပစ္ဖို႔၊ ငိုက္ဖို႔ လုပ္ေနက်ကေန သူသင္္ျပပံု ေကာင္းတဲ့ အတြက္ အားလံုးဟာ စာထဲ စိတ္ေရာက္ေနၾကတယ္ဗ်။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စာသင္ေနတဲ့ ဆရာမကို ၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာလိုက္တာက ဒီဆရာမ စာသင္တာကို ၾကည့္ရတာ ကေနသလိုပဲတဲ့။ သူေျပာခ်င္တာက ဆရာမစာသင္တာ ၾကည့္လို႔ေကာင္းတယ္။ ေပ်ာ္စရာေတာင္ ေကာင္းလာတယ္လို႔ ေျပာခ်င္ပံုရပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ သူပိုင္ႏုိင္တဲ့ နယ္ပယ္တစ္ခု လုပ္ငန္းတစ္ခုကို ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏုိင္ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အခါမွာ ခုနက ဆရာမ စာသင္ေနသလို၊ ကေနတယ္လို႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္ကို လွေနတက္ၿပီး၊ တဖက္သားကိုလည္း ဆြဲေဆာင္ႏုိင္တာကို ေတြ႔ရတယ္ဗ်ာ။ အဓိက ကေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္ကို ကိုယ္ကြၽမ္းက်င္ဖို႔ပါပဲ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >အဲဒီလို ကေနတက္တဲ့သူကို ကြၽန္ေတာ္တို႔က pro ေတြ၊ professional ေတြလို႔ ေခၚရမယ္ ထင္ပါတယ္။ freelance ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔လည္း ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ pro ဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ရပ္တည္ေနႏိုင္သူ၊ သက္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္ကို ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏုိင္ ကြၽမ္းက်င္သူေတြပါပဲ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ လပိုင္းေလာက္က ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ ဖတ္လိုက္ရတာ ရွိပါတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ သူကေတာ့ ပါရမီရွင္ genius လို႔ ေျပာပါတယ္။ ပါရမီရွင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ သက္ဆိုင္ရာ နယ္ပယ္ကို နာရီ တစ္ေသာင္းေလာက္ ေလ့လာရင္ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္တဲ့။ ပါရမီရွင္လို႔ ေခၚဆိုရမယ့္ လူေတြကို ေလ့လာၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ အခုလို ေကာက္ခ်က္ခ်တာလို႔ ေျပာတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ပါရမီရွင္ဆိုတာ ေမြးရာပါမ်ားလား ဆိုတဲ့ အယူအဆေတြကို အနည္းငယ္ သက္သာေစခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဆိုလိုခ်င္တာက ႀကိဳးစားရင္ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ pro ပဲေျပာေျပာ၊ freelance ပဲဆိုဆို၊ genius ပဲေခၚေခၚ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေစ်းအျမင့္ဆံုး ရခ်င္ရင္၊ တစ္နည္း ေအာင္ျမင္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ brand ကို ကိုယ္တည္ေဆာက္ခ်င္ရင္ ႀကိဳးစားၾကရမွာပါပဲ။ ဒါက လူပုဂိၢဳလ္ တစ္ေယာက္ခ်င္း အေၾကာင္းကို ေျပာတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြ အေနနဲ႔လည္း ေအာင္ျမင္ခ်င္ရင္ ထိပ္ဆံုးမွာ ရပ္တည္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ခုနက ေျပာခဲ့တဲ့ pro ေတြ ကိုယ့္ဆီမွာ အမ်ားႀကီးရွိဖို႕ ႀကိဳးစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရွိတဲ့ သူေတြကိုလည္း pro ေတြျဖစ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ pro ေတြမရွိဘဲနဲ႔ေတာ့ worker ေတြနဲ႔ ထိပ္ဆံုးကို မေရာက္ႏုိင္ပါဘူး။ သူတို႔ အေနာက္ႏုိင္ငံမွာေတာ့ ေကာ္လာျဖဴ၊ ေကာ္လာျပာ ဆုိၿပီး ခြဲတာေတြ ရွိပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ရတဲ့ ပံုစံခ်င္းလည္း မတူပါဘူး။ ေကာ္လာျပာေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ေနရာမွာ စည္းကမ္းေတြနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ရၿပီး၊ ေကာ္လာျဖဴေတြကိုေတာ့ ရလာဒ္နဲ႔ တိုင္းတာ အုပ္ခ်ဳပ္ရပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >တကယ္လို႔ ခုေနခင္ဗ်ားမွာ ပိုက္ဆံ ၁၅ သိန္းေလာက္နဲ႔ အင္း flat TV တစ္လံုးေလာက္ သြားဝယ္ဖိုို႔ ႀကံဳလာတဲ့အခါ sony က ၁၂ သိန္းနဲ႔ Daewoo က ၁ဝ သိန္းဆိုရင္ ဘာကို ေရြးဝယ္မလဲ စဥ္းစားၾကည့္ပါလား။ တကယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားလဲ professional ကိုပဲ ေရြးလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ကဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို quality ေကာင္းေအာင္ brand ေကာင္းေအာင္လုပ္မလား၊ ေစ်းေလွ်ာ့ေရာင္းမလား ဆိုတာ စဥ္းစားစရာေတာင္ မလိုပါဘူးဗ်ာေနာ္။ </span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-9055806844970775296?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-19734185155790567172009-01-03T08:47:00.000-08:002009-01-03T09:16:36.641-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SV-cAZVxbqI/AAAAAAAAAIQ/_9N-CNqw4rE/s1600-h/pagoda.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 130px; height: 87px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SV-cAZVxbqI/AAAAAAAAAIQ/_9N-CNqw4rE/s320/pagoda.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287116018172391074" border="0" /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" > အဲဒီေနာက္ ပုဂံျပတိုက္ကို ေရာက္ခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ ပုဂံေခတ္နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ျပသထားေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျပတဲ့ ဗိုက္ပူ ရဟႏၲာေတြကို ေတြ႔ေတာ့ စိတ္ဝင္စားသြားခဲ့ပါတယ္။ ခုေခတ္မွာ ရဟႏၲာဆိုရင္ ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာ၊ ေခ်ာေမာခန့္ညားလွပတဲ့ ရုပ္ထုေတာ္ေတြကိုပဲ ေတြ႔ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ခုရုပ္ထုေတာ္ေတြလိုပဲ ဗိုက္ပူရဟႏၲာလိုမ်ိဳးေတြလည္း ရွိေနဦးမွာပါ။ ေျခမသန္ လက္မသန္ ရဟႏၲာမ်ိဳးေတြေတာင္ ရွိေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ပန္းပုဆရာကမွ ထုၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဟုိတုန္းက ပုဂံသားေတြရဲ႔ ကိုယ္ထင္တာကိုထုရဲတဲ့၊ ကိုယ္ထင္တာ ကိုယ္ထုတ္္ေဖာ္ျပသရဲတဲ့ သေဘာကို ထင္ဟပ္ေနသလို၊ ျပသခြင့္ျပဳတဲ့ အေျခအေနရွိတယ္လို႔ အေတြးေပါက္မိပါတယ္။ ေနာက္တခါ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းေျပာတဲ့ ပုဂံမွာ တစ္ဆူနဲ႔တစ္ဆူတူတဲ့ ေစတီလံုးဝမရွိဘူး ဆိုတဲ့စကားေလးကိုလည္း အမွတ္ရလာပါတယ္။ ခုေခတ္မွာ ေစတီေတြ၊ ပုထုိးေတြ အေျမာက္အမ်ားတည္ၾကေပမယ့္၊ တစ္ခါလာလည္း ေရႊတိဂံုပံုတူ၊ တစ္ခါလာလည္း ဟိုဘုရားပံုတူနဲ႔ စိတ္ကူးညဏ္ကြန္႔ျမဴးမႈမရွိေတာ့တာ ဘာ့ေၾကာင့္လည္းဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္ဖို႕ေကာင္းပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တကယ္ပဲ ညံ့လာၾကၿပီလားပါပဲ။ သူမ်ားကို ၾကည့္ဖို႔မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ၾကည့္ဖို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" > ထြက္လာတဲ့သူက ၁၃ ေယာက္၊ သူတို႔အဖြဲ႔က အၿမဲလြဲတက္တဲ့သူေတြခ်ည္းျဖစ္ေနလို႔ ဘာျဖစ္လာဦးမလဲ၊ ဘယ္ေနရာလြဲဦးမလဲလို႔ ေတြးေနမိပါေသးတယ္။ ေန႔လည္ ၁ နာရီမွာ ကုမၸဏီ ႏွစ္ပတ္လည္ အစည္းအေဝးကရွိေနလို႔ ဒီတစ္ခါလည္း ေအးေအးေဆးေဆးမလည္ပတ္ ႏုိင္ခဲ့ဘဲ နည္းနည္းေတာ့ တက္သုတ္ရိုက္ခဲ့ရေသးတာပါပဲ။ ျပတိုက္ေရာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့၊ အက်ဥ္းခံ သထံုဘုရင္ မႏူဟာမင္း တည္ခဲ့တဲ့ မႏူဟာဘုရားဘက္ကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ လမ္းမွာ သရပါတံတားကိုျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရသလို၊ ပထမဆံုး ျမန္မာေက်ာက္စာျဖစ္တဲ့ ရာဇကုမာရ္ေက်ာက္စာရွိရာ၊ ျမေစတီဘုရားကိုလည္း ကပ္ေက်ာ္ခဲ့ရပါတယ္။ အခ်ိန္ရရင္ အျပန္မွ ဝင္မယ္လို႔အားခဲ့ထားေပမယ့္ အျပန္မွာလည္း မဝင္ျဖစ္ခဲ့ျပန္ပါဘူး။ ပုဂံလာတုန္းက ေရာက္ေအာင္သြားမယ္လို႔ ရည္မွန္းထားတဲ့ဘုရားေတြထဲမွာ ဒီျမေစတီဘုရားဟာလည္း သူ႔စာရင္းထဲမွာ ပါေနခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာ့စာေပသမိုင္းဟာ ေက်းဇူးသိတက္ျခင္း၊ ေက်းဇူးဆပ္ျခင္းေတြနဲ႔ စခဲ့တယ္လို႔ ေျပာႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပဲ ရာဇကုမာရ္မင္းသားဟာ ဖခင္ျဖစ္သူ က်န္စစ္မင္း နတ္ရြာလားခါနီးမွာ (တကယ္လား မလားေတာ့ မသိပါဘူး၊ ျမတ္စြာဘုရားေလာင္းကေတာ့ ဘုရင္တစ္ခါျဖစ္လိုက္တာ ငရဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခံလိုက္ရလို႔ဆိုၿပီး၊ ေတမိမင္းဘဝမွာ စကားမေျပာဘဲေနခဲ့တဲ့အထိ ေၾကာက္ရြံ႕သြားခဲ့တာကို သတိရမိေသးပါတယ္) ဖခင္ျဖစ္သူအတြက္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္အေနနဲ႔ ရွိသမွ်စည္းစိမ္ေလးကို ထုခြဲၿပီး ျပဳခဲ့တဲ့ ေကာင္းမႈပါပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" >(အင္း ပုဂံမွာ ေရႊမိုးေငြမိုးရြာခ်ိန္မွာ တစ္နည္း ရွင္အဇၨေဂါနႀကီး၊ ဓာတ္လံုးနဲ႔ ေတြ႔သမွ် သတၱဳကို ေရႊျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီပုဂၢိဳလ္ေလးဟာ ဘယ္ေခ်ာင္မွာ သြားေကြးေနလို႔ ခုလို ဖခင္ႀကီးနာမက်န္းျဖစ္ခ်ိန္မွာ ပိုင္ဆိုင္ထားတာေလးေတြ ထုခြဲၿပီး ဘုရားတည္ခဲ့ရတာလည္းဆိုတာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ) ဒါေပမယ့္ ျမန္မာ့စာေပသမိုင္းဟာ ေက်းဇူးဆပ္ျခင္းနဲ႔ စတင္ခဲ့တယ္၊ ေနာက္တစ္ခါ အဲဒီေခတ္ကတည္းက မြန္၊ ပ်ဴ၊ ပါဠိ၊ ဗမာ စာေလးမ်ိဳးနဲ႔ ဘာသာျပန္ဆိုတဲ့အတက္လည္း တက္ေျမာက္ေနၿပီလို႔ ဂုဏ္ယူႏုိင္ပါတယ္။ ( တခ်ိဳ႕သမိုင္းဆရာေတြကေတာ့ ရာဇကုမာရ္ဟာ အဲဒီအခ်ိန္က ေတာကတက္လာတဲ့ ေတာသားတစ္ဦးျဖစ္တဲ့အတြက္၊ နန္းေတာ္ထဲမွာ ႀကီးျပင္းလာၿပီး၊ မူးမတ္ေတြရဲ႔ ေျမာက္စားမႈသာမက အဖိုးျဖစ္သူ က်န္စစ္သားကလည္း အိမ္ေရွ႕အရာ အပ္ႏွင္းၿပီးျဖစ္တဲ့ အေလာင္းစည္သူရဲ႔ အမ်က္ေတာ္ကို မခံရေစဖို႔၊ ဆိုလိုတာက အာဏာလုမယ္လို႕ အထင္မခံရေအာင္ ရွိတဲ့စည္းစိမ္နဲ႔ အင္အားျဖစ္တဲ့ ကြၽန္ရြာသံုးရြာကိုပါ ေပးလွဴလိုက္တာလို႔လည္း ေရးတာေတြ ဖတ္ဖူးပါတယ္။)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" >မႏူဟာေစတီေရာက္တဲ့အခါမွာလည္း တည္ေဆာက္သြားတဲ့ ပညာရွင္ေတြ (သူကေတာ့ </span><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ပညာရွင္</span><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" >္လို႔ပဲ ေလးေလးစားစားေခၚခ်င္ပါတယ္။) နဲ႔ နန္းက်ဘုရင္ရဲ႕ စိတ္ကူးစိတ္သန္းကလည္း အံၾသေလာက္ပါတယ္။ တကယ့္ကို အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲကို ေရာက္ေနတဲ့ သေဘာကို ခံစားရေအာင္ ဘုရားဆင္းတုေတာ္အႀကီးႀကီးကို ေနရာက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ တည္ေဆာက္ထားတာဟာ စာအုပ္ထဲမွာ ဖတ္ထားတာထက္ အမ်ားႀကီး ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ခုေရးေနရင္းေတာင္ သူ႕မွာ က်ဥ္းက်ပ္လာသလို ခံစားေနရလိုက္ရပါေသးတယ္။ မႏူဟာမင္းႀကီးရဲ႕ ခံစားခ်က္ဟာ ဘုရားႀကီးကို ဖူးေမွ်ာ္လိုက္သူကို တိုက္ရိုက္ထိမွန္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္က ဘုရင္မင္းျမတ္အျဖစ္ ထည္ဝါခန့္ညားစြာ ေနေနရတဲ့ဘဝကေန သူမ်ားတုိင္းျပည္မွာ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ မခံရေပမယ့္၊ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ထားတယ္ဆိုေပမယ့္ ခုနက ဘုရားဆင္းတုေတာ္ အႀကီးႀကီးကို ေနရာက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ထားသလိုမ်ိဳး က်ဥ္းက်ပ္ရတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာကို ထင္းထင္းႀကီး ေပၚလြင္ေစခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔အားလံုးဟာလည္း အဲလို အက်ဥ္းအက်ပ္ဒဏ္ကို ခံစားေနၾကရသူခ်ည္းမို႔လို႔လည္း ပိုခံစားရတာ ျဖစ္ႏုိင္တာပါပဲ။ အင္း အက်ဥ္းအက်ပ္ေတြအားလံုး ကင္းလြတ္ေစေၾကာင္းပဲ ဆုေတာင္းခဲ့ရတာေပါ့၊</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SV-cAb1uRUI/AAAAAAAAAIY/JgDba497khc/s1600-h/tower.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 130px; height: 98px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SV-cAb1uRUI/AAAAAAAAAIY/JgDba497khc/s320/tower.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287116018843272514" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" >အေပၚမွာဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ႏွစ္ပတ္လည္အစည္းအေဝးလည္း ရွိေနတဲ့အတြက္ အခ်ိန္မွီျပန္ခဲ့ရလို႔ မခ်င့္မရဲလည္း ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အစည္းအေဝးၿပီးေတာ့၊ ညေန ၅ နာရီေလာက္ရွိပါၿပီ၊ အဲဒီေနာက္ ကုမၸဏီရဲ႕ sponsor နဲ႔ ေမွ်ာ္စင္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အင္း ေမွ်ာ္စင္ကေတာ့ ပုဂံမွာ တည္ေဆာက္္ထားတဲ့အတြက္ ေရွးေဟာင္းလက္ရာလည္း ျဖစ္ခ်င္၊ ေခတ္လည္းမီခ်င္နဲ႔ ၾကားထဲမွာ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ ဒီဇုိင္းႀကီးျဖစ္ေနတယ္လို႕ ထင္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမွ်ာ္စင္ႀကီးေပၚကေန ေဘးပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးကို ငံုၾကည့္ရတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကည္ႏူးစရာပါပဲ။ ပုဂံဟာ ထင္ထားသေလာက္၊ မေျခာက္ေသြ႔ဘဲ၊ ေမွ်ာ္စင္နဲ႔ ကပ္ရပ္က အိမ္ယာေတြဟာဆိုရင္ ေတာ္ေတာ့္ကို သပ္ရပ္လွပ၊ ခန့္ညားထည္ဝါတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ဟာ ဆင္းရဲတယ္လို႔ ဆိုၾကေပမယ့္ခ်မ္းသာတဲ့ သူေတြကေတာ့ ခ်မ္းသာေနဆဲပါပဲ။ ညပိုင္းမွာ ႏွစ္ပတ္လည္ ညစာစားပြဲရွိိတဲ့အတြက္ ညေနခင္းတစ္ေခါက္ ျပန္ထြက္မယ့္ အစီအစဥ္ကို ဖ်က္သိမ္းလိုက္ရပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဗူးဘုရားကို သြားၿပီး ဧရာဝတီနဲ႔ မိတ္ဖြဲ႔မယ့္ အစီအစဥ္လည္း ပ်က္စီးခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SV-as3m0WQI/AAAAAAAAAII/UKwmwdeB2p8/s1600-h/popa.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 129px; height: 130px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SV-as3m0WQI/AAAAAAAAAII/UKwmwdeB2p8/s320/popa.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287114583187937538" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ့ ပုဂံခရီးစဥ္ကို နိဂံုးခ်ဳပ္ကာ မနက္ ၇ နာရီေလာက္မွာပဲ ပုဂံကေန ျပန္ထြက္ခြာခဲ့ၿပီး၊ ပုပၸါးကို ဆက္လက္ ထြက္ခြာခဲ့ပါတယ္။ ပုပၸါးဘက္မွာေတာ့ ရႈခင္းေတြမွာ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္ေတြ သန္းေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ပုပၸါးမေရာက္ခင္ ေနာက္ဆံုးအေကြ႔ေလးမွာ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">သတိ ေရွ႕တြင္ အဆင္းႀကီးသည္ </span>ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးေတြ႔လိုက္ရလို႔ သူ႔မွာ မနည္းစဥ္းစားၾကည့္လိုက္ မိပါတယ္။ ေနာက္ေရွ႕နည္းနည္း ေရာက္ေတာ့မွ ေတာင္ဆင္းလမ္း မတ္ေစာက္တာကို သူတို႔က အဆင္းႀကီးသည္ လို႔ေရးထားတာပဲလို႔ သိလိုက္ရပါတယ္။ ပုပၸါးဟာ ျမန္မာ့နတ္ကိုးကြယ္မႈ သမိုင္းမွာေတာ့ အေရး အလြန္ႀကီးတဲ့ေနရာလို႔ ဆိုရမယ္ထင္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ အိမ္တိုင္းလိုလိုမွာရွိတဲ့ အိမ္တြင္းအေဖႀကီးလို႔ေခၚတဲ့ ေမာင္တင့္တယ္နတ္ အပါအဝင္ အိမ္တြင္းခုႏွစ္ေဖာ္၊ ေရႊဖ်င္းညီေနာင္လို႔ေခၚတဲ့ မင္းႀကီးမင္းေလး၊ စတဲ့နတ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရဲ႔ဇာတ္ေတြဟာ ပုပၸါးမွာ အေျခခံခဲ့လို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပုဂံကေန ပုပၸါးကိုသြားတဲ့လမ္းဆိုရင္ ဗ်တၳပန္းဆက္လမ္းလို႔ေတာင္ အမည္ေပးထားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ပုပၸါးေတာင္ကို နတ္တို႔ရဲ႔ေတာင္ mountain of gods လို႔ေခၚၾကပါတယ္။ သူကေတာ့ ေမ်ာက္ေတြကိုသာ ေတြ႔ရလို႔ ေမ်ာက္တို႔ရဲ႕ေတာင္ mountain of monkey လို႔ပဲ စိတ္ထဲက အမည္ေပးလိုက္ပါတယ္။</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SV-asxhaGjI/AAAAAAAAAIA/0OSlKg-DGf4/s1600-h/monkey.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 149px; height: 112px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SV-asxhaGjI/AAAAAAAAAIA/0OSlKg-DGf4/s320/monkey.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287114581554633266" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ေမ်ာက္ေလးေတြကေတာ့ ခ်စ္စရာေကာင္းရွာပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္စားမယ့္ အသုပ္ပန္းကန္ထဲက အသုပ္ေတြကို လုယူသြားသလို၊ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ ေသာက္ဖို႔လုပ္ထားတဲ့ ဓာတ္ဆားဗူးကိုလည္း လုယူသြားခဲ့ပါတယ္။ လူေတြေၾကြးတဲ့ အစားအစာေတြကို စားေပမယ့္ လူေတြကိုေတာ့ ေက်နပ္ၾကပံုမရပါဘူး။ နည္းနည္းေလး စ လုိက္တာနဲ႔ တခ်ိဳ႕ဆို စေတာင္မ စရေသးဘူး။ ေဒါသတႀကီး ရိုက္ေတာ့မလို ကိုက္ေတာ့မလိုေတြ လုပ္လာတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း လူျဖစ္လာမယ့္ ေမ်ာက္ေတြဟာ ဒီအခုလက္ရွိေမ်ာက္ေတြကေန ခြဲထြက္ခဲ့တာျဖစ္မယ္လို႕ သူက ေရွးေခတ္ လူကိုဆင္းသက္လာမယ့္ ဘိုးေဘးေမ်ာက္ေတြကို က်ိတ္ၿပီး ေက်းဇူးေတြေတာင္ တင္ေနမိပါေသးတယ္။ သူတို႔ကို အစာေကြ်းဖို႔ အစာေတြဝယ္ထားၿပီးသား ျဖစ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေစတနာမရွိေတာ့လို႔ဆိုၿပီး၊ အဲဒီအစာေတြကို ဒီအတိုင္း ရန္ကုန္ေရာက္တဲ့အထိ ျပန္သယ္လာခဲ့ပါတယ္။ မွတ္ကေရာ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ပုပၸါးေတာင္ကေန ျပန္လည္ထြက္ခြာလာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ရန္ကုန္ျပန္ခရီးစဥ္ စတင္ပါတယ္။ မိတၳီလာ ကန္ႀကီးကို ျပန္လည္ျဖတ္ေက်ာ္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ညေနဆည္းဆာမွာ ကန္ႀကီးဟာ တမ်ိဳးၾကည့္ေကာင္းေနျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ ညစာကိုလည္း မိတၳီလာၿမိဳ႕အစြန္မွာပဲ ေစာေစာစီးစီး စားေသာက္လုိက္ၿပီး၊ ည ၇ နာရီေလာက္မွာ ေနျပည္ေတာ္ကို ျဖတ္ေတာ့ အသြားတုန္းက မေတြ႕လိုက္ရတဲ့ ေနျပည္ေတာ္ တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္ႀကီးကို မီးေရာင္ေတြေအာက္မွာ ခမ္းနားစြာ ေတြ႕လိုက္ရပါေသးတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ကို ျဖတ္လာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ သူ႔အေတြးေတြဟာ နန္းက်ၿမိဳ႕ေတာ္ ရန္ကုန္္ဆီကို ေရာက္ေနျပန္ပါတယ္။ ခုခ်ိန္ဆို ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကေတာ့ အေမွာင္ထဲမွာ ေကြးေနေလာက္ၿပီလို႔ သူေတြးေနမိပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ေဟာင္း ပုဂံကေန ၿမိဳ႔ေတာ္သစ္ျဖစ္တဲ့ ေနျပည္ေတာ္၊ အဲဒီေနာက္ ေလာေလာလတ္လတ္ အေဟာင္းခံလိုက္ရတဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ဆီ ခ်ီတက္ရင္း သူ႕မ်က္လံုးထဲမွာ သတိ...ေရွ႕တြင္ အဆင္းႀကီးသည္ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကိုပဲ ျမင္ေနမိပါတယ္။ သတိ....ေရွ႕တြင္ အဆင္းႀကီးသည္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-1973418515579056717?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-66037290550560923552008-12-30T03:56:00.000-08:002008-12-30T08:17:23.910-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SVoQBhfOQBI/AAAAAAAAAHo/bwopnSXq-8Q/s1600-h/bagan.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 124px; height: 93px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SVoQBhfOQBI/AAAAAAAAAHo/bwopnSXq-8Q/s320/bagan.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285554731027939346" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" > </span><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ခုေတာ့အဲဒီနာမည္ႀကီး ပုဂံေျမကို သူတို႔အဖြဲ႔ ေရာက္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ ပုဂံက တည္းခိုမယ့္ ဟုိတယ္မွာ ပစၥည္းေတြ ေနရာခ်၊ ေရမိုးခ်ိဳး၊ မနက္စာစား၊ အဲဒီေနာက္ မနက္ ၉ နာရီေလာက္မွာ ဘုရားဖူးခရီးစဥ္ စတင္ပါေတာ့တယ္။ ပထမဆံုး ဖူးေမွ်ာ္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ ဘုရားကေတာ့ ေရႊစည္းခံုေစတီပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေရႊစည္းခံုဆိုတာ အေနာ္ရထာမင္းက စတင္တည္ခဲ့ၿပီး၊ မၿပီးျပက္ခဲ့တဲ့အတြက္ က်န္စစ္မင္းက လက္စ သတ္ခဲ့ရတဲ့ ဘုရားပဲျဖစ္ပါတယ္။ တန္ခိုးႀကီးတာတို႔၊ ဆုေတာင္းျပည့္တယ္ ဆိုတာေတြေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါေတြကို သူက စိတ္မဝင္စားပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ သူကန္ေတာ့ရမယ့္ အရာ၊ သူၾကည္ညိဳရမယ့္ အရာဟာ အျပင္က အုတ္ပံုႀကီးမဟုတ္သလို၊ အထဲက စြယ္ေတာ္ ဆံေတာ္ေတြလည္း မဟုတ္ပါဘူး။</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SVoQBo3Z91I/AAAAAAAAAHw/NrSAJwPuC4A/s1600-h/buddha.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 99px; height: 136px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SVoQBo3Z91I/AAAAAAAAAHw/NrSAJwPuC4A/s320/buddha.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285554733008418642" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" >(ျမတ္စြာဘုရားက ဝကၠလိမေထရ္ကို ေဟာတဲ့ေနရာမွာ သူ႔ကိုယ္သူ အပုပ္ေကာင္ႀကီးလို႔ေတာင္ ေဟာသြားခဲ့တာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔မေမ့သင့္ပါဘူး။ အသက္္ရွင္ေနဆဲ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကိုေတာင္ အပုပ္ေကာင္လို့ ျမတ္စြာဘုရားက မိန့္ၾကားေတာ္မူတာကို ေထာက္ရင္ ၾကြင္းက်န္ရစ္တဲ့ သက္မဲ့ ေမြေတာ္ ဓာတ္ေတာ္ေတြကို ျမတ္စြာဘုရားက ဘယ္လိုသေဘာထားမယ္ဆိုတာ ခန့္မွန္းၾကည့္လို့ရပါတယ္) တကယ္တမ္း ၾကည္ညိဳရမယ့္အရာက ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေမတၱာေတာ္၊ ကရုဏာေတာ္၊ ပညာေတာ္၊ ဂုဏ္ေတာ္ အေပါင္းသာျဖစ္တယ္လို့ သူက ယူဆထားသလို၊ အဲဒီလို ရည္စူးႏိုင္ရင္ အိမ္ကဘုရားဟာလည္း တန္ခိုးႀကီးၿပီး၊ ဆုေတာင္းျပည့္မွာပဲလို့ သူက ယံုၾကည္ထားပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ဒီခရီးမွာ သူဟာကုသိုလ္ယူဖို႔ထက္ ဂုဏ္ယူစရာ ဘုိးဘြားေတြရဲ႕ သမိုင္းယဥ္ေက်းမႈအေမြအနစ္နဲ႔ ဇာတိေသြး၊ ဇာတိမာန္ကို ခံစားခ်င္လို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ guide ေျပာျပေနတဲ့ ပါးစပ္ရာဇဝင္ေတြ၊ စာအုပ္ထဲက သမိုင္းေတြထက္ အုတ္ခ်ပ္ေတြေပၚက၊ ရုပ္ထုေတာ္ေတြဆီက ေျပာျပေနတဲ့ အတိတ္သမိုင္းေတြကို သူက ေအးေအးေဆးေဆး ခံစားနားေထာင္ခ်င္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ခရီးစဥ္က အမ်ားနဲ႕ စုေပါင္းသြားလာရတဲ့ ခရီးစဥ္ျဖစ္ၿပီး၊ သူ႔လို စိတ္ကူးယဥ္ သမားတစ္ေယာက္အတြက္ သူ႕သေဘာအတုိင္းသာ ပုဂံကို ေလွ်ာက္လည္မယ္ ဆိုရင္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခုေတာ့ အခ်ိန္လုၿပီး၊ ေရာက္ႏုိင္သမွ် နာမည္ႀကီး ေစတီေတြကို ဖူးေမွ်ာ္ေလ့လာႏိုင္ဖို႔ အခ်ိန္လုသြားလာေနရတာမို႔ တက္လိုက္ ဆင္းလိုက္နဲ့ တက္သုတ္ရိုက္ေနရပါတယ္။ ဖ်က္ခနဲ ဖ်က္ခနဲ လတ္ေနတဲ့ ကင္မရာမီးေတြ နဲ႔အတူ သူ႔အေတြးေတြဟာလည္း တဖ်က္ဖ်က္ ေပၚလာလိုက္ ေပ်ာက္သြားလိုက္နဲ႔ လိုက္ပါ စီးေမွ်ာေနခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SVoQBfCEphI/AAAAAAAAAHg/u52vzv8HuXw/s1600-h/ananda.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 110px; height: 147px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SVoQBfCEphI/AAAAAAAAAHg/u52vzv8HuXw/s320/ananda.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285554730368804370" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ေနာက္ အနုမွာ အာနႏၵာဆိုတဲ့ အာနႏၵာဘုရားကို ေရာက္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ပုဂံမွာ အႏုပညာလက္ရာအေျမာက္ဆံုး ဘုရားလို႕ဆိုၾကပါတယ္။ က်န္စစ္မင္း လက္ထက္မွာ တုိင္းျပည္ေအးခ်မ္းသာယာမႈကို ညႊန္းဆိုတဲ့သေဘာ၊ အဲဒီအခ်ိန္က တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုး ေအးခ်မ္းသိမ္ေမြ႔မႈကို ဘုရားမွာရွိတဲ့ အႏုပညာလက္ရာေတြက ေဖာ္ျပေနတယ္လို့လည္း ဆုိပါတယ္။ ဘုရားကို ဖူးေမွ်ာ္ဖို့ နတ္လမ္းကို ဘုရင္သြားဖို႔ တစ္လမ္း၊ ရဟန္းသြားဖို႔ တစ္လမ္းနဲ႔ တုိင္းသူျပည္သားေတြသြားဖို႔ တစ္လမ္းဆိုၿပီး ထည့္သြင္း တည္ေဆာက္သြားတဲ့ စိတ္ကူးေလးကိုလည္း သေဘာက်ေနမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္ေတြ လင္းေနလို႔ သဘာဝအေလွ်ာက္ အလင္းဝင္ဖို့ ဖန္တီထားတဲ့ ဒီဇိုင္းပုိင္းကိုေတာ့ မေတြ႔ျမင္ခဲ့ရပါဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" > ေနာက္တစ္ေန့မွာေတာ့ ပုဂံကို စက္ဘီးစီးၿပီး ေလွ်ာက္လည္ဖို႕အခြင့္အေရး ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး စက္ဘီးေလးငွားလို႔ ၿမိဳ႕သစ္ေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ ၿမိဳ႕ေဟာင္းႀကီးရဲ႕ လမ္းမေတြေပၚမွာ၊ guide မပါ၊ ေျမပံုမပါနဲ႔ ႀကံဳသလိုေမးျမန္းၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စီးနင္းသြားလာရတဲ့အခါမွ ပုဂံဟာ သူ႕အေပၚမွာ သူထင္ထားတာထက္ ပိုၿပီးစြဲေဆာင္ႏုိင္ေနမွန္း သူသိလာခဲ့ပါတယ္။ ပထမ က်န္စစ္သားလိႈင္ဂူကို ေရာက္ေတာ့ ဘာမသိ ညာမသိ မဲေမွာင္္ေနတဲ့ လိႈင္ဂူထဲမွာ ဘာေတြမ်ားရွိလိမ့္မလဲဆိုတဲ့ သိလိုေဇာနဲ႔ ဝင္ေရာက္ၾကည့္ရူၾကပါတယ္။ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြက ဟိုမွာတစ္ခန္း၊ ဒီမွာတစ္ခန္းမို့ ဘာအတြက္ ေဆာက္တာျဖစ္မလဲလို႔ သူတို႔ေတြ ႀကိဳးစားၿပီး အေျဖထုတ္ၾကည့္ၾကပါေသးတယ္။ သူကေတာ့ က်န္စစ္မင္း ပုန္းတဲ့ေနရာလားမသိလို႕ ထင္ထားခဲ့ေပမယ့္၊ အျပင္ေရာက္လို႕ ေမးၾကည့္ေတာ့မွ မဟုတ္ဘူးတဲ့၊ က်န္စစ္မင္းက ရဟန္းေတာ္ေတြ တရားထိုင္ဖို႔ ဂူေတြလုပ္ေပးထားတာဆိုလို႔ ပုဂံမွာရွိတဲ့ အရာရာတိုင္းဟာ ဘာသာေရး ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ နဲ႔ခ်ည္းပါလားလို႔ သတိရမိပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" > သူစိတ္ဝင္စားေစတဲ့ ဘုရားရဲ႕ဘြဲ႔ေတာ္က ျပသဒါးဘုရားပါပဲ။ ျပသဒါးဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔လူမ်ိဳးက ေဝးေဝးက ေရွာင္ေလ့ရွိပါတယ္။ အတိတ္မေကာင္းဘူး၊ လာဘ္မေကာင္းဘူးလို့လဲ ယူဆပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီဘုရားကို တည္တဲ့သူကေတာ့ (ဘယ္သူမွန္းလဲ သူ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး) ျပသဒါးေန႔ေတြကိုခ်ည္း ေရြးၿပီး၊ ဘုရားကို တည္ခဲ့ပါတယ္တဲ့။ အုတ္ျမစ္ခ်တဲ့ေန႔လည္း ျပသဒါး၊ ထီးေတာ္တင္တဲ့ေန့လည္း ျပသဒါး စသည္ျဖင့္ ျပသဒါးေန႔ခ်ည္း ေရြးၿပီးျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္တဲ့။ သူက အဲဒီလို ေတာ္လွန္တဲ့အေတြးအေခၚေတြကို သေဘာက်သူမို႔ နာမည္ၾကားရံုနဲ႔တင္ စိတ္ဝင္စားေနပါၿပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ ဘာမသိ၊ ညာမသိနဲ႔ ဘုရားထဲဝင္ၿပီး၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဦးခ်ေနမိပါေတာ့တယ္။ ခုမွပဲ ျမတ္စြာဘုုရားချမာလည္း သူမႀကိဳက္တဲ့ ျပသဒါးတို႔၊ ရက္ရာဇာတို႔ဆိုတာေတြနဲ႔ ကင္းလြတ္ခြင့္ ရတာမဟုတ္ပါလား။ သူကေတာ့ မင္းတို႔ထြက္ ရက္ရာဇာသမားျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SVoR_mlzP-I/AAAAAAAAAH4/mntW82uOgYY/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 105px; height: 136px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SVoR_mlzP-I/AAAAAAAAAH4/mntW82uOgYY/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285556897061224418" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ျပသဒါးဘုရားက ထြက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ သူပါ လြတ္လပ္လာသလို ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ လမ္းမွာ စက္ဘီးစီးရင္း ေတာင္ေျမာက္္ေလးပါး ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာလိုက္တာ ေစတီေဟာင္းေတြ၊ ေစတီသစ္ေတြကို လမ္းမတေလွ်ာက္ ဖူးေမွ်ာ္လာခဲ့ရပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ေလာက္က တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ဒီဘုရား၊ ေစတီေတြဟာ တည္ၿငိမ္ထည္ဝါတဲ့ဟန္နဲ႔၊ ဂုဏ္ျဒပ္နဲ႔ ရပ္တည္ေနရမယ့္အစား၊ ခုေတာ့ မေန့တစ္ေန့က ထံုးအသစ္ေတြ၊ ေရႊသဃၤန္းေတြနဲ႔ သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ အမယ္အိုႀကီး ပန္းပန္ၿပီး၊ ဝမ္းဆက္ဝတ္ခိုင္း ထားသလိုျဖစ္ေနသလားလို႕ ခံစားမိရပါတယ္။ ေနာက္ ဖတ္ခဲ့ရဖူးတဲ့ အစြန္းႀကီးေတြအေၾကာင္းလည္း ေခါင္းထဲကို အလိုလို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" > </span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" >၁။ သဒၵါလြန္ေတာ့ ကြန့္တယ္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" > ၂။ ပညာလြန္ေတာ့ ဆြံ႕တယ္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" > ၃။ ဝိရိယလြန္ေတာ့ တြန္႔တယ္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" > ၄။ သမာဓိလြန္ေတာ့ ပ်ံ႕တယ္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Zawgyi-One;" > ၅။သတိမူကား လြန္သည္မရွိ။ ဆိုတဲ့စာပိုဒ္ေလးပဲျဖစ္ပါတယ္။ သိပ္ေတာ့လည္း မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ မွတ္မိသေလာက္ ေရးၾကည့္လိုက္တာပါ။ သဒၵါလြန္တာနဲ႔ ပညာလြန္တာ။ သဒၵါကို ပညာနဲ႔ထိန္း၊ ပညာကို သဒၵါနဲ႔ထိန္း။ ခ်ိန္ညိွရမွာက သတိေလးပါပဲ။ အစြန္းမွန္သမွ် ဘယ္အစြန္းမွ မေကာင္းဘူးဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရား ဦးဆံုးေဟာၾကားတဲ့ ဓမၼစၾကာတရားေတာ္ထဲမွာ ရဟန္းဆိုတာ အစြန္းႏွစ္ဖက္ကိုေရွာင္ၿပီး၊ အလယ္လမ္းကိုသာ လိုက္ရမယ္လို့ ေဟာၾကားခဲ့ၿပီးသားပါပဲ။ </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-6603729055056092355?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-9834497227445859202008-12-29T05:41:00.000-08:002008-12-29T16:43:25.246-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SVkBpU8DZ4I/AAAAAAAAAHI/UEhN0RW9cIU/s1600-h/bagan.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 113px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SVkBpU8DZ4I/AAAAAAAAAHI/UEhN0RW9cIU/s320/bagan.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285257447202842498" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >အဲဒီလို အခ်ိန္မွာ ပုဂံဟာ၊ ပုဂံၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သားေတြဟာ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘိုးေဘးေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အဆံုးအမနဲ႔ ယဥ္ေက်းေနၾကၿပီ ဆိုတာကို ပုဂံမွာရွိတဲ့ ေစတီပုထိုးတိုင္းရဲ႕ အုတ္ခ်ပ္တိုင္းမွာ၊ သဲပြင့္တုိင္းမွာ ထင္ဟင္ေနမွာပါ။ ပုဂံေျမတစ္လက္မ တုိင္းဟာ ငါတို့ဘိုုးဘြားေတြရဲ႕ လုပ္အားေတြ၊ ေခ်ြးေတြ၊ ေသြးေတြပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ပုဂံၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးဟာ သူ႕ေဘးမွာလည္း သူနဲ့အတူ သမိုင္းေတြကို ထမ္းပိုး မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့၊ ေဆြးေႏြးေဖာ္ ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးလည္း ရွိေနတယ္မဟုတ္လား။ ညဘက္ လူေခ်တိတ္ခ်ိန္ဆို သူတို့ အခ်င္းခ်င္း ေဆြးေႏြး ျငင္းခုန္တာေတြကို ၾကားရမလား မသိဘူးလို့ ကားေပၚမွာ မူးမူနဲ့ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ရင္း လိုက္ပါလာခဲ့ပါတယ္။ ေၾသာ္... ပုဂံ။ မင္းက်န္စစ္ သူ႕တုိင္းသူျပည္သားေတြကို ဘယ္ဘက္က အဝတ္အစား တန္ဆာေတြ ေပးခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္၊ ညာဘက္က စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြ ေပးခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္။ ပုဂံသူ ပုဂံသားတို႔ရဲ႕ ပုဂံၿမိဳ႔ေတာ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီခရီးကို ထြက္ဖို႔သူ႕အေနနဲ႔ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္၊ ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္္ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ေၾကာက္တာက ခရီးသြားလို့ ကားစီးရင္ ကားမူးတတ္တဲ့ သူ႕အက်င့္ကို သူသိေနလို့ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းတတ္တုန္းက ရန္ကုန္-ျပည္ ေျခာက္နာရီေလာက္ သြားရတဲ့ ခရီးေလးကိုေတာင္ သူ႕မွာ ေသခ်င္ေစာ္နံေလာက္ေအာင္ မူးေနတတ္တာ။ ခုလို ၁၂ နာရီေလာက္ ကားစီးရမယ့္ ရန္ကုန္-ပုဂံခရီးစဥ္ကို ေတြးေတြးၾကည့္ရင္ သူ႕မွာ ေၾကာက္ေၾကာက္လုိ႕သာ ေနပါေတာ့တယ္။ ကားမူးတဲ့ဒဏ္ကို သူက ေတာ္ေတာ္လန့္သည္။ မူးတာထက္ မူးၿပီး အန္တာကို သူကပိုေၾကာက္တာ။ ေဘးနားမွာ အတူလိုက္ပါလာတဲ့ ခရီးေဖာ္ အခ်င္းခ်င္းကို အားနာမိတာက မူးတာထက္သူ႔ကို ပိုဒုကၡေပးတတ္သည္။ အဲဒီအတြက္ ခရီးသြားေဆာင္းပါးေတြ၊ စာအုပ္ေတြဖတ္ၿပီး၊ အားက်ေနတတ္တဲ့သူ႔မွာ ကိုယ္တိုင္ခရီးသြားဖို႔ေတာ့ အၿမဲတြန့္ဆုတ္ေနခဲ့ပါတယ္။</span></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SVkCYOolpjI/AAAAAAAAAHQ/bzJtX6_07vE/s1600-h/bagan.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 119px; height: 120px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SVkCYOolpjI/AAAAAAAAAHQ/bzJtX6_07vE/s320/bagan.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285258252964439602" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမန္မာမွန္ရင္ ဇာတ္ပြဲၾကည့္ဖူးရမယ္။ ပုဂံေရာက္ဖူးရမယ္လို႕ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ေျပာဖူးတာ ဖတ္ခဲ့ရဖူးသလို၊ အေနာ္ရထာ၊ က်န္စစ္မင္းက အစ ဗ်တ္ဝိ၊ ဗ်တၱ အလယ္၊( သူတို့ညီအစ္ကိုကို ငယ္ငယ္က ဗ်တ္ဝိ၊ ဗ်တၱ လို့ေတာင္ နာမည္ေပးထားရတယ္။ ေသာင္းက်န္းလြန္းလို႔) မင္းႀကီး မင္းေလး အဆံုး အိပ္ယာဝင္ ပံုျပင္ေတြနဲ႔သာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့သူမို့ ပုဂံဆိုတာကို စိတ္ကူးနဲ့ အသြားအျပန္ လုပ္ေနခဲ့တာကလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ရွိေနပါၿပီ။ ေက်ာင္းတုန္းက ေမဂ်ာအလိုက္ excursion ထြက္ေတာ့လည္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မလိုက္ျဖစ္၊ သူငယ္ခ်င္း ေလးငါးေယာက္ေလာက္ စုၿပီး၊ ေအးေအးေဆးေဆး ခရီးထြက္မယ္လို့ ၾကံစည္ခဲ့တာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ပါပဲ။ ဒါေပသိ ပုဂံနဲ႔ဖူးစာက အႀကိမ္ႀကိမ္လႊဲလို႔သာခ်ည္း ေနပါေတာ့တယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္ထဲမွာေတာ့ ကုမၸဏီက sponsor နဲ႔ပုဂံကို လုိက္ပို့မယ္ဆိုေတာ့ တကယ္ေရာက္ျဖစ္ၿပီမို႔ သူ႔မွာ ဝမ္းသာေနခဲ့ပါတယ္။</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလးနာရီဝန္းက်င္မွာ ရန္ကုန္ကေန ကားစထြက္ျဖစ္ပါတယ္။ ကုမၸဏီက ဝန္းထမ္းေတြခ်ည္း ကားစင္းလံုးငွားထားတာမို႔ စထြက္ကတည္းက သီခ်င္းေတြဖြင့္ၿပီး လိုက္ဆိုၾက၊ အခ်င္းခ်င္း စ ၾက ေနာက္ၾကနဲ႔ အေပ်ာ္ေလးေတြနဲ႔ ခရီးစတင္ခဲ့ပါတယ္။ ပဲခူးေရာက္ေတာ့ ညေနရီ မိုးခ်ဳပ္စၿပဳေနပါၿပီ။ ပဲခူးကထြက္၊ ဘုရားႀကီးေရာက္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ညအေမွာင္ထဲမွာ ကားကျမွားတစ္စင္းပမာ အေမွာင္ထုထဲ တုိးဝင္လို႔ ။ ဒုိက္ဦးမွာ ညစာစားတဲ့အထိ သူ႕အေျခအေနက ေကာင္းေနဆဲ။ ည ၁၂ နာရီမွာ ညလယ္စာစားဖုိ႔ ေတာင္ငူၿမိဳ႕သစ္မွာ ရပ္ၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဇာတိက ျပလာပါေတာ့တယ္။ ရင္ထဲမွာ ၿပည့္လာသလို၊ ေခါင္းေတြလည္း စၿပီး မူးရိပ္မူးရိပ္ ျဖစ္လာေနပါတယ္။ ကားတစ္စီးလံုးလဲ တိတ္ဆိတ္ကုန္ၾကပါၿပီ၊ အားလံုးကလည္း ႀကိဳးစားၿပီး အိပ္ေနၾကတာပါပဲ။ ကားႀကီးကေတာ့ မီးေရာင္လဲ့လဲ့ ၿမိဳ႕ရြာေတြကို ျဖတ္ၿပီး တစ္မိုင္ၿပီးတစ္မိုင္ ခရီးႏွင္ ေနခဲ့ပါတယ္။ မူးမူးနဲ့ ဟုိဘက္လိွမ့္လိုက္၊ ဒီဘက္လိွမ့္လိုက္နဲ႔ မသက္မသာ လိုက္ပါလာတဲ့သူ႔မွာ ေရာက္ရာေပါက္ရာ ေတြးလို႔။ ရုတ္တရက္ မီးေတြ ထိန္ထိန္လင္းေနတဲ့ လမ္းမက်ယ္ႀကီးကို အေမွာင္ထုထဲက ရုတ္တရက္ ေတြ႕လိုက္ရတဲ့ အခါမွာေတာ့ မေရာက္ဖူးေပမယ့္ နာမည္ႀကီး ေနၿပည္ေတာ္ႀကီးမွန္း သူအတတ္ သိလိုက္ပါတယ္။ ေဘးနားက သူငယ္ခ်င္းကိုေတာင္ ႏိႈးၿပီး ၿပလိုက္ပါေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အထိလည္း သူ႕မွာ မအိပ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ လင္းထိန္ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးဆီကို အေမွာင္ထုထဲကေန ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္ေနတဲ့ သူ႕ေခါင္းေတြမွာလည္း မူးေနဆဲ၊ မူးေနၿမဲ။</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္ရာကေန ျဖတ္ခနဲ ျပန္ႏိုးလာေတာ့ ကားက မိတၳိလာၿမိဳ႕ထဲ စဝင္ေနပါၿပီ၊ ငယ္ငယ္က အိပ္ယာဝင္ရင္ အေဖ အၿမဲဆိုဆိုျပေနၾက (သူကေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းကိုဆိုၿပီး၊ ပုခက္လႊဲသိပ္ရင္ အိပ္ေပ်ာ္တာထက္ ေခါင္းမူးတာကသာ ပိုျဖစ္တက္သည္) မိတၳီလာ ကန္ေတာ္ေအာက္က ဖားေကာက္ခဲ့ပါဆိုတဲ့ သီခ်င္းနဲ့ ငယ္ဘဝကို ျပန္သတိရ သြားလိုက္ပါေသးတယ္။ အခ်ိန္က ေလးနာရီသာသာေလာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ေဆာင္းဦးေပါက္ ႏွင္းေတြနဲ႔ အၿပိဳင္ မီးေရာင္လဲ့လဲ့မွာ မိတၳိလာ ကန္ေဘာင္တေလွ်ာက္ ေအးေအးေဆးေဆး လမ္းေလွ်ာက္ရရင္ဆိုၿပီး၊ စိတ္ကူး ၾကည့္လိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မ်က္လံုး ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ဖားေကာင္ေတြ ေတြ႔ရင္ေတာ့ ေကာက္ေပးရမယ့္သူက မရွိေသးပါဘူး။ ႏွင္းေဝေဝမွာ သပ္ရပ္လွပေနတဲ့ မိတၳိလာကန္ႀကီးကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ သူျပန္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ ျပန္ပါတယ္။ ေညာင္ဦးအဝင္မွာ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ႏိုးလာေတာ့ မိုးေတာင္လင္းေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ မၾကာခင္ ပုဂံကိုေရာက္ပါေတာ့မယ္။ ပုဂံ။ ပထမျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီး၊ အေနာ္ရထာရဲ႕ပုဂံ၊ က်န္စစ္သားရဲ႕ ပုဂံ၊ မုဆိုးမေတာင္ ဘုရားတည္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ပုဂံ၊ ဗ်တၱအသည္းကြဲခဲ့တဲ့ပုဂံ၊ ျမန္မာတိုင္း ေရာက္ရမယ္ဆိုတဲ့ ပုဂံ။ အားလံုးရဲ႕ ပုဂံ၊ ပုဂံ.....ပုဂံ....။</span></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SVkDM3Rfu4I/AAAAAAAAAHY/5sNKoJ2FQXk/s1600-h/bagan.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 130px; height: 87px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SVkDM3Rfu4I/AAAAAAAAAHY/5sNKoJ2FQXk/s320/bagan.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285259157226634114" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေပၚတူဂီခရီးသည္ႀကီး မာကိုပိုလိုက ပုဂံၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကို Golden Land အျဖစ္ ဖြဲ႔ဆိုခဲ့စဥ္တုန္းက အေမရိကန္ဆိုတာ သမိုင္းအစေတာင္ မရွိေသးပါဘူး။ အေမရိကတိုက္ကို ကိုလံဘက္စတင္ေတြ႕ရွိတာေတာင္ ႏွစ္ ငါးရာေက်ာ္ေက်ာ္ေလးပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ၿဗိတိသွ် ေနမဝင္အင္ပါယာ ဆိုတာလည္း ပင္လယ္ထဲထြက္ ဓါးျပတုိက္ေနရတဲ့ လူရိုင္းသာသာေတြ ေလာက္သာ ရွိေသးတယ္လို႔ ဖတ္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အဲဒီလို အခ်ိန္မွာ ပုဂံဟာ၊ ပုဂံၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သားေတြဟာ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘိုးေဘးေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အဆံုးအမနဲ႔ ယဥ္ေက်းေနၾကၿပီ ဆိုတာကို ပုဂံမွာရွိတဲ့ ေစတီပုထိုးတိုင္းရဲ႕ အုတ္ခ်ပ္တိုင္းမွာ၊ သဲပြင့္တုိင္းမွာ ထင္ဟင္ေနမွာပါ။ ပုဂံေျမတစ္လက္မ တုိင္းဟာ ငါတို့ဘိုုးဘြားေတြရဲ႕ လုပ္အားေတြ၊ ေခ်ြးေတြ၊ ေသြးေတြပဲ ျဖစ္ ခဲ့ပါတယ္။ ပုဂံၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးဟာ သူ႕ေဘးမွာလည္း သူနဲ့အတူ သမိုင္းေတြကို ထမ္းပိုး မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့၊ ေဆြးေႏြးေဖာ္ ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးလည္း ရွိေနတယ္မဟုတ္လား။ ညဘက္ လူေခ်တိတ္ခ်ိန္ဆို သူတို့ အခ်င္းခ်င္း ေဆြးေႏြး ျငင္းခုန္တာေတြကို ၾကားရမလား မသိဘူးလို့ ကားေပၚမွာ မူးမူနဲ့ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ရင္း လိုက္ပါလာခဲ့ပါတယ္။ ေၾသာ္... ပုဂံ။ မင္းက်န္စစ္ သူ႕တုိင္းသူျပည္သားေတြကို ဘယ္ဘက္က အဝတ္အစားတန္ဆာေတြ ေပးခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္၊ ညာဘက္က စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြ ေပးခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္။ ပုဂံသူ ပုဂံသားတို႔ရဲ႕ ပုဂံၿမိဳ႔ေတာ္။</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-983449722744585920?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-67566237226244237022008-12-19T07:23:00.000-08:002008-12-19T07:59:22.928-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SUvCWvY6TxI/AAAAAAAAAHA/_ZLyeFI6G48/s1600-h/images.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 112px; height: 112px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SUvCWvY6TxI/AAAAAAAAAHA/_ZLyeFI6G48/s320/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281528683955900178" border="0" /></a><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >"ခက္ေတာ့ခက္ေနၿပီကြာ" </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >"ဟ ဘာလို႔လဲ၊ မင္းဟာက အစမရွိ၊ အဆံုးမရွိနဲ႔ပါလား" </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >"ဘာျဖစ္ရမွာလည္းကြ၊ ရြာမွာ ကထိန္ရွိလို႔ေတာင္ ခုိင္းစရာ ကာလသားက ရွားလာၿပီကြ။ တခ်ိဳ႕က ၿမိဳ႕တက္အလုပ္လုပ္ၾက၊ နည္းနည္းတက္ႏိုင္တဲ့သူက မေလးတဲ့။ ပိုတက္ႏိုင္တဲ့သူက စင္ကာပူေပါ့ကြာ။ ကိုယ္စီကိုယ္စီ ထြက္သြားၾကတာ ရြာမွာလည္း ေယာက်္ား မိန္းမအခ်ိဳးဟာ ငါတို႕ငယ္ငယ္က ၾကားဖူးတဲ့ ဥသွ်စ္တစ္တင္း ႏွမ္းတစ္တင္းေခတ္ကို တကယ္ ျပန္ေရာက္ေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။" </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းအတြင္းက ရြာက အလယ္ေရာက္လာတဲ့ အစ္ကိုျဖစ္သူက ရြာမွာ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ အေျခအေနကို ေျပာျပေနတာပါ။ ရာသီအလိုက္ ပြဲေပါင္းမ်ားစြာ က်င္းပေလ့ရွိတဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ေရႊျပည္ႀကီးရဲ႔ ေက်းလတ္ေဒသ အဖို႔ေတာ့ အဲဒီပြဲေတြမ်ားစြာထဲမွာ ဘာသာေရး၊ လူမႈေရး အရ အေရးအပါဆံုးကေတာ့ ကထိ္န္ပြဲပါဆိုရင္ သိပ္ျငင္းၾကမယ္ မထင္ပါဘူး။ တစ္ရြာလံုး ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာမေရြး၊ လူႀကီးလူငယ္ မေရြး ေငြစု၊ လုပ္အားစုၿပီး က်င္းပၾကတာလည္း ကထိန္ပြဲပါပဲ။ ခုေတာ့ အဲဒီအေရးပါတဲ့ ကထိန္ပြဲကို က်င္းပဖို႕အတြက္ေတာင္ ဝိုင္းၾကမယ့္၊ ဝန္းၾကမယ့္ လူငယ္ေတြ ရွားပါးလာတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ၿငီးၿငဴသံေတြဟာ တျဖည္းျဖည္း ဆူညံလာခဲ့ပါတယ္။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ဆက္တိုက္ စပါးေစ်း၊ ပဲေစ်း တြက္ေခ်မကိုက္တဲ့ လယ္သမားေတြအတြက္ ဒီႏွစ္ဟာ အဆံုးအျဖတ္ သေဘာမ်ိဳးအထိ အေရးႀကီးတဲ့ ႏွစ္တစ္ႏွစ္လို႕ေျပာရမွာပါ။ ႏြားလွည္းေတြ စက္ဘီးေတြကို အလဲထိုး အႏိုင္ယူခဲ့တဲ့ တရုတ္ဆိုင္ကယ္ တဖုန္းဖုန္း အသံေတြေတာင္ နည္းနည္း က်ဲသြားသလိုပါပဲ။ လယ္သမားအမ်ားစုဟာ သူတို႕ရဲ႕သားသမီးေတြကို ႏိုင္ငံျခားပို႕ၿပီး၊ အလုပ္လုပ္ခိုင္းထားတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လယ္ယာလုပ္ငန္းေတြမွာ အစအဆံုး အလုပ္သမားေတြ ငွားရမ္းအသံုးျပဳမႈမ်ားလာၿပီး၊ ဟုိအရင္ေခတ္ေတြကလို မိသားစုအလိုက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး မယားနဲ႕ေဆြငယ္လင္ ဆိုတဲ့ ဝိုင္းလုပ္ဝိုင္းစား စနစ္ႀကီးေတာင္ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္ေတာ့မလိုပါပဲ။ တစ္ဘက္မွာလည္း ေႏြၿပီးမိုး၊ မိုးၿပီးေႏြ အနားအလွပ္မရွိ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တဲ့အတြက္ လယ္ယာေတြမွာလည္း ေျမဆီေျမနစ္ေတြဟာ ခမ္းခမ္းလာတဲ့အတြက္ သီးႏံွအထြက္ႏႈန္းကလည္း က်ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။ ဒါကိုက်ားကန္ဖို႕အတြက္ ေျမဆီေတြ၊ ဓာတ္ေျမၾသဇာေတြ၊ ပိုးသက္ေဆးေတြ မ်ိဳးစံု အသံုးျပဳလာရတဲ့အခါ၊ ေခါင္ခိုက္ေနတဲ့ ေစ်းေတြနဲ႔ နပန္းလုံးရျပန္ပါတယ္။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါအျပင္ အလုပ္သမားရွားပါးလာလို႕ ျမင့္တက္လာတဲ့ လုပ္အားခကိုပါ ေပါင္းတြက္ၾကည့္ရင္ လယ္သမားေတြ အေနနဲ႕ မိသားစုလုပ္အားနဲ႕ ေျမအရင္းႏွီးဖိုး ထည့္မတြက္ဖူးဆိုရင္ေတာင္ ရင္းထားရတဲ့ အရင္းအႏွီးက မေသးလွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႕လယ္သမားေတြဟာ အရင္းႀကီးသေလာက္ အျမတ္မ်ားမ်ားေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္လို႕မရႏိုင္ပါဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ကာလမွာေတာ့ တကယ္တမ္းတြက္ၾကည့္ရင္ လယ္သမားေတြ ရံႈးၾကပါတယ္။ ဒါျဖင့္ ဘာလုို႕ဆက္လုပ္ေနေသးလဲလို႕ေမးရင္ေတာ့ ဘိုးဘြား အစဥ္အဆက္ ဒါပဲ လုပ္လာၾကတဲ့အတြက္ ဒါကလြဲရင္ တျခားဘာမွ မလုပ္တက္တာရယ္၊ ဟုိအရင္ႏွစ္ေတြက ေစ်းမေကာင္းေပမယ့္ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ေစ်းေကာင္းေလာက္ရဲ႕ဆိုၿပီး၊ ေမွ်ာ္လင့္ၾကလို႕၊ အေကာင္းဘက္ကေတြးၾကလို႕ပဲျဖစ္ပါတယ္။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါနဲ႔ပတ္သတ္လို႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕အိမ္နီးခ်င္း အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ႕လုပ္ရပ္ေလးကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕အေနနဲ႕ နမူနာ ယူသင့္ပါတယ္။ သူတို႕မွာ လယ္သမားေတြအတြက္ MSP (Minimum Support Price) လို႕ေခၚတဲ့ အနိမ့္ဆံုး ေပးဝယ္တဲ့ေစ်းႏႈန္းဆိုတာ ရွိပါတယ္။ သူ႕သေဘာက သက္ဆုိင္ရာ ၿပည္နယ္ေတြအလိုက္ အထူးအဖြဲ႔ေတြ ဖြဲ႔ထားၿပီး၊ အဲဒီအဖြဲ႔ေတြက သီးႏွံတစ္မ်ိဳးခ်င္းအလိုက္ လယ္သမားေတြရဲ႕စိုက္ပ်ိဳးစရိတ္ ကုန္က်မႈ တစ္နည္း အရင္းကို တြက္ခ်က္ၿပီး၊ အဲဒီသူတို႕ခန့္မွန္းထားတဲ့ အရင္းမွာ သင့္ေတာ္တဲ့ အျမတ္ေပါင္းထည့္ေပးလို႕ရလာတဲ့ တန္ဖိုးကို အဲဒီသီးႏွံရဲ႕ MSP တစ္နည္း အနိမ့္ဆံုး ေစ်းႏႈန္းအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးပါတယ္။ တကယ္လို႕ အျပင္မွာ ေပါက္တဲ့ေစ်းႏႈန္းဟာ MSP ထက္မ်ားရင္ လယ္သမားေတြအေနနဲ႔ အျပင္မွာပဲ ေရာင္းႏုိင္ၿပီး၊ MSP ထက္နည္းရင္ေတာ့ အစိုးရဆီမွာ MSP ေစ်းနဲ႔ ေရာင္းခ်ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ လယ္သမားေတြအေနနဲ႔ ဆံုးရံႈးရမွာ မပူရေတာ့ဘဲ စိတ္ေအးလက္ေအး လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သူတို႕ဆီမွာ လယ္သမားတိုင္း ဟန္းဖုန္းကိုင္ႏုိင္တာ မဆန္းပါဘူး။ ထိုင္းမွာလည္း အဲဒီလို သတ္မွတ္ေပးထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြၽန္ေတာ္တို႔ လယ္သမားေတြကေတာ့ သူတို႕ေလာက္ ကံမေကာင္းရွာၾကပါဘူး။ ဒီမွာ ပဲအထြက္ဆံုး ကာလေတြျဖစ္တဲ့၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ မတ္လေတြ လယ္သမားေတြလက္ထဲ ပဲေတြ လိႈင္လိႈင္ေပၚေနခ်ိန္မွာ ေစ်းေတြ က်ဆင္းေနၿပီး၊ လယ္သမားေတြ လက္ထဲ ပဲေတြမရွိေတာ့ပဲ ကုန္သည္ေတြလက္ထဲမွာသာ ပဲေတြရွိေတာ့တဲ့ ဇြန္၊ ဇူလိုင္လေတြထဲမွာေတာ့ ေစ်းေတြဟာ ႏွစ္ဆေက်ာ္ ျမင့္တက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဟာ Food Crisis ဆုိၿပီး သီးႏွံမွန္သမွ် ေရႊျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕အဓိက သီးႏွံျဖစ္တဲ့ ဆန္ေစ်းႏႈန္းဟာ သံုးဆေက်ာ္ ျမင့္တက္သြားခဲ့ေပမယ့္ စိတ္မေကာင္းစရာက လယ္သမားေတြခမ်ာ အဲဒီအက်ိဳးကို မခံစားခဲ့ရရွာပါဘူး။ အဓိကကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံအပါအဝင္ တိုင္းျပည္အသီးသီးဟာ ( ထိုင္းႏိုင္ငံကလႊဲလို႕) ျပည္တြင္း ဖူလံုေရးအတြက္ဆိုၿပီး၊ ဆန္ျပည္ပတင္ပို႔ မႈေတြကို ပိတ္ပင္ခဲ့လို႔ပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ Financial Crisis ဆိုတဲ့ ကမာၻ႕စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္း နဲ႔အတူ ကုန္စည္ေစ်းေတြ ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ က်ဆင္းခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒီဒဏ္ကို လယ္သမားေတြက ကူရာမဲ့ ရင္စီးၿပီး ခံရပါေတာ့တယ္။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔ ပိုကံဆိုးတာကေတာ့ ဒီဒဏ္ကို ကာကြယ္ေပးမယ့္ အစိုးရကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒီအက်ပ္အတည္း ဒဏ္ကို ခံစားေနလာရတာေၾကာင့္ပါပဲ။ သိၾကတဲ့အတိုင္း မႏွစ္က ၂ဝဝ၇ မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ စုစုေပါင္း တိုင္းျပည္ထုတ္ကုန္ GDP ဟာ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၈ ဘီလီယံ ဝန္းက်င္ရွိတဲ့အနက္ အမ်ားစုဟာ ေရနံန ဲ႔သဘာဝဓာတ္ေငြ႕ကရတာျဖစ္ၿပီး၊ သစ္ေတာ၊ သားငါး၊ လယ္ယာကဏၭေတြကသာ အမ်ားဆံုး ရရွိခဲ့ၾကတာပါ။ ခုေတာ့ ေရနံေစ်းဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္ေျပာခဲ့တဲ့ ဇူလိုင္လထဲမွာ တစ္စည္ကိုု ၁၄၇ ေဒၚလာေလာက္ ရွိေနရာကေန ခုခ်ိန္မွာ ၃၆ ေဒၚလာဆိုတဲ့ အထိ က်ဆင္းခဲ့ပါၿပီ။ အဲဒီေတာ့ အစိုးရရဲ႕ဝင္ေငြေတြ ထိခိုက္ဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ သစ္ေတာ၊ သားငါး၊ လယ္ယာထြက္ကုန္ေတြလည္း ဘယ္လြတ္လိမ့္မတုန္း။ အျမင့္ဆံုးေစ်းေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ ေစ်းေတြဟာ တလိမ့္ေခါက္ေကြး က်ဆင္းေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲသည္ေတာ့ ဘယ္သူလာလို႔ ကူပါ့မယ္ေပါ့ဗ်ာ။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခုျဖစ္ေနတဲ့ ကမာၻ႕စီးပြားပ်က္ကပ္ဟာ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုမွာေတာ့ အိမ္ယာေစ်းကြက္က စတင္ၿပီး၊ စေတာ့ရွယ္ယာ ေစ်းကြက္ စတဲ့ေစ်းကြက္ေတြမွာ အႀကီးအက်ယ္ ထိခိုက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ စ ျဖစ္တဲ့ႏိုင္ငံေတြမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ေရာဂါလကၡဏာပါပဲ။ ကူးစက္ခံရတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ အရင္ဆံုး ထိခိုက္တဲ့ကဏၭကေတာ့ ပို႔ကုန္လုပ္ငန္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပို႔ကုန္ေတြက်ဆင္းေတာ့ ပို႔ကုန္လုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အလုပ္သမားေတြ အလုပ္ျပဳတ္ၾကေတာ့တယ္။ သူတို႔ေတြ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ဝင္ေငြနဲ႔ ဝယ္လိုအားပါက်တယ္။ ဝယ္လိုအားက်ေတာ့ ကုန္စည္ေတြရဲ႕ထုတ္လုပ္မႈထပ္ေလွ်ာ့ရၿပီး အလုပ္သမားေတြ ထပ္အလုပ္ျပဳတ္ၾကဆိုတဲ့ အဆိုးေက်ာ့သံသရာစက္ဝန္း vicious circle ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ ပို႔ကုန္က်ဆင္းေတာ့ အစိုးရေတြ အေနနဲ႔ ဝင္ေငြေလ်ာ့လာတယ္။ (နဂိုက ႏိုင္ငံျခားအရန္ေငြ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ရွိတဲ့ႏိုင္ငံေတြကလြဲၿပီး) ဝင္ေငြေလ်ာ့လာေတာ့............ နဂိုကတည္းက မရွိပါဘူးဆိုမွပဲဗ်ာ..........။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္သူကမွလည္း ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း ေငြမေခ်းေတာ့ပါဘူး။ ကမာၻ႔ဘဏ္ကလည္း မကယ္ႏိုင္။ ႏိုင္ငံတကာ ေငြေၾကးရန္ပံုေငြအဖြဲ႕ ကလည္း လွည့္မၾကည့္နဲ႔။ ေပ်ာ္ဖို႔မေကာင္းဘူးလားဗ်ာ။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ခုေတာ့နည္းနည္း ျပန္ၿပီး ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းလာၿပီကြ" </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ စင္ကာပူတို႔၊ မေလးတို႔မွာ ဒီကေကာင္ေတြသြားအလုပ္လုပ္လိုက္တာ အကုန္ဒုကၡေတြေရာက္ၿပီး၊ စီးပြားပ်က္ကပ္ပါ ဆိုက္သြားတယ္လို႔ေျပာတယ္။ အဲဒါ အလုပ္ေတြလည္း ျပဳတ္ကုန္ၾကၿပီး ခုေတာ့ လူငယ္ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ ျပန္လာကုန္ၾကၿပီကြ။ ဒါေပမယ့္ သိတဲ့အတိုင္း ႏိုင္ငံျခားက ျပန္လာခါစဆိုေတာ့ လက္ေၾကာေတြက ျပန္မတင္းေသးဘူးကြ။ နည္းနည္းေတာ့့ အခ်ိန္ယူရဦးမယ္ ထင္တယ္ကြ" </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">"အဲ တစ္ခုပဲ။ သူတို႔ျပန္လာမွပဲ ဒီမွာကလည္း ခါတိုင္းႏွစ္ေတြလုိ အလွဴလုပ္မယ့္လူေတြက မရွိၾကေတာ့ ျပန္ဘူးကြ"</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဲကြၽန္ေတာ္ ေျပာတယ္ မဟုတ္လား။ အဆိုးေက်ာ့ သံသရာ စက္ဝန္းပါလို႔။ ဘယ္ဆံုးေတာ့မလဲဗ်ာ။</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SUvCWvY6TxI/AAAAAAAAAHA/_ZLyeFI6G48/s1600-h/images.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 112px; height: 112px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SUvCWvY6TxI/AAAAAAAAAHA/_ZLyeFI6G48/s320/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281528683955900178" border="0" /></a></span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-6756623722624423702?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-43638613952888637492008-12-17T02:47:00.000-08:002008-12-17T08:30:51.268-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" > ဘုရားတရားဖက္ရင္ </span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >(၁) အသက္ရွည္မယ္။ </span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" > အေမရိကားမွာ လူႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ကို ေလ့လာခ်က္တစ္ခုလုပ္ေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ပတ္တစ္ခါသြားတဲ့သူက မသြားတဲ့သူထက္ ၇ ႏွစ္အသက္ပိုရွည္တာကို ေတြ႔တယ္။ </span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >(၂) စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ရွိတယ္။ </span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" > သုေတသနတစ္ခုက တရားဖက္တဲ့ လူေတြဟာ ပိုစိတ္ေအးခ်မ္းတယ္လို့ေတြ႕တယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၃) ေရာဂါအေပ်ာက္ျမန္တယ္။ </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၄) ႏွလံုးေရာဂါအျဖစ္နည္းတယ္။ </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အိႏၵိယျပည္မွာ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္က လုပ္ခဲ့တဲ့ သုေတသနေတြ႔ရွိခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၅) ေသြးမတိုးဘူူး။ </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း မွန္မွန္သြား ဘုရားတရား ၾကည္ညိုသူေတြဟာ ေသြးတိုးသက္သာသတဲ့။ </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၆) စိတ္ေရာဂါမျဖစ္။</span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ၁၉၉၉ ခုႏွစ္က ေလ့လာေတြ႔ရွိခ်က္ေတြမွာ စိတ္က်ေရာဂါ၊ စိတ္ေသာကေဝဒနာေတြ အျဖစ္နည္းတယ္လို့ ေတြ႔တယ္။ </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၇) စိတ္ဖိစီးမႈနည္းတယ္။ </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဘုရားရွိခိုုး၊ တရားထိုင္၊ ပရိတ္ရြတ္ရင္ျဖစ္ေစ တုိင္ခ်ီေရာဂ က်င့္စဥ္ လုပ္သည္ျဖစ္ေစ၊ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ ဖိစီးမႈဒဏ္ခံႏိုင္တယ္လို့ ေတြ႔တယ္။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အထက္ပါအေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့ ကိုတာရဲ႕ အျခားတစ္ဘက္မွ ဆင္ျခင္ရန္အေၾကာင္းမ်ားဆိုတဲ့စာအုပ္ထဲက ဘုရားကု ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးထဲက ေကာက္ႏႈတ္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာျဖစ္လို့ ကြၽန္ေတာ္က ဒါကို ကူးေရးရသလဲဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္ခံယူထားတဲ့ ဘာသာေရးအေၾကာင္း နည္းနည္းေျပာျပခ်င္လို႔ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ယံုၾကည္ရမယ့္ ဘာသာေရးရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စြဲလမ္းစြာ ဆုပ္ကို္င္ထားတဲ့ ဘာသာေရးေတာ့ မရွိပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ဆိုလိုတာက ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ့ ဗုဒၵဘာသာကို ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗုဒၵဘာသာကို မွန္တယ္လို့ ယူဆတယ္ဆိုတာ တျခားဘာသာေတြကို မွားတယ္လို့ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔လည္း မွန္ႏိုင္ပါတယ္။ ဗုဒၵဘာသာဟာ မွန္ေလာက္တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ ေတြးတက္သမွ်ေလးနဲ႔ ေတြးေခၚဆင္ျခင္ၿပီး ယံုၾကည္လက္ခံထားတာျဖစ္ၿပီး၊ ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ မွန္တယ္ဆိုတာကို လက္ဆုပ္လက္ကိုင္နဲ႔ ျပစရာမရွိေသးတဲ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ့္ယံုၾကည္မႈကို ကြၽန္ေတာ္ခိုင္မာတယ္လို႔ မေျပာႏုိင္တာပါ။ သူတို့မွားေၾကာင္းလည္း ကြၽန္ေတာ္မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာသာေရးရဲ႕ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြကိုလည္း ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေလ့လာမိသေလာက္၊ ေလ့က်င့္မိသေလာက္ ယံုၾကည္မိေပမယ့္၊ တကယ္တမ္းေတာ့ တိုက္ဆိုင္မႈေလမ်ားလားလို့လည္း တခါတရံ ယံုမွားတာေတြရွိပါတယ္။ (ေလ့လာတယ္ဆိုတာက တရားစာအုပ္ေတြဖတ္တာ၊ သူမ်ားရွင္းျပထားတာေတြကို နားေထာင္တာျဖစ္ၿပီး၊ ေလ့က်င့္တယ္ဆိုတာက တရားစခန္းေတြမွာ တရားဝင္ထိုင္တာကို ေျပာတာပါ) (တရားရဲ႔ ဂုဏ္သတိၲမွာေတာ့ လက္ေတြ႔လုပ္ရင္ လက္ေတြ႕ျဖစ္မယ္လို႔ ဆိုေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ကိုက မလုပ္ႏိုင္ေသးတာပါ။ ) ဘာပဲေျပာေျပာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ မသိစိတ္ထဲအထိ ေရာက္ရွိေနတာကေတာ့ seeing is believing ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႔ အေတြ႔အႀကံဳ မရင့္က်က္မႈေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေနရာမွာ ကြၽန္ေတာ္ဟာ တခါတေလ ပညာလြန္တယ္ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဝိဘဇၨေတြ မ်ားလြန္းတယ္လို့လဲ ေျပာႏိုင္ေပမယ့္၊ ျဖစ္ႏိုင္သမွ် သဒၵါတရား၊ တစ္နည္း ယံုၾကည္မႈကိုလည္း မွ်တေစဖို႔ ႀကိဳးစားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ကြၽန္ေတာ္က seeing is believing ျဖစ္ေနလို့ တခါတေလေတာ့ စိတ္ညစ္ရပါတယ္။ (တကယ္ေတာ့ ဒါဟာလည္း ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေမြးျမဴလာတဲ့ သေဘာထားတစ္ခုပဲျဖစ္ပါတယ္။) ဒါေတြအျပင္ God is dead ဆိုတဲ့ နီေရွးရဲ႔ စကားေတြ၊ ျဖစ္တည္မႈ ပဓာနဝါဒေတြ ဒါေတြဟာလည္း ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႔ ဘာသာေရးယံုၾကည္မႈကို ေတာ္ေတာ္ေလး အေႏွာက္အယွက္ေပးပါတယ္။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္က အားကိုးစရာ ဘာသာတရားမရွိဘဲ ေနရဲတဲ့၊ ေသရဲတဲ့ေကာင္လည္း မဟုတ္ေတာ့၊ ဗုဒၶဘာသာကိုပဲ ကုပ္တြယ္ထားရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ ယံုၾကည္လိုက္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာကလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အားကိုးရမယ္တဲ့၊ ဘုရားကလည္း ဘာမွလုပ္ေပးမွာမဟုတ္ဘူး။ တရားကလည္းကလည္း ဘာမွ ကိုယ့္အတြက္ လုပ္ေပးမွာမဟုတ္ဘူးတဲ့။ သံဃာကလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပဲတဲ့။ သဒၵါဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈကလည္း ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကိုတင္မကဘူး၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပါ ယံုၾကည္ရမွာလို့ ဆိုပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေယာင္လည္လည္နဲ႔ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ကုိယ့္ကိုယ္ကိုသာ အားကိုးရာဆိုတာ ေျပာရတာသာ လြယ္တာ၊ တကယ္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးတာဝန္ႀကီးပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဘာပဲလုပ္လုပ္ ဦးေဆာင္မယ့္သူမရွိေတာင္ အနည္းဆံုး အေဖာ္ေလးေတာ့ ရွိဦးမွလုပ္တတ္တာေလ။ ခုေတာ့ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းတဲ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အားကိုးရမယ္တဲ့။ အေဖာ္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ မတည့္ဆံုး ပညာ နဲ႔ သဒၵါတဲ့။ သူတို႔ႏွစ္ခုကို မွ်တေအာင္လည္း ထိန္းညိွရမယ္တဲ့။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဗုဒၶဘာသာရဲ႔ အဓိက ဦးတည္ခ်က္ဟာ တမလြန္ကာလ တစ္ခုတည္းသာ မဟုတ္ပါဘူး။ လက္ေတြ႔ မ်က္ေမွာက္မွာပါ ခံစားရဖို႔ဆိုေပမယ့္ ေလာကုတၱရာနယ္ပယ္ ကို ေရာက္ဖို႔သာ လုိရင္းျဖစ္ၿပီး၊ ေလာကီနယ္ကေတာ့ ေဘးထြက္အက်ိဳး တစ္ခုသာ ျဖစ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပုထုဇဥ္လူသားေတြ အတြက္ေတာ့ မျမင္ရေသးတဲ့ ေလာကုတၱရာ နယ္ပယ္ထက္ လက္ေတြ႔ခံစားရမယ့္ ေလာကီနယ္ရဲ႔ အက်ိဳးေက်းဇူူးေတြကို ပိုမက္ေမာတက္ၾကသလို၊ ထင္ရွားတဲ့ ေလာကီ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြကို ခံစားရၿပီးမွပဲ၊ ေလာကုတၱရာ နယ္ပယ္အက်ိဳးေတြကို ယံုၾကည္လာၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခုကြၽန္ေတာ္ကူးယူလိုက္တဲ့ ေဆာင္းပါးထဲက ေတြ႔ရွိခ်က္ေတြဟာ ဘာသာေရးရဲ႔ လက္ေတြ႔ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြကို သိပၸံနည္းက် သုေတသနျပဳေတြ႔ရွိခ်က္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားကုလို့ ေခါင္းစဥ္ေပးထားတဲ့ အဲဒီေဆာင္းပါးထဲမွာ ဘာသာေရးကို ယံုၾကည္ၾကသူေတြဟာ ေရာဂါေဝဒနာေတြကိုလည္း မယံုုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေပ်ာက္ကင္းေစတဲ့အထိ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ေၾကာင္း တကယ့္လက္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္ျပသြားတာေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါဟာ ဘာသာႀကီးတစ္ခုတည္းအေပၚမွာသာ ကြက္ၿပီး သုေတသန လုပ္ထားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ဘာသာကို ယံုၾကည္သည္ျဖစ္ေစလုိ႔ ဆိုပါတယ္။ ပညာရွင္ေတြအေနနဲ႔လည္း ဆက္စပ္မႈကို ရွင္းမျပႏိုင္ေသးေပမယ့္ ဘုရားကုဆိုတာကိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးအားထားရာ အေနနဲ႔ သူတို႔ေတြ ေထာက္ခံထားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အရမ္းအေရးႀကီးတဲ့ ခြဲစိတ္ကုသမႈေတြ ျပဳလုပ္ခါနီးမွာ လူနာအေနနဲ႔ ဆရာဝန္ေတြကိုသာမက တျခားအားကိုးစရာ ယံုၾကည္မႈတစ္ခုခုရွိထားရင္ ေအာင္ျမင္ဖို႔ အလားအလာ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ယူဆထားပါတယ္။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခု ဒီသုေတသနေတြ႕ရွိခ်က္ေတြအရ ဘာသာေရးဟာ မေသခ်ာတဲ့ တမလြန္ဘဝေရာက္မွ အက်ိဳးေပးမယ္ဆိုတဲ့ အရင္တုန္းက ေမွ်ာ္လင့္ထားမႈေတြကို ေခ်ျဖတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အနည္းဆံုး လက္ရွိမ်က္ေမွာက္မွာလဲ ေကာင္းက်ိဳးတစ္စံုတစ္ရာကို ယူလာႏိုင္တယ္ဆိုတာ ထင္ထင္ရွားရွား ျပသလိုက္ျခင္းပါပဲ။ (တကယ္ေတာ့ နဂိုကတည္းက ဘာသာေရးကို မ်က္စိမွိတ္ယံုၾကည္ခဲ့သူတစ္ဦးဆိုရင္ ဒါဟာ ဘာမွ မထူးဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဟုတ္မွ ဟုတ္ပါ့မလားလို႔ သံသယဝင္ေနတဲ့သူဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာၾကီးက်ယ္တဲ့ အားေပးေထာက္ခံမႈ တစ္ရပ္ဆိုတာ သိသာပါတယ္။ အားလည္းတက္ေစပါလိမ့္မယ္။)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-4363861395288863749?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-39917608367486610432008-12-13T03:40:00.000-08:002008-12-13T06:07:31.837-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SUO93z0XfmI/AAAAAAAAAGo/Y8VxkwBkHOM/s1600-h/fire.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 111px; height: 132px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SUO93z0XfmI/AAAAAAAAAGo/Y8VxkwBkHOM/s320/fire.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279271954708659810" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" > လူ႔သမိုင္းတေလွ်ာက္မွာ အႀကီးက်ယ္ဆံုး ေတြ႔ရွိမႈအျဖစ္ အားလံုးက သတ္မွတ္ထားၾကတာကေတာ့ မီးကိုေတြ႔ရွိျခင္းပါပဲ။ မီးကို ေတြ႔ရွိတယ္ဆိုတာ မီးကို ဘယ္လို ေမႊးရမလဲဆိုတာ ေတြ႔ရွိျခင္းနဲ႔ ဘယ္လို အသံုးခ်ရမလဲဆိုတာ ေတြ႔ရွိျခင္းတုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈဟာ အဲဒီလို မီးကိုစတင္ေတြ႔ရွိျခင္းကေန စတင္တယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ သားစိမ္း ငါးစိမ္းကိုမစားေတာ့ဘူး။ ညဘက္ျမင္ရတဲ့ တိရစာၦန္ေတြကိုလည္း ညဘက္မျမင္ရတဲ့ လူေတြအေနနဲ႔ မေၾကာက္ၾကရေတာ့ဘူး။ လက္နက္ အသစ္အဆန္း ေတြလည္း တီထြင္လာ ႏိုင္တယ္။ လူ႕စြမ္းရည္ဟာ မီးေၾကာင့္ အႀကီးအက်ယ္ တိုးတက္သြားခဲ့တယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီလို မီးေတြ႔ရွိလိုက္တာရဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ အခုလိုအေျခအေနအထိ ေရာက္္ရွိလာတယ္ဆိုတာေတာ့ အမွန္ပဲ ျဖစ္ေလာက္ပါတယ္။ မီးကိုေတြ႔ရွိမႈဟာ အရမ္းအေရးပါတယ္ ဆိုတာကုိ ေျပာခ်င္တာပါ။ လူမို့လို့ေတြ႔တာလို႔ ေျပာလည္းရပါတယ္။ လူေတြမီးကို ေတြ႔ရွိၿပီးတဲ့ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာၿပီးတဲ့ ခုအခ်ိန္မွာေတာင္ တျခားတိရိစာၦန္ေတြ မီးကို မေတြ႔ရွိေသးတာကို ၾကည့္ရင္ ဒီသတၱဝါေတြ ဘယ္ေလာက္တံုးလဲ ဆိုတာလည္း သိႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို့ မီးကို တိရစာၦန္ တစ္ေကာင္ေကာင္က ေမႊးေနတာ၊ သံုးေနတာေတြ႔ရင္ အဲဒီအေကာင္ကို ခ်က္ခ်င္းသာ ရွင္းလိုက္ေတာ့။ သူဟာ က်ဳပ္တို့လူသားမ်ိဳးႏြယ္ကို ဒုကၡေပးေတာ့မယ့္ အေကာင္ေလ။ တခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ေက်ာ္သြားႏိုင္တယ္ေလ။ ဟုတ္တယ္မိုႚလား။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ တဘက္က ၾကည့္ေတာ့လည္း လူသားေတြဟာ မီးရဲ႔အက်ိဳးေက်းဇူးကို အလားကားရခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သားစိမ္း ငါးစိမ္းစားႏိုင္တဲ့ ထက္ျမက္တဲ့သြားေတြ ဆံုးရံႈးခံခဲ့ရတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ အစိမ္းစားေနရာကေန ခ်က္စားရမလား၊ ျပဳတ္စားရမလား၊ ဖုတ္စားရမလား စဥ္းစားရင္းနဲ႔ အလုပ္ေတြရႈပ္လာတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ကိုယ့္ကို ျပန္ေလာင္လို႔ ဒုကၡေရာက္ရတယ္။ လူေတြဟာ ေကာင္းမယ္ထင္လို့ တီထြင္တာေတြ ေတြ႔ရွိတာေတြ ႀကိဳးစားပမ္းစားလုပ္ၾကေပမယ့္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကိုယ္ပဲ ျပန္ခံရတာပါပဲ။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒါေၾကာင့္ တကယ္လို့ တိရစာၦန္တစ္ေကာင္ေကာင္ ခုနက ေျပာသလို မီးကိုေတြ႔ရွိ အသံုးျပဳေနၿပီဆိုရင္ မၾကာခင္ ဒီေကာင္လည္း ငါ့တို႔လို ဒုကၡေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သိထားလိုက္ၿပီး ခြင့္လႊတ္မယ္ဆိုလည္း ေကာင္းတာပါပဲ။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒုတိယေျမာက္ တီထြင္မႈကေတာ့ ေရေႏြးေငြ႔အင္ဂ်င္ကို တီထြင္ခဲ့မႈပါပဲ။ ဂ်ိမ္းစ္ဝပ္ေပါ့ဗ်ာ။ သိပ္ေတာ့မရင္းႏွီးပါဘူး။ သူ႕ကိုေတာ့ အျပစ္မေျပာပါဘူး။ ေျပာရင္းေျပာ သူ႕ကို ေရေႏြးအုိးတည္ခိုင္တဲ့ သူ႕အေမကိုသာ ေျပာရမွာ။ သူတီထြင္လိုက္တဲ့စက္ေၾကာင့္ သြားရာ လာရာမွာ သက္သာသြားခဲ့တယ္။ ပစၥည္းေတြ တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ရာမွာ ပိုၿပီးျမန္ျမန္ ပိုၿပီးမ်ားမ်ား သယ္ယူပို႔ေဆာင္ႏိုင္လာတယ္။ တိရစာၦန္ေတြကို အားထားသယ္ယူေနရာကေန လူေရာ တိရစာၦန္ပါ မ်ားစြာသက္သာသြားခဲ့ပါတယ္။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SUO94Lqa2sI/AAAAAAAAAGw/mONUKJH5918/s1600-h/steam+engine.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 133px; height: 82px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SUO94Lqa2sI/AAAAAAAAAGw/mONUKJH5918/s320/steam+engine.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279271961109387970" border="0" /></a></span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္းသက္သာသြားသလားဆိုေတာ့ အဲဒီလိုလည္းမဟုတ္ျပန္ပါဘူး။ ပိုၿပီးသယ္ယူပို႔ေဆာင္ႏိုင္ၾကတဲ့အတြက္ ပိုၿပီးထုတ္လုပ္လာၾကရလို႔ ပိုၿပီးပင္ပမ္းလာၾကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ အဲဒီစက္ႀကီးေတြ ထုတ္လုပ္ဖို႔အတြက္၊ လည္ပတ္ဖို႔အတြက္ ေက်ာက္မီးေသြးေတြ၊ ေရနံေတြကို အသံုးျပဳခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ အဲဒီပစၥည္းေတြကို ထုတ္ယူရာမွာ အခုအခ်ိန္အထိေတာင္ ႏွစ္စဥ္လူေပါင္းမ်ားစြာ အသက္ဆံုးရံႈးေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ဆိုတာႀကီးပါ ပ်က္စီးလာ၊ အဲဒီကေန ေရေတြႀကီး၊ မုန္တိုင္းေတြတိုက္နဲ႔ ဒီတစ္ခါမွာလည္း လူဟာကိုယ္ပဲျပန္ခံရတာပါပဲ။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ဆံုး လူေတြကိုယ့္ကိုယ္ကို တီထြင္ပါရဂူႀကီးေတြအျဖစ္ ဂုဏ္ယူဝံ့ၾကြားၾကတာကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာလို႔ေခၚတဲ့ အူေၾကာင္ၾကား ကိရိယာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူဆယ္ေယာက္မလုပ္ႏိုင္တဲ့ အလုပ္ေတြကို တစ္ခုတည္း တထိုင္တည္း မယံုႏိုင္ေလာက္ေသာ ျမန္ဆန္မႈနဲ႔ လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အဲဒီကိရိယာေတြေၾကာင့္ အရင္က ရံုးကို အလုပ္ကို ေရာက္မွသာ အလုပ္လုပ္ရတဲ့လူေတြဟာ အခုအခါမွာ လက္ေတာ့ႀကီး တကားကားနဲ႔ ကားေပၚမွာ၊ ရထားေပၚမွာ၊ လမ္းေပၚမွာ၊ အိမ္မွာ အလုပ္ေတြ လုပ္ေနၾကရပါၿပီ၊ ဘယ္လို သက္သာသြားတာလဲ ဆိုတာေတာ့ မသိပါဘူး။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SUO94BuEAcI/AAAAAAAAAG4/fKsUqWaNBu8/s1600-h/computer.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 115px; height: 114px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SUO94BuEAcI/AAAAAAAAAG4/fKsUqWaNBu8/s320/computer.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279271958440313282" border="0" /></a></span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္မသိတာပါ။ အလုပ္ေတြပိုမ်ားလာတာပဲရွိပါတယ္။ လူေတြအေနနဲ႔ေတာ့ သက္သာတဲ့ အလုပ္ေတြကို အမ်ားႀကီး လုပ္ၾကရတာနဲ႔ မသက္သာတဲ့ အလုပ္ေတြကို နည္းနည္းခ်င္းလုပ္ေနရတာပဲ ကြာပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ လုပ္ႏိုင္သမွ်ေတြကိုေတာ့ လုပ္ေနၾကရတာပါပဲ။ သက္သာတဲ့အလုပ္ဆိုေတာ့ လူမေရြး၊ အသက္အရြယ္မေရြး၊ က်ားမ မေရြး အားလံုးလုပ္လာေနၾကရပါၿပီ။ ပိုၿပီးတီထြင္ ဆန္းသစ္လာေလ ပိုၿပီးခံလာရေလလို႔ေတာင္ ေျပာမယ္ဆိုေျပာလို႔ရမယ္ထင္တယ္။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္တမ္းစဥ္းစားၾကည့္ရင္ လူေတြဟာ သူတို႔ကိုသူတို့ ဘာေကာင္ႀကီး ညာေကာင္ႀကီးနဲ႔ မာနေတြႀကီး မာန္ေတြတက္ေနေပမယ့္ ဘယ္တိရစာၦန္မွ မခံစားရတဲ့ ဒုကၡေတြကို ခံစားေနၾကရတာလဲ သူတို႔ပါပဲ။ တိရစာၦန္ေတြဟာ အနည္းဆံုး အခ်ိန္မွန္မစားရေတာင္ အခ်ိန္မွန္ေတာ့ အိပ္ရပါေသးတယ္။ သူတို႔က ကြၽန္ေတာ္တို႕ထက္သာတယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္က ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ မေနတက္ရင္ ကိုယ့္အျဖစ္က သူတို႔ထက္ပိုဆိုးတယ္လို႔ပဲ ေျပာခ်င္တာပါ။ ဟုိေကာင္ကို ႏွိပ္စက္ ဒီအေကာင္ကို ႏွိပ္စက္နဲ႔ သူတို႔ကိုသူတို့ ထင္တစ္လံုးနဲ႔ ေနေနၾကေပမယ့္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း အၿမဲမဟုတ္ေတာင္ အနည္းဆံုး တခါတေလေတာ့ သူမ်ားႏွိပ္စက္တာ ခံေနၾကရတာပါပဲ။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြၽန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ဘာႀကီးေတြ တီထြင္ တီထြင္၊ ဘာႀကီးေတြ ဘယ္လုိ ႀကိဳးစားႀကိဳးစား ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က သက္သာေအာင္ မေနတက္ေသးရင္ေတာ့ ဘယ္စက္ႀကီးကမွ ကိုယ့္ကိုကယ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္တမ္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ႏွိပ္စက္ေနတာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အေတာမသက္ႏိုင္ေသးတဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ နဲ႔ ေမာဟေတြပါပဲ။ ဟုတ္ရဲ႕လားဗ်ာ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3352271851813827535-3991760836748661043?l=homesickers.blogspot.com' alt='' /></div>eveningstarhttp://www.blogger.com/profile/06558697240704527223noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3352271851813827535.post-83136642502766566102008-12-11T06:45:00.001-08:002008-12-13T04:06:43.199-08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SUEn68rlVCI/AAAAAAAAAGY/k3WlfZtus5w/s1600-h/tea.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 143px; height: 143px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_FkU-_Zc6Xlc/SUEn68rlVCI/AAAAAAAAAGY/k3WlfZtus5w/s320/tea.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278544131929756706" border="0" /></a><br /><span style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" > ကြၽန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ဆန့္က်င္ေရးသမား တစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ဆိုသည္မွာ အလုပ္မရွိေသာ၊ စိတ္ေလလြင့္သူ ၁ဝ၉-၁၁ဝ သမားမ်ား ထိုင္ေလ့ရွိေသာ ေနရာအျဖစ္ သတ္မွတ္ ထားခဲ�